Landelijke feed | Alle blogs | politie.nl http://rss.politie.nl/rss/algemeen/blogs/blogs.xml Alle meest recente blogs nl Sun, 22 Oct 2017 08:12:46 GMT 2017-10-22T08:12:46Z nl Echte politieverhalen (blog): Met de dood voor ogen https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-met-de-dood-voor-ogen.html ‘Ik ben niet boos. Nee, ik ben woedend! Hoe haalt hij het in zijn hoofd om op ons te richten!’  Wijkagent Timon vertelt hoe hij plotseling in de loop... blog Thu, 19 Oct 2017 12:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-met-de-dood-voor-ogen.html 2017-10-19T12:00:00Z ‘Ik ben niet boos. Nee, ik ben woedend! Hoe haalt hij het in zijn hoofd om op ons te richten!’  Wijkagent Timon vertelt hoe hij plotseling in de loop van een vuurwapen kijkt. De man die het pistool op hem richt is een oud-collega. ‘Mijn collega en ik zoeken dekking achter de geopende portieren van onze dienstauto en trekken razend snel ons vuurwapen. Tijd om na te denken of te overleggen is er niet. Ik roep de man meerdere malen aan: “Laat je wapen vallen of ik schiet!” Met een lege blik in zijn ogen loopt hij langzaam mijn kant op, zijn pistool nog steeds op mij gericht. Ik schiet in de lucht, maar dat brengt hem niet tot zinnen. Terwijl het schot nog nagalmt in onze oren, loopt de man rustig door. Mijn collega waarschuwt nogmaals en vuurt dan twee schoten af op de man. De kogels missen; het schootveld van mijn collega is vanaf zijn kant niet optimaal. Dat van mij wel. Het flitst door me heen: ik moet de man neerschieten voordat hij ons neerknalt.’ 

]]>
‘Die dinsdagavond 17 juli begint als een rustige dienst. Ik draai samen met mijn collega surveillance met de dienstauto als de melding komt dat een man buiten zinnen is en een bedreiging voor zichzelf en zijn vrouw. Ik ken de situatie. De vrouw wil na een aantal jaar scheiden. De man heeft bij de politie gewerkt in een ondersteunende functie. Hij is er in zijn busje vandoor gegaan en we gaan naar hem op zoek. 
Even later zien we het busje op een parkeerplaats staan. Ik zet de auto stil en we lopen ernaar toe. Mijn collega spreekt de man door het geopend portierraam aan. Hij negeert ons, start de motor en scheurt weg. Ik zie in een flits nog dat er iets in zijn broekband steekt maar wat, kan ik niet goed onderscheiden. We rennen terug naar onze auto en rijden achter hem aan. Hij slaat een zijstraat in en verdwijnt uit het zicht. Als ik de straat inrijd zien we een bizar tafereel: het busje staat slordig geparkeerd in een parkeervak langs de weg. De man ernaast, een pistool op ons gericht. Ik trap met alle kracht bovenop de rem.’ 

]]>
‘Ik roep de man nogmaals aan en haal dan de trekker over, mijn vuurwapen op zijn benen gericht. Het schot klinkt, de kogel raakt de man net boven zijn knie en hij slaat tegen de grond. Bloed spat in het rond, zijn vuurwapen rolt over de straat, buiten zijn bereik. De man zelf geeft geen kik. Mijn collega en ik rennen naar hem toe en slaan hem in de handboeien. Hij verweert zich niet. 
Ik ben niet boos. Nee, ik ben woedend! Hoe haalt hij het in zijn hoofd om op ons te richten. Notabene een oud-collega. Toch begin ik geroutineerd met het verlenen van eerste hulp. Dat voelt dubbel. Maar ik doe wat gedaan moet worden. Meerdere collega’s arriveren, de man wordt onder bewaking met de ambulance afgevoerd. Ik bekijk het vuurwapen dat verderop ligt. Het lijkt op een politiepistool. De loop staat wat open en ik zie de patroonkamer. Daarin, scheef eruit stekend, een kogel. Heeft hij op ons geschoten? Mijn benen beginnen te trillen en met tranen in mijn ogen besef ik me dat vanavond mijn vrouw haar man en mijn dochter haar vader had kunnen verliezen.’ 

