Landelijke feed | Alle blogs | politie.nl https://rss.politie.nl/rss/algemeen/blogs/blogs.xml Alle meest recente blogs nl Sat, 26 May 2018 02:15:04 GMT 2018-05-26T02:15:04Z nl Blog: 'Ik realiseer met dat ik geraakt ben' https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-ik-realiseer-me-dat-ik-geraakt-ben.html 'Vanachter een boom probeer ik hem te raken terwijl het zand naast me opspat van de kogelinslagen en de boomschors om m’n oren vliegt. Hij is... blog Mon, 21 May 2018 12:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-ik-realiseer-me-dat-ik-geraakt-ben.html 2018-05-21T12:00:00Z 'Vanachter een boom probeer ik hem te raken terwijl het zand naast me opspat van de kogelinslagen en de boomschors om m’n oren vliegt. Hij is duidelijk een goede schutter. Ik steek mijn hoofd een klein beetje opzij om de verdachte te zien en om te kunnen richten. Ineens voelt het alsof ik met een stang op mijn hoofd word geslagen. Bloed spuit uit mijn voorhoofd. Hij heeft me geraakt, realiseer ik me.

]]>
Achter de boom zak ik door m’n knieën, wachtend om te kijken of ik blijf leven. Pijn voel ik niet. Ik denk aan m’n kinderen, m’n vrouw, ik ben bang om dood te gaan. Ik moet hier weg, realiseer ik me en tijger op m’n ellebogen de steeg uit, weg bij de man die mij en mijn collega onder vuur neemt. Vreselijk vind ik het om mijn collega, die ergens achter de bosjes ligt, achter te moeten laten.

Om de hoek, uit het schotveld, roep ik door de porto dat ik geraakt ben. Een bewoner kijkt uit het raam en begint te gillen als ze me ziet. Even hiervoor, toen we de verdachte die vlak daarvoor op het Bijlmerplein iemand neerschoot in het zicht hadden, had ik gelukkig onze locatie al doorgegeven. Collega’s zijn snel ter plaatse. Ik zie de geschokte blik in hun ogen als ze me zien. ‘‘Veeg het bloed van m’n voorhoofd en kijk of er wat in m’n hoofd zit’’, vraag ik.
’’We moeten je vrouw bellen.’’ ’’Nee’’, zeg ik resoluut, ‘’dat doe ik straks zelf.’’ Ook aan de ambulancebroeder vraag ik of er wat in mijn hoofd zit. ‘‘Dat kan ik niet zien, we gaan nu met spoed naar het ziekenhuis om een foto te maken’’, antwoordt hij. Nog steeds voel ik geen pijn. Ik blijf bij tot we in het ziekenhuis zijn en de foto gemaakt wordt. Op het moment dat de zuster naar me toe komt, letterlijk met een pleister in haar hand, en zegt: ‘‘Je mag naar huis’’, barst ik in huilen uit. De opluchting:  ik ga niet dood.

Achteraf blijkt de kogel eerst door een stuk boom te zijn gegaan, waardoor hij vertraagde voor hij in mijn voorhoofd kwam. De kogel is niet door mijn bot gekomen en er ter plaatse uit gevallen. Op mijn beurt had ik hem in zijn oksel geraakt, hij kreeg een klaplong, zakte in elkaar en werd overmeesterd door de collega’s. Hij heeft 18 jaar gekregen.
‘’Wat een oud klein mannetje’’, dacht ik toen ik hem in de rechtbank zag zitten. Ik kon me haast niet voorstellen dat hij het had gedaan.
 
We maken allemaal keuzes en hij wilde niet gepakt worden, dus schoot hij op de politie. Natuurlijk is dat verwerpelijk, maar hij schoot op een agent, niet op mij persoonlijk, niet op Winston. Dat besef ik heel goed en dat besef maakt ook dat ik totaal geen wrok voel. Ik ben nooit kwaad op hem geweest. Ik zou gerust met hem om tafel kunnen en hem een hand geven. Hoe raar het ook klinkt, ik heb altijd gehoopt dat ik iets zou meemaken dat bewees dat ik, met name dankzij mijn realistische schiettrainingen uit Defensietijd, goed voorbereid ben en kan vertrouwen op mijn skills. Ik ben me meer bewust van het feit dat je maar één keer leeft.´

]]>
Elke dag weer komen politieagenten in gevaarlijke situaties terecht. Waar anderen een stap terug doen, stappen politiemensen naar voren. Desnoods met gevaar voor eigen leven. Voor de veiligheid van anderen. Soms staan ze daarbij voor grote dilemma’s. En moeten ze in luttele seconden beslissen.

