Landelijke feed | Alle blogs | politie.nl https://rss.politie.nl/rss/algemeen/blogs/blogs.xml Alle meest recente blogs nl Tue, 18 Sep 2018 13:15:03 GMT 2018-09-18T13:15:03Z nl Echte politieverhalen: Lef om te bellen https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/echte-politieverhalen---lef-om-te-bellen.html Jelle van Heerikhuize gaat naar een melding van vermoedelijk huiselijk geweld. Hij wordt binnengelaten en als hij even met de kinderen apart in de... blog Mon, 17 Sep 2018 18:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/echte-politieverhalen---lef-om-te-bellen.html 2018-09-17T18:00:00Z Jelle van Heerikhuize gaat naar een melding van vermoedelijk huiselijk geweld. Hij wordt binnengelaten en als hij even met de kinderen apart in de keuken zit, merkt hij dat er meer aan de hand is.

]]>
Politiemensen delen sinds oktober 2013 hun dagelijkse belevenissen met u in blogs. Zij schrijven hun verhalen in eigen tijd. Sinds juni 2015 vertellen enkelen hun ervaringen ook in korte video’s onder de noemer: ‘Echte politieverhalen’. De blogs en video’s zijn te vinden op politie.nlTwitter (@Politie) en Facebook (Politie Nederland). U kunt daar ook reageren op een verhaal. Lees en bekijk meer blogs en politieverhalen in beeld op de overzichtspagina Politieverhalen.

]]>
Blog: "Mama is dood" https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-mama-is-dood.html Op een warme zomeravond zit ik samen met mijn collega op het bureau, als we worden opgeroepen. De medewerker van de meldkamer zegt: “Eenheid XX... blog Mon, 10 Sep 2018 19:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-mama-is-dood.html 2018-09-10T19:00:00Z Op een warme zomeravond zit ik samen met mijn collega op het bureau, als we worden opgeroepen. De medewerker van de meldkamer zegt: “Eenheid XX willen jullie gaan naar het volgende adres in verband met een reanimatie”. Het adres is slechts op 200 meter van het bureau vandaan. Na één keer linksaf en twee keer rechtsaf zijn we er al. We zijn de eersten. De voordeur van de woning staat open en mijn collega rent direct naar binnen. Ik pak nog snel de AED uit de kofferbak van de auto. Daarna ren ik ook de woning in.

In de woonkamer ligt een jonge vrouw op de grond. Ze schreeuwt en kreunt van de pijn en houdt met beide handen haar buik vast. Gelukkig, de vrouw haalt adem dus we hoeven haar niet te reanimeren. De vrouw geeft geen antwoord op onze vragen omdat ze van de pijn niet kan praten. Ik geef door aan de meldkamer dat het geen reanimatie betreft, maar dat we wel met spoed een ambulance ter plaatse willen hebben.

Dan hoor ik achter mij een stemmetje. Ik kijk om en zie een klein meisje. Ze staat in de keuken en heeft een mobiele telefoon in haar handen. Ze kijkt me vragend en verlegen aan. Ik zeg: “Hoi” en de kleine meid antwoordt: “Mama is gevallen en is dood”.

Ik stel haar gerust en zeg dat mama niet dood is, maar dat er wel een dokter komt voor mama, omdat ze pijn heeft. Dan komt de Officier van Dienst (OvD) binnenlopen. Toevallig is hij ook mijn direct leidinggevende. Ik vraag hem of hij zich wil ontfermen over de kleine meid. Hij tilt haar op en loopt met haar naar buiten. Ik pak mijn diensttelefoon en zoek het adres op van de woning, zodat ik weet wie deze vrouw is. Wellicht staan er medische bijzonderheden over haar vermeld in onze systemen. Het blijkt dat de vrouw al eerder onwel is geworden, maar die melding heeft geen betrekking op de huidige situatie.

Even later komt de ambulancebroeder binnen en neemt de hulpverlening over. Ik loop naar buiten en zie de kleine meid staan naast de OvD. Er is nog een andere, wat oudere vrouw bij, de oma van het meisje. Zij informeert naar de situatie van haar dochter. Ik leg uit dat ze rustiger is dan toen wij haar aantroffen. Dat ze naar het ziekenhuis moet voor nader onderzoek. Vermoedelijk is er iets met haar darmen niet in orde. De vrouw aait de kleine meid over het hoofd en zegt: “Goed dat je oma gebeld hebt”.

Ik ben verbaasd. Blijkbaar heeft het kleine meisje dus gebeld toen haar moeder was gevallen. Zodat oma de hulpdiensten kon alarmeren. Wat ontzettend slim van dat kind. Ik geef het meisje een dik compliment en een traumabeertje als troost. Door de snelle actie van de kleine meid heeft mama alle hulp gehad en is alles goed afgelopen!

