Landelijke feed | Alle blogs | politie.nl https://rss.politie.nl/rss/algemeen/blogs/blogs.xml Alle meest recente blogs nl Sun, 17 Oct 2021 20:47:40 GMT 2021-10-17T20:47:40Z nl Blog: De koekoekscode https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-de-koekoekscode.html Mijn collega en ik reageren op een melding van een oude dame die stemmen meent te horen via haar TV, ook als dit apparaat uit staat. Ze wil daarover... blog Wed, 15 Sep 2021 14:30:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-de-koekoekscode.html 2021-09-15T14:30:00Z Mijn collega en ik reageren op een melding van een oude dame die stemmen meent te horen via haar TV, ook als dit apparaat uit staat. Ze wil daarover een gesprek met de wijkagent.

Voordat we bij haar op bezoek gaan, kijken wij in de politiesystemen om te zien of deze dame al eerder dit soort meldingen heeft gedaan. Dat blijkt niet het geval te zijn, dus springen we op de mountainbike en rijden er heen om te kijken hoe wij deze vrouw kunnen helpen.

Als we bij de woning aankomen, doet een dame open die al op leeftijd is. Ze ziet er vlot en netjes uit en vraagt ons om binnen te komen. Het huis ziet er strak en verzorgd uit. Nadat wij op de bank zijn gaan zitten vertelt ze ons over haar oude werkgevers. Ze heeft bijna haar hele leven in een ziekenhuis gewerkt en ook nog als docent Nederlands. Na een tijdje naar haar geluisterd te hebben, komen we ter zake: de TV.

Mevrouw staat op en begint geanimeerd te vertellen dat haar ex-partner haar pest door haar te blijven benaderen via haar TV. Ook als deze uit staat. Door de korte check vooraf in de politiesystemen weten we dat haar ex-partner al in 1999 is overleden. Ondanks dat deze dame nog scherp en fit overkomt, is ze dus soms behoorlijk in de war.

Het is niet voor het eerst dat mijn collega en ik te maken krijgen met verwarde mensen, zoals deze dame. Als een van ons vermoedt dat iemand verward is, maken wij dat aan elkaar duidelijk door een soort code te gebruiken. Ook in dit geval pas ik onze code toe en zeg tegen hem: “Stil eens, hoor ik nu een koekoeksklok?”

Dat werkt altijd prima. Ook in dit geval willen wij deze kwieke dame natuurlijk in haar waarde laten, maar wel op één lijn zitten met elkaar als we afspraken met haar moeten maken. Na het gesprek en de belofte om nog een keertje bij haar langs te gaan, lopen mijn collega en ik met haar naar de voordeur.

Net voordat wij naar buiten willen stappen zegt de dame tegen mij: ‘Weet je wijkagent, wij gebruikten vroeger in het ziekenhuis ook altijd de code: “Hoor ik nu een koekoeksklok”, als wij het idee hadden dat iemand verward was. Leuk dat jullie dit ook doen.’

Ik heb het nog nooit zo snel, zo warm gekregen. Het gebeurt ons niet vaak, maar we zijn even sprakeloos. Na wat schaapachtig lachen van onze kant, vertrekken we. Ik weet het niet zeker, maar het lijkt net alsof de dame ons nog even glimlachend nakijkt vanachter haar voordeur.

Als we bij het politiebureau zijn, praten we nog wat na en spreken af om voortaan dit soort codes niet meer te gebruiken. Mogelijk dat in het vervolg een knipoog naar elkaar voldoende is. Helaas is een tweede huisbezoekje aan deze dame niet meer mogelijk, want kort hierna overlijdt ze. Ik weet zeker dat ze vanuit de hemel nog geregeld glimlacht in onze richting.

]]>
Blog: Mama heeft geen doei gezegd https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-mama-heeft-geen-doei-gezegd.html Het is zondag en ik heb late dienst met een collega met wie ik fijn kan samenwerken. Rond 16.00 uur krijgen we een melding van een gevonden tas in... blog Wed, 08 Sep 2021 14:30:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-mama-heeft-geen-doei-gezegd.html 2021-09-08T14:30:00Z Het is zondag en ik heb late dienst met een collega met wie ik fijn kan samenwerken. Rond 16.00 uur krijgen we een melding van een gevonden tas in een bos. Een bejaarde man heeft een zondagse wandeling gemaakt en net iets buiten de geijkte bospaden een tas gevonden. Hij heeft erin gekeken en het blijkt een tas van een vrouw te zijn. Er zit een portemonnee in met een beetje kleingeld en een legitimatiebewijs. Het legitimatiebewijs van een jonge vrouw.