]]>
Winston van Geene (34) begon in 2008 bij de politie, eenheid Amsterdam. Momenteel volgt hij de opleiding tot politiekundige en is hij daarnaast mede-voorzitter van het Caribisch Netwerk van de politie. 'Ik zie het als plicht om een stap vooruit te doen, op het moment dat de burger en onze organisatie dit van mij verwacht.'

]]>
Winston van Geene
Blog: de eenzame oude man https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/de-eenzame-oude-man.html Mijn collega en ik kregen het verzoek van de Immigratie- en Naturalisatiedienst om een persoonsgerichte controle te doen op een adres in de buurt van... blog Mon, 07 May 2018 12:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/de-eenzame-oude-man.html 2018-05-07T12:00:00Z Mijn collega en ik kregen het verzoek van de Immigratie- en Naturalisatiedienst om een persoonsgerichte controle te doen op een adres in de buurt van Rotterdam. Dit naar aanleiding van het vermoeden van een schijnrelatie.

]]>
Toen we aanbelden werd de deur geopend door een man op leeftijd. Wij legden uit waarom wij langskwamen en de man zei dat hij blij was dat we er waren. Hij liet ons binnen en gebaarde ons te gaan zitten. Wij zagen dat hij erg nerveus was. Zijn handen trilden en de woorden kwamen stotterend uit zijn mond. De man vertelde dat hij acht jaar geleden via internet een erg jonge vrouw had ontmoet. Zij was midden twintig. De jonge vrouw woonde op de Filipijnen, was erg mooi en hij vond haar heel lief.

De man was een paar jaar daarvoor weduwnaar geworden en hij voelde zich erg eenzaam. De Filipijnse gaf hem aandacht en de man voelde weer hoe mooi het leven was en hij bloeide op. Hij besloot een ticket naar de Filipijnen te kopen om haar te ontmoeten. Daar aangekomen zag hij dat haar familie erg arm was en had enorm met haar te doen. Na deze vakantie besloot hij om haar naar Nederland te halen. Als toerist kwam zij voor drie maanden over. Ze hadden in Nederland een gezellige tijd, hij kreeg liefde en aandacht, iets waar hij zo naar verlangd had.

Na dat bezoek kwam de Filipijnse nog een keer naar Nederland voor drie maanden. Omdat het zo leuk was met haar en zij zo lief was, vroeg de man of zij definitief naar Nederland wilde komen. Dat wilde zij heel graag. De man betaalde en regelde alles voor haar. In juni kwam zij inderdaad naar Nederland en het was superleuk. De man had haar voorgesteld aan zijn volwassen kinderen. Zij waren in het begin sceptisch maar uiteindelijk, toen ze zagen hoe aardig de Filipijnse was, hadden ze haar geaccepteerd.

Na twee maanden begon het gedrag van de vrouw te veranderen. Er kwamen spanningen tussen hen en uiteindelijk heeft zij haar spullen gepakt en vertrok in december, naar onbekende bestemming. De wereld van de man stortte in. Wat moest hij nu doen? Hij hield van haar, waarom gebeurde dit? De man wist dat hij garantsteller was en financieel misschien in de problemen zou kunnen komen. Maar hij kon het niet over zijn hart krijgen om haar verdwijning te melden bij de Immigratie- en Naturalisatiedienst. Hij wilde niet dat zij in de problemen kwam. Ondertussen kreeg hij te horen dat de Filipijnse in augustus een baby had gekregen. Op de vraag of hij de vader was, reageerde de man dat dit niet zo was, omdat de baby een Aziatisch uiterlijk had.

De man was zichtbaar opgelucht dat hij ons zijn verhaal kon vertellen. Ondanks dat de vrouw weg was, was hij nog steeds erg met haar begaan. Ook vertelde hij dat hij laatst nog een ticket voor haar had betaald, zodat zij haar familie kon opzoeken in de Filipijnen. Na het lange gesprek met de man vroeg ik hem welk gevoel hij er aan had overgehouden. Na enige aarzeling gaf hij toe dat hij zich gebruikt voelde. Op de vraag of hij dit een volgende keer weer zou doen was zijn stellige antwoord: Nee.