]]>
Dennis Timmer is 33 jaar en werkt sinds vier jaar bij de Politie Oost-Nederland, team Rivierenland-Oost. ‘Ik heb een overstap gemaakt vanuit de detailhandel naar de politie en werk nu een jaar als hoofdagent. Ik ben hier geplaatst na het afronden van mijn opleiding. Het gebied is groot en zeer divers, zo hebben we de Rijn en IJssel door ons gebied stromen, ligt de A12 midden in ons gebied en loopt ons grensgebied tot Duitsland.’ 

]]>
Dennis Timmer
Echte politieverhalen: Schiet me dood https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/echte-politieverhalen-schiet-me-dood.html Denk jij aan zelfmoord? Praat erover. Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie via www.113.nl. blog Mon, 27 Aug 2018 19:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/echte-politieverhalen-schiet-me-dood.html 2018-08-27T19:00:00Z Denk jij aan zelfmoord? Praat erover. Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie via www.113.nl.

]]>
Politiemensen delen sinds oktober 2013 hun dagelijkse belevenissen met u in blogs. Zij schrijven hun verhalen in eigen tijd. Sinds juni 2015 vertellen enkelen hun ervaringen ook in korte video’s onder de noemer: ‘Echte politieverhalen’. De blogs en video’s zijn te vinden op politie.nlTwitter (@Politie) en Facebook (Politie Nederland). U kunt daar ook reageren op een verhaal. Lees en bekijk meer blogs en politieverhalen in beeld op de overzichtspagina Politieverhalen.

]]>
Blog: Niet aanspreekbaar https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-niet-aanspreekbaar.html ‘Als we uitstappen zie ik een man langs de kant van de weg zitten. Hij heeft een kindje op zijn schoot en als we dichterbij komen zie ik dat het kind... blog Wed, 01 Aug 2018 19:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-niet-aanspreekbaar.html 2018-08-01T19:00:00Z ‘Als we uitstappen zie ik een man langs de kant van de weg zitten. Hij heeft een kindje op zijn schoot en als we dichterbij komen zie ik dat het kind onder het bloed zit. De man is niet aanspreekbaar en geheel over zijn toeren.’ Politieman Rien Diepeveen vertelt hoe hij zo’n 25 jaar geleden betrokken raakte bij een afschuwelijk ongeval.

]]>
‘Het is in de tijd vóór de samenvoeging, rond 1993, van de Rijkspolitie en gemeentepolitie. De rijkspolitie Rhenen en de gemeentepolitie Veenendaal besluiten een kijkje bij elkaar in de keuken te nemen. Ik werk op dat moment bij de Rijkspolitie Rhenen en heb dienst met een collega uit Veenendaal. Samen doen wij de noodhulpdienst.

Wij krijgen een melding van een ongeval in Overberg. Op een achterafweggetje in het buitengebied is een ongeluk gebeurd waarbij een landbouwtrekker is betrokken. Er is mogelijk een gewonde gevallen, geeft de meldkamer aan. Omdat ik bekend ben met de omgeving weet ik precies waar het ongeval heeft plaatsgevonden. 

Als wij na een paar minuten aankomen, zie ik een landbouwtrekker staan met een grote oplegger die eraan vastgekoppeld is. Het is een aanhanger met een groot, dik voorwiel. Er is op dat moment niemand aanwezig en er staan geen huizen in deze afgelegen omgeving.
 
Als ik de auto uitstap, zie ik een man langs de kant van de weg zitten, tussen de landbouwtrekker en de aanhanger in. Hij heeft een kinderlichaampje op zijn schoot liggen en is helemaal over zijn toeren en niet aanspreekbaar. Het hoofdje van het kind is zwaar beschadigd, er is eigenlijk alleen maar bloed te zien.

Een bestuurder van een andere landbouwtrekker komt aanrijden en weet te vertellen wat er is gebeurd. Hij reed achter de trekker met aanhanger toen het ongeval plaatsvond. Een vader met zijn dochtertje van drie jaar zaten volgens hem op de landbouwtrekker, vader reed en het dochtertje zat achterin. De achterruit van de landbouwtrekker was kapot en de opening bleek groot genoeg voor het kind om doorheen te vallen.

Het meisje kwam met haar hoofdje onder het grote voorwiel van de oplegger. De vader probeerde nog te remmen om zijn dochter te redden, maar daardoor kreeg het kind zeer ernstige verwondingen aan haar hoofdje. De bestuurder van de trekker die achter de combinatie reed, had geen gsm bij zich, net zo min als de vader van het meisje. Zo snel als hij kon reed hij naar de dichtstbijzijnde woning om de politie en ambulance te bellen. 

Als de ambulance arriveert, halen we het overleden kind bij de vader weg. Dat gaat heel moeizaam. De vader is niet aanspreekbaar, maar gelukkig helpt de andere boer, de twee kennen elkaar. Vader is een zeer gelovig man. We zorgen dat hij wordt opgevangen door een dominee en van de PD naar huis wordt gebracht. Daarna kunnen wij de zaak ter plaatse afhandelen.