Op hetzelfde moment komt er een andere melding binnen. Over een jonge vrouw die spoorloos is. Het gaat al een tijdje niet zo goed met haar en ze is vanmorgen vroeg vertrokken uit haar woning. Haar man heeft, samen met hun twee zonen van 7 en 4 jaar oud, al uren gewacht tot ze thuis zou komen, maar dat gebeurde niet. De twee meldingen worden vrijwel direct aan elkaar gekoppeld en aan ons uitgegeven.

We hebben dus een vermiste vrouw en een gevonden tas van deze vermiste vrouw. We overleggen kort en besluiten contact op te nemen met de bejaarde man. Ik vraag hem waar hij op dat moment is. Hij is thuis, maar hij wil ons de plek waar hij de tas heeft gevonden wel even laten zien. “Dit is zo afgelegen”, zegt hij, “dat vinden jullie zonder mij nooit.” We spreken af aan de rand van het bos, op een parkeerplaats.

De man arriveert korte tijd later en neemt ons mee. Hij vertelt honderduit over de omgeving en dat hij hier als klein jochie heeft rondgerend. Hij wijst een boerderij aan en zegt dat hij de familie die daar woont nog kent van vroeger. Hij ratelt maar door. Dan ineens staat hij stil en zegt: “Hier is het geloof ik.” En ik zie dat hij om zich heen kijkt, zoekend naar de tas.

In eerste instantie verdenk ik hem ervan dat hij de tas heeft meegenomen, maar hij heeft ‘m bij de boom laten staan. We vinden de tas en ik kijk even kort omhoog. Dan schrik ik enorm en sta aan de grond genageld. Wat ik zie kan ik bijna niet geloven en eigenlijk niet beseffen. Mijn collega en de bejaarde man zijn met elkaar in gesprek en hebben niets in de gaten. Ik zeg hen dat we weer teruglopen en maak een beetje haast. Ik denk niet dat de man het doorheeft, want hij praat maar door. Ondertussen breng ik mijn collega op de hoogte. Ze kijkt nu ook omhoog.

We hebben de jonge vrouw gevonden. Helaas niet op de manier waarop we gehoopt hadden. We begeleiden de man naar zijn auto en doen ons best om het praatje pot zo nonchalant mogelijk mee te doen. Hij heeft werkelijk geen idee wat wij zojuist gezien hebben en daar ben ik oh zo blij mee. Wat fijn dat hem dit bespaard is gebleven. Hij stapt in zijn auto, we bedanken hem voor de melding, het aanwijzen en zwaaien hem daarna nog even kort uit. Daarna berichten we de meldkamer en geven aan dat we de vrouw hebben aangetroffen. De specialistische eenheid van de politie komt ter plaatse voor de reconstructie. Daarna worden we gevraagd of wij het slecht nieuws aan haar man willen brengen.

Als we voor de deur staan, nemen we nog even een grote hap lucht voordat we aanbellen. We hebben dit vaker gedaan en weten dat het komende uur heftig en emotioneel zal zijn. We gaan naar binnen en vertellen daarna kort en bondig het slecht nieuws. De twee kleine jongens zitten op hun laptop een spelletje te doen en krijgen niet direct mee wat er aan de hand is. Tot de kreet van hun vader, ook bij hen door merg en been gaat. Ze kijken verbaasd en ongerust op. Ze snappen niet wat er aan de hand is, maar zo klein als ze zijn, weten ze dat het foute boel is. Hun vader kijkt ons hulpbehoevend, bijna smekend aan. “Willen jullie het vertellen?” vraagt hij ons.

Oei, nu moeten wij twee kleine mannetjes van 4 en 7 jaar oud gaan vertellen dat hun moeder niet meer terugkomt. Het huilen staat mij nader dan het lachen en even baal ik dat ik voor dit beroep heb gekozen. We gaan bij de jongens op de bank zitten en vertellen, met hun kleine kinderhandjes in onze handen, dat hun moeder is overleden. Vier donkerbruine ogen staren ons aan en dan zegt die kleine hummel: “Mama, heeft mij helemaal geen doei gezegd.”

 

113

Zie je zelf het leven niet meer zitten? Of maak je je zorgen over een ander? Bel 0900-0113 of chat via www.113.nl. Anoniem, gratis en 24/7

]]>
Blog: De verdwenen man https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-de-verdwenen-man.html Een snijdend wind hier op dertien hoog. Het is koud en donker. Ik ben middenin de nacht een man aan het zoeken in een hotel. Verdorie! Waar zit hij?!... blog Wed, 01 Sep 2021 14:30:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-de-verdwenen-man.html 2021-09-01T14:30:00Z Een snijdend wind hier op dertien hoog. Het is koud en donker. Ik ben middenin de nacht een man aan het zoeken in een hotel. Verdorie! Waar zit hij?!