Aangezien de vrouw de status ”verblijf bij partner” had, betekent dit dat haar verblijfsvergunning moet worden ingetrokken. Zij verblijft namelijk niet meer bij haar partner. Wij zullen de zaak voorleggen aan de Immigratie en Naturalisatiedienst. De vrouw zal opgespoord moeten worden. Voor de oude man, die garantsteller is, kan het betekenen dat hij een flinke boete opgelegd krijgt.

Toen wij naar buiten liepen had ik gemengde gevoelens over dit verhaal van de man. Ik voelde medelijden, maar ook boosheid, want dit betrof een kwetsbare oude man waar gigantisch misbruik van was gemaakt.
Deze man was naïef geweest en goedgelovig, dacht dat hij een nieuwe liefde had gevonden.
Veel ouderen die alleen zijn voelen zich eenzaam. Maar dat betekent nog niet dat een ander daar misbruik van mag maken.

]]>
Hennie van Gerven begon in 1994 op het Sandelingenplein als surveillant. Op dit moment werkzaam als hoofdagent bij de Avim Rotterdam, afdeling handhaving en Toezicht. 'Het werk bij de  Avim is divers en daarom ben ik begonnen met het schrijven van blogs. Via deze blogs wil ik anderen laten meekijken in de diverse werkzaamheden die wij doen. Tegelijkertijd vind ik het ontzettend leuk om te schrijven over mijn werk.'

]]>
Hennie van Gerven
Blog: 'Die komt niet om te praten, dit wordt vechten' https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-die-komt-niet-om-te-praten-dit-wordt-vechten.html ‘Het is één uur ’s nachts als op het bureau de melding binnenkomt dat een naakte man in het centrum zomaar mensen op straat aanvalt. De man is heel... blog Mon, 30 Apr 2018 12:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-die-komt-niet-om-te-praten-dit-wordt-vechten.html 2018-04-30T12:00:00Z ‘Het is één uur ’s nachts als op het bureau de melding binnenkomt dat een naakte man in het centrum zomaar mensen op straat aanvalt. De man is heel agressief: hij bijt, schopt, slaat en spuugt. Hij heeft de voordeur van zijn woning ingetrapt. Twee collega’s gaan erop af, ik rijd achter ze aan, samen met mijn diensthond Tommie. Bij dit soort meldingen weet je nooit hoe het kan escaleren, dus ik ga mee om bijstand te verlenen.

]]>
Als we op het adres aankomen, vertellen geschrokken omstanders dat de man weer naar binnen is gegaan. Onderaan het portiek horen we niets. Na overleg besluiten we de woning in te gaan, om te kijken of het goed met de man gaat. Ik besluit Tommie in de auto te laten: we gaan naar binnen om hulp te verlenen. Bovendien weten we dat het eenkamerwoningen zijn, met heel weinig manoeuvreerruimte voor drie agenten en een grote hond. Als we bij de man op de drempel staan, slaat een penetrante urinegeur ons tegemoet. De hele grond ligt vol met plas. We zien de man meteen: hij ligt naakt op bed. Hij heeft een baardje en is stevig gebouwd. We spreken hem aan maar hij reageert helemaal nergens op.

Vechten
Een van de collega’s loopt het trappenhuis in en belt daar met de GGZ om te overleggen of de man door een psychiater gezien moet worden. Ik sta bij de deur, mijn andere collega, die nog in opleiding is, staat bij de man op het bed. Ineens begint de naakte man onverstaanbaar te zingen, terwijl hij met zijn hoofd rare bewegingen maakt. Dan staat hij op en terwijl hij mijn collega strak aankijkt, komt hij dreigend op hem af. ‘Die komt niet om te praten, dit wordt vechten’, flitst het door mijn hoofd. Als de man mijn collega aanvalt, duwt deze hem uit zelfbescherming naar achteren.