]]>
‘De man heeft nooit zijn excuses gemaakt of enige vorm van spijt getoond. Dat steekt nog steeds. Hij beweerde voor de rechter dat hij niet op ons geschoten had. De forensisch rechercheurs vertelden later dat een schot of het doorladen van het vuurwapen de enig logische verklaringen waren dat de kogel zich in de kamer bevond. Dat kan niet door een val gekomen zijn. Dat het vuurwapen vervolgens blokkeerde – de man had onderdelen van twee verschillende politiepistolen verduisterd en in elkaar geknutseld - is waarschijnlijk onze redding geweest. Ik heb zelf altijd het gevoel gehad dat hij erop uit was dat we hem doodschoten maar dat is nooit bewezen. Ik wilde hem juist niet doodschieten, daarom schoot ik heel bewust op zijn benen.’ 

]]>
Elke dag weer komen politieagenten in gevaarlijke situaties terecht. Zij doen een stap naar voren voor de veiligheid van anderen. Desnoods met gevaar voor eigen leven. Soms staan ze daarbij voor grote dilemma’s. En moeten ze in luttele seconden beslissen.

]]>
Timon is 35 jaar en werkt sinds 2001 bij de politie. De eerste jaren werkte hij in de surveillancedienst (noodhulp), vervolgens als wijkagent van twee verschillende wijken. Hij had diverse neventaken als studentencoach, spotter, motorrijder en teamlid voor grootschalige onderzoeken. ‘Ik werk met erg veel plezier bij de politie. Het contact met de mensen binnen en buiten de organisatie vind ik fantastisch. Wij kunnen als team het verschil maken. De afwisseling en het onverwachtse in het werk blijven me boeien.’ 

]]>
Politieverhaal in beeld: Bijlmerramp https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-politieverhaal-in-beeld-bijlmerramp.html 'Ik zie vlammen, brandende mensen. Mensen in paniek rondrennen, die hun kinderen kwijt zijn. Ik zie mensen naar beneden springen, kortom een... blog Wed, 04 Oct 2017 12:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-politieverhaal-in-beeld-bijlmerramp.html 2017-10-04T12:00:00Z 'Ik zie vlammen, brandende mensen. Mensen in paniek rondrennen, die hun kinderen kwijt zijn. Ik zie mensen naar beneden springen, kortom een ongelofelijk drama'. Cees Sjouwerman werkte 25 jaar geleden op de meldkamer van de Politie Amsterdam-Amstelland toen de  Bijlmerramp plaatsvond.

 

]]>
Cees Sjouwerman is sinds 1978 bij de politie werkzaam, de laatste 16 jaar als docent aan de Politieacademie. Hij maakt af en toe een ‘uitstapje’ naar de Eenheid Amsterdam waar hij nog steeds als hulpofficier van justitie (hovj) in de systemen staat. In deze eenheid heeft hij in verschillende functies en rangen gewerkt, zoals rechercheur, wijkagent en praktijkcoach. 

Na een figurantenrol in 'Baantjer in het theater' begon hij wat van zijn belevenissen te delen op sociale media onder vrienden. Cees: ‘Ik merkte dat veel mensen zich absoluut geen voorstelling konden maken van ons echte werk. Ik hoop dat de lezers van mijn verhalen meer de mens achter de diender gaan zien. Want ook een politieagent is een mens met emoties.’

]]>
Cees Sjouwerman
Politieverhaal in beeld: In de vangrail https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-politieverhaal-in-beeld-in-de-vangrail.html ‘Nou dit is het. Daar gaan we. We slaan over de kop en stuiteren over de vangrail en dan is het gebeurd.’ Anno Postma vertelt over een snelle... blog Thu, 28 Sep 2017 12:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-politieverhaal-in-beeld-in-de-vangrail.html 2017-09-28T12:00:00Z ‘Nou dit is het. Daar gaan we. We slaan over de kop en stuiteren over de vangrail en dan is het gebeurd.’ Anno Postma vertelt over een snelle achtervolging over de Afsluitdijk om een auto met gewapende overvallers tot stoppen te dwingen.