Terwijl mijn maatje de balustrade van het balkon over gaat om de rest van het dak te bekijken, probeer ik te verzinnen waar die vent zich in hemelsnaam verstopt kan hebben. Een paar minuten daarvoor hoorden we duidelijk een mannenstem ‘ja wat?!’ roepen, toen we aanklopten op de deur van zijn hotelkamer. De beveiliging van het hotel vertrouwde niet wat zich achter de deur van de kamer afspeelde, en belde ons. En nou lijkt die vent foetsie te zijn. Verdwenen. In het niets opgelost. Dat kan toch niet?

Samen met de bewaker van het hotel en een andere eenheid bekijken we de kamer, de aangrenzende kamer, het dak, het balkon, de opslagkamer naast de lift en de brand-/vluchtroute. Verschillende verwensingen gaan er door mijn hoofd. Ik hoef mijn collega’s niet aan te kijken, want ik weet dat zij hetzelfde voelen en denken. We balen en met dat gevoel vertrekken we een hele poos later toch bij het hotel. You win some, you lose some… Maar ik ben niet zo’n goede verliezer als het op mijn werk aankomt.

Drie uur later, 15 minuten voor het einde van de dienst, komt er wederom een melding van het hotel. Samen met wat eenheden van de vroege dienst gaan we terug. De collega die als eerste aankomt, hoort het verhaal van de beveiliger aan. Hij schijnt met zijn zaklamp naar de dertiende verdieping en zegt: ‘Daar zag ik net een man wegduiken, ik weet het zeker!” Mijn collega aarzelt geen moment en gaat naar de bovenste verdieping. De man had hem duidelijk niet verwacht en mijn collega kan hem meteen aanhouden.

Zijn vriendin wil er op dat moment net van tussen gaan op de begane grond, maar wordt tegengehouden door een andere collega. Op dat moment komen ook wij weer ter plaatse. De vrouw blijkt een mega stapel briefjes van 50 euro bij zich te hebben, dus ook zij mag mee voor een enkeltje bureau. Daar blijkt waarom de man er eerder alles aan deed om niet gevonden te worden: hij is niet teruggekeerd van verlof en heeft nog een hele poos achter de dikke deur tegoed.

Om 11.30 uur loop ik eindelijk het bureau uit. Het verhaal van de nacht staat op papier, het geld, een duur horloge en een tas zijn inbeslaggenomen. You win some, you lose some. Maar het is toch echt veel lekkerder om te winnen.

 

]]>
Blog: Een gratis rijles? https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-een-gratis-rijles.html Ik heb zondagochtenddienst…. Kalm aan, bakkie koffie doen. Ik ben net van plan om de dienstauto’s eens gronding na te lopen, als er een melding... blog Wed, 25 Aug 2021 10:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-een-gratis-rijles.html 2021-08-25T10:00:00Z Ik heb zondagochtenddienst…. Kalm aan, bakkie koffie doen. Ik ben net van plan om de dienstauto’s eens gronding na te lopen, als er een melding binnenkomt: heterdaad diefstal van een auto bij een pompstation.

Ik spring in de dienstauto en haast mij naar de plek, ondertussen luisterend naar de informatie van de centralist via de porto. De gestolen auto blijkt een lesauto te zijn, met een opvallende reclametekst op het dak en uiteraard een duidelijk zichtbare “L”. Nou, dat maakt het zoeken natuurlijk een stuk gemakkelijker.

Wat was er gebeurd? De rij-instructeur had getankt en was de tankshop ingelopen om af te rekenen. Ondertussen had hij de motor van zijn lesauto stationair laten draaien... De dief zag zijn kans schoon, stapte in en reed er vandoor. De rijschoolhouder bleef verbijsterd achter toen hij zijn auto bij het pompstation zag wegrijden terwijl hij binnen stond af te rekenen.

Voor mij is het nu een kwestie van een plek uitzoeken, waarvan  ik denk dat de lesauto voorbij zou moeten komen rijden. Ik neem mijn positie in en wacht. En inderdaad, nog geen minuut later zoeft de lesauto voorbij. Enigszins verbaasd zie ik dat de lesauto netjes stopt voor het verkeerslicht. Het onderdeel ‘wachten voor een rood verkeerslicht’, kan hij afvinken. Maar goed, betaald is er niet voor deze les, en het nemen van rijlessen zonder instructeur is niet de bedoeling, dus plaats ik mijn dienstauto achter de lesauto, en schakel het bord: ‘Stop politie’ in.

Overtuigd van zijn eigen rijkunsten, besluit de dief er een soort van voortgezette rijopleiding van te maken. Hij rijdt door rood en hij verhoogt zijn snelheid aanzienlijk. Ik schakel zwaailicht en sirene in en zit hem op de hielen. Het volgende verkeerslicht dat wij naderen staat ook op rood, maar de lesauto rijdt opnieuw met hoge snelheid door. Vanuit mijn ooghoek zie ik van rechts een man op een fiets aan komen rijden. Ik houd mijn adem even in, dit gaat bijna verkeerd. Op een haar na mist de lesauto de man op de fiets.