Stroomstootwapen
Ik denk heel veel in een seconde. Mijn collega is aspirant en in gevaar. De man is totaal niet aanspreekbaar en gaat niet vrijwillig meewerken. In de keuken zie ik een messenblok met messen, zo voor het grijpen. Dit kan helemaal misgaan. Een gevecht met vuisten en wapenstok in deze kleine ruimte gaat niet werken. De grond ligt vol urine, we hebben geen grip. Pepperspray kun je niet gebruiken in een afgesloten ruimte, anders raak je zelf onder invloed. Het stroomstootwapen dus. Dan is de man in één klap weerloos en kunnen we hem overmeesteren.

Bedreiging
De man komt op mijn jonge collega af voor een nieuwe uithaal. Die zit klem tussen de man en het aanrecht. Ik trek het stroomstootwapen, waarschuw de man en richt gelijktijdig de twee laserpuntjes op zijn borst en bovenbeen. ‘Staak je verzet of ik zet het stroomstootwapen in.’ Zodra ik het zeg, draait de man zich om en komt hij op mij af, om me te slaan. Ik ben nu de bedreiging. Ik vuur het wapen af, de man gaat naar de grond. Al zijn spieren verkrampen. Mijn collega’s doen hem razend snel de handboeien om. Binnen een paar tellen begint hij weer te zingen, alsof hij geen stroomstoot heeft gekregen. De man wordt met de ambulance naar een GGZ-instelling gebracht, wij zijn in orde.

Uitgeschakeld
Als hondengeleider komen wij vaak in actie als het geweld al is geëscaleerd. We hebben de beschikking over veel geweldsmiddelen: het vuurwapen, de diensthond, de lange en korte wapenstok, pepperspray en nu ook het stroomstootwapen. We kunnen opschalen en afschalen, al naar gelang het geweldsniveau. Ik was blij dat ik kon kiezen voor het stroomstootwapen en dat het werkte. Ik kon op veilige afstand blijven, de man was in één keer uitgeschakeld, zonder letsel voor hem of ons. Als we fysiek met hem hadden moeten vechten in die kleine ruimte was er veel meer geweld aan te pas gekomen en dus ook letsel.’

]]>
De politie startte in februari vorig jaar in vier eenheden een pilot met stroomstootwapens. Politiemensen van basisteams in Zwolle, Amersfoort, eenheid Noord-Nederland en de hondengeleiders in de eenheid Rotterdam hebben sinds februari 2017 het stroomstootwapen in hun uitrusting. Nu de pilot per 1 februari 2018 is afgelopen, wordt de eindevaluatie opgemaakt door de Politieacademie. De evaluatie is naar verwachting voor de zomer klaar en wordt dan met een advies aangeboden aan de minister van Justitie en Veiligheid. Minister Grapperhaus kan vervolgens in afstemming met de Tweede Kamer besluiten het geweldsmiddel al of niet toe te voegen aan de politie-uitrusting. Tot die tijd mogen de speciaal opgeleide collega’s die aan de pilot mee deden (in Zwolle, Amersfoort, Rotterdam en de Eenheid Noord-Nederland) het wapen blijven gebruiken. Meer weten?  Kijk op politie.nl

]]>
Elke dag weer komen politieagenten in gevaarlijke situaties terecht. Waar anderen een stap terug doen, stappen politiemensen naar voren. Desnoods met gevaar voor eigen leven. Voor de veiligheid van anderen. Soms staan ze daarbij voor grote dilemma’s. En moeten ze in luttele seconden beslissen.

]]>
Youri (37) zit sinds zijn 21e bij de politie. In 2008 werd hij hondengeleider, hij werkt nu met zijn derde diensthond. ‘Het mooiste van politiewerk vind ik het samen met mijn hond speuren naar verdachten. Daar kun je me ’s nachts voor wakker maken.’

]]>
Blog: Onderbuikgevoel https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/onderbuikgevoel.html ’Surprise’ roept de verdachte ineens terwijl hij wordt gefouilleerd. Mijn maat en ik schieten in de lach. De combinatie van het tafereel en de... blog Mon, 16 Apr 2018 12:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/onderbuikgevoel.html 2018-04-16T12:00:00Z ’Surprise’ roept de verdachte ineens terwijl hij wordt gefouilleerd. Mijn maat en ik schieten in de lach. De combinatie van het tafereel en de uitroep van de verdachte zorgt voor de lachwekkende situatie. Bram Conjaerts vertelt hoe de aanhouding van een winkeldief tot een hilarische situatie leidt.