]]>
Elke dag weer komen politieagenten in gevaarlijke situaties terecht. Waar anderen een stap terug doen, stappen politiemensen naar voren. Desnoods met gevaar  voor eigen leven. Voor de veiligheid van anderen. Soms staan ze daarbij voor grote dilemma’s. En moeten ze in luttele seconden beslissen.

]]>
 Na jarenlang in het bedrijfsleven te hebben gewerkt begon Anno Postma  17 jaar geleden bij de politie. Anno maakt als generalist GGP en motorrijder deel uit van het basisteam Sneek. Over zijn werk zegt hij:  'Door het straatwerk doe  je eigenlijk altijd de meest diverse ervaringen op'.

]]>
Anno Postma
Blog: Hoe zou het nu met dat meisje zijn? https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-hoe-zou-het-nu-met-dat-meisje-zijn.html ‘Ik kijk haar aan en zie een mooi kindje met zwarte krullen en donkere ogen. Ogen waarin de pijn staat te lezen. Ze begint weer harder te huilen en... blog Thu, 21 Sep 2017 12:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-hoe-zou-het-nu-met-dat-meisje-zijn.html 2017-09-21T12:00:00Z ‘Ik kijk haar aan en zie een mooi kindje met zwarte krullen en donkere ogen. Ogen waarin de pijn staat te lezen. Ze begint weer harder te huilen en stampvoet met haar kleine voetjes in de metalen spoelbak.’

'Een brand in een woning. De meldkamer stuurt twee eenheden, maar uit ervaring weet ik dat veel collega’s ook naar het bewuste perceel zullen rijden'. Cees Sjouwerman vertelt hoe hij destijds werd opgeroepen voor een heftige woningbrand  in een van de oudere buurten van Amsterdam. 

]]>
'Er komen dikke rookwolken en een vuurzee uit een woning op de derde etage. Voor het pand is het één en al chaos. Gejaagde brandweermensen die hun apparatuur in stelling brengen, politiemensen die de straat afzetten voor de brandweer en publiek dat als altijd in de weg loopt.
Ineens staat de jonge agente Astrid naast onze auto. Ze werkt op een ander bureau in ons district en is nog niet zo lang in dienst. Haar ogen staan wijd open en ze ziet er een beetje machteloos uit. Op haar arm draagt ze een meisje van een jaar of twee. Ze huilt en niet zo’n beetje ook, ze krijst. Haar ogen vol tranen. Ineens zie ik de reden. Haar blote beentjes zijn hevig verbrand. Zo erg, dat haar huid vuurrood ziet en de vellen er letterlijk bij hangen. Ik roep de meldkamer: 'HB Spoed! Graag GGD voor een verbrand kind!' De mobilofonist reageert direct: ‘GGD rijdt!'.

]]>
Eenmaal uit de auto valt me direct de enorme hitte op die uit het brandende pand komt. Als daar nog mensen binnen zijn, zijn ze volkomen kansloos. Veel tijd om daarbij stil te staan heb ik niet. Er moet gehandeld worden. Ik neem het meisje van Astrid over en stap de eerste de beste kroeg in. 'Waar is je spoelbak?' roep ik tegen de kroegbaas. Hij wijst me de plek en zonder iets te vragen gooi ik het bestek in de spoelbak opzij en begin heel voorzichtig de beentjes van het meisje met water te koelen. 
Het meisje wordt iets rustiger en we proberen haar een beetje te troosten. Ze wijst met haar kleine vingertjes steeds naar die beentjes. Die zien er nog vreselijk uit, maar zijn door het koelen niet meer zo vurig en voelen zelfs een beetje koud aan. Ze begint weer harder te huilen en stampvoet met haar kleine voetjes in de metalen spoelbak. 
Ik bedenk wat een pijn het meisje moet hebben en denk gelijk aan mijn eigen zoontje. Op dat moment vier jaar, niet veel ouder dan het meisje. Op zulke momenten breekt je vaderhart. Hoewel het waarschijnlijk slechts enkele minuten zijn, lijkt het eeuwen te duren voor de GGD komt. Zodra ze er zijn, nemen ze het meisje van Astrid en mij over. Nu kunnen wij ons weer richten op buiten.