De man in de lesauto neemt nu onverantwoorde risico’s en gaat steeds roekelozer rijden. Vlak voordat ik de achtervolging af wil breken, rijden wij op een tweebaansweg, waarbij er op dat moment geen overig verkeer is. Ik zie nu kans om naast de lesauto te komen. Ik druk mijn dienstauto tegen de lesauto aan en duw hem aan de kant, de berm in. Het heeft veel geregend de laatste tijd en de berm is erg drassig. Na een paar meter staat de lesauto tot aan zijn bodemplaat vast in de berm.

Ik stap uit en hoor dat de man nog probeert om de lesauto uit de modder te rijden, de wielen van de auto draaien hard rond, maar tevergeefs. De man heeft alle portieren vergrendeld en lijkt geenszins van plan uit te stappen. Dus probeer ik de autoruit aan de bijrijderskant in te slaan met mijn handboeien, maar het glas blijkt te sterk. ‘Alles kan kapot’ heb ik wel eens gehoord, en schoenmaat 45 bleek echt te veel voor de ruit. In duizenden stukjes spat het uiteen. Ik wurm mijzelf de auto in en draai de sleutel uit het contact.

Maar zelfs nu nog weigert de verdachte elke vorm van medewerking. Na enige tijd lukt het toch de man uit de auto te krijgen en hem naar het politiebureau over te brengen. De man blijkt ook nog eens geen rijbewijs te hebben. Hij mag zich later verantwoorden bij de rechter, voor diefstal van een auto en artikel 5 van de Wegenverkeerswet. Ondertussen heeft de man de nodige bekeuringen ontvangen. Gewoon een rijles boeken was beduidend goedkoper geweest.

]]>
Blog: Eerlijk delen https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-eerlijk-delen.html Al meerdere malen waren we naar het huis geweest waar een echtpaar elkaar het leven zuur maakte. Als ze zelf niet belden over een ruzie dan belden de... blog Wed, 18 Aug 2021 14:30:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-eerlijk-delen.html 2021-08-18T14:30:00Z Al meerdere malen waren we naar het huis geweest waar een echtpaar elkaar het leven zuur maakte. Als ze zelf niet belden over een ruzie dan belden de buren wel dat het weer eens hommeles was. Bijzonder aan deze echtelijke twist was dat ze elkaar tijdens deze ruzies, naast het schelden en foeteren, nooit met een vinger aanraakten. Man en vrouw waren zeer intelligent en noemden hun geschreeuw en scheldpartijen steevast, ‘eenvoudige vetes’.

Die dag waren wij dus voor de zoveelste maal bij het ruziemakende echtpaar thuis.
Mijn collega voerde het gesprek met de vrouw en ik wat verderop met de man. Tijdens dat gesprek werd me nu duidelijk dat ze beiden er wel over uit waren dat een echtscheiding de enige optie was. Ik voorzag de man van wat praktische tips en hoopte dat ze er samen uit zouden komen.

Toen we al in de auto zaten en weg wilden rijden wenkte de man mij nogmaals en door het geopende autoraam vroeg hij mij op en zeer rustige toon: “Dus als ik het goed begrijp zegt u dat de helft van al onze bezittingen van mij is en de andere helft van mijn vrouw ?” Mijn collega en ik knikten instemmend en kregen de indruk dat die scheiding er nu toch echt ging komen.

Diezelfde nacht had ik nachtdienst en het zal rond een uur of drie zijn geweest dat we snel achter elkaar een aantal meldingen kregen over geluidsoverlast. Volgens de melders leek het alsof er iemand met een motorzaag bezig was. We gingen snel naar de locatie en konden op het geluid van de motorzaag afgaan. Opnieuw waren we in dezelfde straat van gisteren toen we naar “de vete”  gingen, het huis van het scheldende echtpaar.

Toen ik de straat inreed viel mij direct het leren bankstel op, dat in tweeën was gezaagd en de weg blokkeerde. Ook lagen op straat allerlei stukken huisraad die één ding gemeen hadden: ze waren vrijwel allemaal keurig doormidden gezaagd; een halve tafel, halve stoelen en halve kasten.

We volgden het geluid van de motorzaag en kwamen uit bij een parkeerplaatsje achter de woning. Daar stond de man bovenop de motorkap van een auto, een bordeauxrode 2CV met een ronkende kettingzaag in zijn handen. De auto was eigenlijk al vrijwel geheel in de lengte doorgezaagd. Hevig bezweet  zei de man: “De helft van alles was van mij toch ?”……

]]>