Het is donderdag 4 december 2014 en ik heb dienst met mijn maatje Mark. We kennen elkaar nog van de politieacademie, dus het blijft leuk om samen een noodhulpdienst te draaien en boeven te vangen. We krijgen een melding over een mogelijke winkeldief. De melder ziet steeds dezelfde man richting zijn geparkeerde auto lopen, instappen, even in de auto blijven zitten, iets in de kofferbak leggen en daarna weer terug naar het winkelcentrum lopen.

In eerste instantie is het een rare melding, want niemand heeft de verdachte man namelijk iets zien weghalen. Ook hebben de winkels zelf nog geen meldingen van diefstal gedaan. We besluiten daarom om zelf een kijkje bij het winkelcentrum te nemen. In de tussentijd houden we zicht op de geparkeerde auto van de verdachte. Op eerste oog is er met het voertuig en de tenaamstelling niets aan de hand. Het is verder echter rustig qua meldingen en we besluiten te wachten tot de verdachte man weer naar zijn auto gaat.

Na ongeveer een half uurtje komt hij terug. De man stapt echter direct in en rijdt weg. We gaan er zo snel mogelijk achteraan en geven hem een stopteken. Als de man zijn auto aan de kant heeft gezet, spreken we hem aan. Mark voert het gesprek.

Als de man uitstapt zie ik in het portier een apparaatje voor het losmaken van kledinglabels liggen. Op de achterbank ligt kleding waar het prijskaartje nog aanzit. Ik overleg even met mijn collega en we besluiten de man aan te houden voor winkeldiefstal. We beseffen dat het bewijs op dat moment nog dun is, maar wel voldoende om hem als verdachte aan te merken. We gaan af op ons onderbuikgevoel en besluiten de man aan te houden.

Enkele andere opgeroepen collega’s nemen zijn auto mee naar het politiebureau, terwijl wij ons over de verdachte man ontfermen. Tijdens het vervoer blijft de verdachte hardnekkig ontkennen dat hij iets heeft gestolen. We zeggen hem dat we het op het bureau gaan uitzoeken. Daar aangekomen gaan we de verdachte eerst fouilleren. Ik begin met het invullen van de formulieren en mijn collega doet de fouillering. Nog steeds merken we niks bijzonders aan de verdachte. Hij werkt rustig mee en laat niet merken dat hij iets te verbergen heeft.
Als mijn collega de buik van de verdachte fouilleert, vraagt hij wat de man onder zijn trui heeft zitten. Hierop doet de verdachte zijn trui omhoog en roept enthousiast ‘surprise!’ Onder zijn trui heeft de man een band van elastiek waarin diverse gestolen schoenen zitten. Mijn maat en ik schieten in de lach. De combinatie van het tafereel en de uitroep van de verdachte zorgt voor de lachwekkende situatie.

Tijdens het onderzoek blijkt dat de man diverse gestolen goederen in zijn kofferbak heeft liggen. Tijdens een huiszoeking later die dag treffen we een woonkamer aan vol gestolen spullen. Na enig speuren hebben we alle goederen kunnen terugbezorgen bij de betreffende winkeliers. Al met al een leuke aanhouding met nog leuker resultaat, waarbij we blij zijn dat we op ons ‘onderbuikgevoel’ hebben vertrouwd.

]]>
Politiemensen delen sinds oktober 2013 hun dagelijkse belevenissen met u in blogs. Zij schrijven hun verhalen in eigen tijd. Sinds juni 2015 vertellen enkelen hun ervaringen ook in korte video’s onder de noemer: ‘Politieverhalen in beeld’. De blogs en video’s zijn te vinden op politie.nlTwitter (@Politie) en Facebook (Politie Nederland). U kunt daar ook reageren op een verhaal. Lees en bekijk meer blogs en politieverhalen in beeld op de overzichtspagina Politieverhalen

]]>
Bram Conjaerts begon in 2011 bij de politie. Hij is werkzaam als hoofdagent in Uden binnen de Eenheid Oost-Brabant. In augustus 2016 is hij gestart met de opleiding HBO Politiekunde. Bram: ‘Het politiewerk is heel divers en er is nog veel onbekend over ons werk. Daarom ben ik ook al een tijdje actief op sociale media. Via deze blogs wil ik de mensen laten meekijken met het politiewerk en er direct een persoonlijke tint aan geven.'