]]>
Twee mensen van midden dertig zitten op straat tegen de gevel. Duidelijk slachtoffers van de brand. Een brandweerman zit op zijn knieën voor hen en koelt de vrouw, die over haar hele lijf brandwonden heeft, voorzichtig met water uit een brandslang. Ik neem het even van hem over. De man en vrouw zijn hevig in tranen. Ze blijken de ouders van het bewuste meisje. Ik kan hen enigszins geruststellen. 
Ik wijs hen op de ambulance waar de broeders bezig zijn het meisje te verplegen en klaar te maken voor transport. 'My baby, my baby’, huilt de vrouw. Uit haar verhaal maak ik op dat er nog een baby in de woning is. Ook dat nog! Ik kan op dit moment niets anders doen dan de ouders veel sterkte toewensen en hen naar de ambulance begeleiden waar hun dochter is. 
De brand komt langzaam maar zeker onder controle en het wordt tijd om de personele inzet af te bouwen. Op het bureau tref ik Astrid en een collega. Hij is in tranen. De baby, het broertje of zusje van het meisje, is levend verbrand. En hij kon er ondanks verwoede pogingen, vanwege de hitte niet op tijd bijkomen. De twee rechercheurs die de brand onderzoeken ken ik nog uit een eerdere periode bij de politie. Ik tref twee stille mannen aan, heel stil. Tijdens het onderzoek vonden ze in een volledig uitgebrand wiegje het verkoolde lichaampje van een baby. Soms is politiewerk gewoon niet leuk. Wat een drama.

]]>
Ik kom aan op mijn werkplek aan bij de Politieacademie. Eerst koffie. Ik zie een vrouw weglopen bij de koffieautomaat. Vaag komt ze mij bekend voor. 'Ben jij het, Astrid?’, vraag ik haar. Ons gesprek komt al snel op de brand in de Amsterdamse bovenwoning. Nog steeds vragen we ons af: hoe zou het nu met dat meisje zijn?'

]]>
Cees Sjouwerman is sinds 1978 bij de politie werkzaam, de laatste 16 jaar als docent aan de Politieacademie. Hij maakt af en toe een ‘uitstapje’ naar de Eenheid Amsterdam waar hij nog steeds als hulpofficier van justitie (hovj) in de systemen staat. In deze eenheid heeft hij in verschillende functies en rangen gewerkt, zoals rechercheur, wijkagent en praktijkcoach. 

Na een figurantenrol in 'Baantjer in het theater' begon hij wat van zijn belevenissen te delen op sociale media onder vrienden. Cees: ‘Ik merkte dat veel mensen zich absoluut geen voorstelling konden maken van ons echte werk. Ik hoop dat de lezers van mijn verhalen meer de mens achter de diender gaan zien. Want ook een politieagent is een mens met emoties.

Blogs en politieverhalen
Politiemensen delen sinds oktober 2013 hun dagelijkse belevenissen met u in blogs. Zij schrijven hun verhalen in eigen tijd. Sinds juni 2015 vertellen enkelen hun ervaringen ook in korte video’s onder de noemer: ‘Politieverhalen in beeld’. De blogs en video’s zijn te vinden op politie.nlTwitter (@Politie) en Facebook (Politie Nederland). U kunt daar ook reageren op een verhaal. Lees en bekijk meer blogs en politieverhalen in beeld op de overzichtspagina Politieverhalen.

]]>
Cees Sjouwerman
Blog: 'Schiet!' https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-schiet.html ‘Pak je wapen! Schiet me neer!’ schreeuwt de man die op mij afkomt. Zijn hand gaat graaiend naar de kontzak van zijn broek.  Ik weet dat hij daar... blog Thu, 24 Aug 2017 12:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-schiet.html 2017-08-24T12:00:00Z ‘Pak je wapen! Schiet me neer!’ schreeuwt de man die op mij afkomt. Zijn hand gaat graaiend naar de kontzak van zijn broek.  Ik weet dat hij daar mogelijk een mes heeft. Ik denk: gaat dit serieus gebeuren?De dienst in Nieuwegein begon nog zo rustig. Het nabijgelegen Utrecht maakt zich op voor de huldiging van de Europese voetbalkampioenen. Verder lijkt er geen vuiltje aan de lucht. Totdat iemand de politie belt. Bij de skipiste van Nieuwegein loopt een man rond met een groot mes. Marloes en twee collega’s zijn als eerste ter plaatse.