]]>
Bram Conjaerts
Blog: Knuffel https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-knuffel.html Een personenauto was door een trein gegrepen en meters meegesleurd. Omwonenden waren als eerste ter plaatse en hadden hulp verleend. Voor de... blog Mon, 09 Apr 2018 12:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-knuffel.html 2018-04-09T12:00:00Z Een personenauto was door een trein gegrepen en meters meegesleurd. Omwonenden waren als eerste ter plaatse en hadden hulp verleend. Voor de bestuurder van de auto mocht dit helaas niet meer baten.

]]>
‘Als wijkagent van het gebied besloot ik even bij de mensen langs te gaan, om te kijken of ik nog iets voor ze kon doen. Vervolgens stapte ik in mijn auto en reed naar de bewuste overweg. Aan de overkant van het spoor stond een auto langs de weg met daarin twee personen.

Ik reed naar de stilstaande auto toe, stopte en deed mijn portierraampje open. De bestuurder van de stilstaande auto volgde mijn voorbeeld. Ik vroeg de hem voorzichtig of hij wist wat zich hier vanmorgen had afgespeeld. Mijn gevoel bleek juist: de bestuurder was een van de beste vrienden van het slachtoffer. Zowel de bestuurder als zijn vrouw had veel vragen. Ze wilden naar de plek waar hun beste vriend zijn laatste ogenblikken had geleefd. En zo, met onze auto’s naast elkaar staand, gaven ze een beeld van hun overleden vriend. Ze hadden nog veel vragen. Waarom heeft hij dit gedaan? Gelukkig kon ik de meeste vragen beantwoorden. Alleen op het waarom moest ik het antwoord schuldig blijven.

Het slachtoffer bleek deel uit te maken van een hechte vriendengroep, fietsmaatjes. De fietsvrienden zagen hun kameraad afglijden, onbereikbaar worden. Ondanks hun inspanningen konden ze hem niet meetrekken in alle positieve dingen in het leven. Depressiviteit en neerslachtigheid werden sterker; de onmacht van de vriendengroep groter.
Ik besloot het gesprek af te sluiten omdat de meeste vragen wel beantwoord waren naar mijn gevoel. Ik zette mijn auto in de berm en stapte uit, maar zag dat het echtpaar ook uitstapte en het gesprek met mij voort wilde zetten. Ik meende een aarzeling bij te zien om naar de overweg te lopen, dus ik stelde voor om samen met mij naar de plaats van het ongeval te lopen. Bij de overweg herinnerde niet veel meer aan het gebeuren. Een paar verfmarkeringen, aangebracht door de Voa en een schuifspoor waren de enige stille getuigen van het ongeluk. Daar hebben we letterlijk even stilgestaan bij het overlijden van hun vriend.
Toen we terugkwamen bij onze auto’s, draaide de vrouw zich plotseling naar me toe en vroeg: “Mag ik je een knuffel geven?” Die vraag had ik niet verwacht, maar stemde in met haar verzoek. Stevig omarmden wij elkaar even. Vervolgens keek ze me aan en zei: “Dank je. Je bent een mooi mens. Dank je, dat je stopte en je raampje naar beneden deed. Je had ook door kun rijden.”
Haar opmerking zorgde ervoor dat ik bijna tranen in mijn ogen kreeg. Ik heb haar verteld dat dit het mooiste compliment was wat ik in tijden had gekregen.
Na nog een stevige handdruk namen we afscheid van elkaar. Terugrijdend naar het bureau dacht ik aan de onverwachte knuffel van een onbekende vrouw op een winderige landweg.’

]]>
Albertje is wijkagent in Zuidwest Drenthe ( Ruinen-Echten-Ansen en Eursinge) en sinds 1978 bij de politie werkzaam. Ze heeft veel ervaring in de basispolitiezorg; met altijd diverse nevenfuncties en taken om het afwisselend en spannend te houden. ‘Nog vind ik het een leuk en uitdagend beroep waarbij je steeds weer wordt verrast.’

 

]]>
Albertje Lensen