 

]]>
‘De man met het mes zien we niet, wel spreken we omstanders die hem tegenkwamen. Ze zeggen dat hij hen het mes liet zien en dat hij een vreemde blik in zijn ogen had.
In het heuvelachtige gebied zoeken we hem. Ineens is hij daar; gehurkt op een pad. Hij heeft iets in zijn handen, maar het is niet duidelijk te zien of dat het mes is. In het Nederlands spreken we hem aan; geen reactie. In het Engels; ook geen reactie.
Plotseling staat hij op en rent op ons af. Hij wijst naar ons en roept het wapen te trekken. Je hoort weleens van suicide by cop, maar dit gebeurt toch niet echt? Dit is heel onwezenlijk. Zijn hand gaat steeds naar zijn rug en de achterkant van zijn broek. Ondanks aanroepen weigert hij zijn handen te laten zien en hij blijft op ons afkomen. Ik trek mijn vuurwapen en richt het op hem. Wat ik ook zeg of doe, hij stopt niet. Ik denk alleen maar: ‘Jij gaat niet dood in mijn dienst. Je wilt niet worden neergeschoten.’
Steeds dichterbij komt hij. Ik zie geen uitweg en vuur een waarschuwingsschot af. Het lijkt effect te hebben. Hij stopt, maar voor heel even. Een collega roept iets naar mij en zegt daarbij mijn naam. Hij pikt dat gelijk op en begint mij persoonlijk aan te spreken en richt zich volledig op mij. ‘Marloes, schiet me neer dan.’ Hij is heel intimiderend.

Ik wil hem niet neerschieten, dat wil geen enkele agent. We willen hem zo gecontroleerd mogelijk aanhouden. Een collega stapt naar voren en probeert de man te pepperen met pepperspray. Zonder effect, de afstand is iets te groot. De opgeroepen hondengeleider is inmiddels ter plaatse en benadert de man van achteren. Ik wil dat hij zich niet meer op mij focust en roep dat hij moet stoppen, anders wordt de hond ingezet. Hij reageert niet. Een klap van de hondengeleider remt hem ook niet af. Pas als de hond wordt ingezet, die hem in zijn been bijt, lukt het om hem te overmeesteren. 
Eenmaal in de boeien raakt de man bewusteloos.  Als agent schakel je dan gelijk over naar de rol van hulpverlener. Misschien klinkt dat vreemd, omdat ik net nog een wapen op hem richtte. We leggen hem in een stabiele zijligging. Het lijkt slechter met hem te gaan en we maken ons klaar voor een reanimatie. Ik denk de hele tijd: jij gaat niet dood tijdens mijn dienst. Gelukkig komt hij bij. Ambulancebroeders brengen hem over naar het ziekenhuis voor behandeling. Hij heeft lelijke bijtwonden opgelopen, maar dat is altijd nog beter dan een patroon in je borst. Achteraf bleek hij behoorlijk onder invloed van alcohol en drugs.

Op het moment dat ik het waarschuwingsschot loste, voelde ik stress. Maar dat was de soort spanning die je scherp houdt. Ik voelde geen paniek, ook op dit soort situaties worden we getraind. Wel voelde ik verbazing, bijna verontwaardiging. Waarom doe je dit? Waarom luister je niet? Dit wil je niet echt; je wilt niet doodgeschoten worden.  De man had geen mes bij zich, maar deze vonden we later wel bij de plek waar hij eerst gehurkt zat.'

]]>
Elke dag weer komen politieagenten in gevaarlijke situaties terecht. Waar anderen een stap terug doen, stappen politiemensen naar voren. Desnoods met gevaar voor eigen leven. Voor de veiligheid van anderen. Soms staan ze daarbij voor grote dilemma’s. En moeten ze in luttele seconden beslissen.

]]>