Deze gebeurtenis heeft mij destijds zeer geraakt. Nog heel vaak speelt het verhaal van dit meisje en haar vader door mijn hoofd. Ook al is het 25 geleden.'

]]>
Rien Diepeveen begon in 1980 bij de Rijkspolitie in Dronten. In 1987 stapte hij over naar de Rijkspolitie Rhenen. Tot 1995 werkte Rien in de noodhulp daarna ging hij aan de slag bij de groepsrecherche in Rhenen. Na de samenvoeging van de gemeentepolitie Veenendaal en de rijkspolitie Rhenen werkte hij eerst als casescreener en later bij de Infodesk. Daarna werd hij rechercheur onderzoeken TGO’s in Utrecht. Op dit moment is Rien werkzaam bij Intelligence voor de AVIM. 

 

]]>
Rien Diepeveen
Blog: 'Jullie zullen je wapens nodig hebben' https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-hij-zegt-dood-te-willen-door-een-politiekogel.html We krijgen rond 23.30 uur de melding van een ernstige echtelijke ruzie. De man zou suïcidaal zijn en zich met twee grote messen in de slaapkamer... blog Mon, 30 Jul 2018 18:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-hij-zegt-dood-te-willen-door-een-politiekogel.html 2018-07-30T18:00:00Z We krijgen rond 23.30 uur de melding van een ernstige echtelijke ruzie. De man zou suïcidaal zijn en zich met twee grote messen in de slaapkamer hebben opgesloten. Een politie-onderhandelaar is onderweg. Er is volledige radiostilte afgekondigd zodat de meldkamer en alle eenheden al hun aandacht op dit incident kunnen richten.

Op het adres zijn collega’s in gesprek met de echtgenote van de man. ‘Hij zit boven met een groot vleesmes en een Stanleymes’, vertelt ze. Voor ik naar boven loop, trek ik voor de zekerheid een tweede kogelwerend vest aan over mijn uniform. Boven is een smalle overloop, waar alle kamers op uit komen. De onderhandelaar, die de situatie vreedzaam probeert op te lossen, praat met de man in de slaapkamer. Ik ga achter hem staan, twee collega’s staan ook op de smalle overloop.

]]>
Het gesprek loopt niet goed; de man wil niet praten. We moeten opdonderen uit zijn huis. Hij wordt steeds bozer en grover. Het maakt hem allemaal niets meer uit, hij wil dat we hem neer schieten. ‘Als ik straks naar buiten kom, dan kom ik hard naar buiten en zullen jullie je wapens nodig hebben.’ De man geeft ons een ultimatum. ‘Jullie krijgen nog 5 minuten, dan kom ik en pak ik degene die dan nog niet weg is.’ Zijn woorden maken me bang: als hij op de smalle overloop met zo’n mes de confrontatie met ons zoekt, raakt minimaal één collega gewond of erger.

]]>
Dan begint de man de minuten hardop af te tellen en doet de onderhandelaar een stap terug. We ruilen van plek. Bij ‘1 minuut’ trek ik mijn vuurwapen en fluister tegen mijn collega’s dat ze dat ook moeten doen. Ik ben ervan overtuigd dat de man naar buiten gaat stormen om ons en zichzelf wat aan te doen. Het lijkt erop dat hij dood wil door een politiekogel en dat hij bij zijn zelfmoordactie zoveel mogelijk van ons mee wil nemen. ‘Suicide by cop’, noemen ze dat.

]]>
Bij ‘nul’ zwaait de deur open. Ik sta klaar met mijn vinger op de trekker. De man, die helemaal naakt is, zwaait met een groot mes en komt op me af. Ik vrees voor mijn leven en dat van mijn collega’s. Ik richt mijn vuurwapen op zijn borst en beveel hem tot twee keer toe om het mes te laten vallen omdat ik anders op hem schiet. Hij doet niet wat ik zeg maar ik heb het idee dat hij even aarzelt.

In een flits besluit ik op zijn benen te richten en druk af. Een rood puntje bloed verschijnt op zijn rechter bovenbeen. Maar nog gooit de man zijn mes niet weg. Ik richt op zijn borst voor een tweede schot. Dan zakt de man toch in elkaar en laat hij zijn mes vallen. We houden hem aan en verlenen eerste hulp. Op weg naar het ziekenhuis uit de man nog steeds doodsbedreigingen aan ons adres. Ik doe aangifte van poging tot doodslag tegen hem.

]]>
Omdat ik geschoten heb, word ik vier uur lang verhoord door de Rijksrecherche. Die doen onderzoek naar alle gevallen waarin agenten geweld gebruiken en verdachten gewond raken. Na twee maanden komt de uitspraak. De officier van justitie vindt het gebruikte geweld niet alleen proportioneel maar oordeelt ook dat de man van geluk mag spreken dat hij door de kalmte en professionaliteit van het politieoptreden nog leeft.

Denk jij aan zelfmoord? Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie via www.113.nl.

]]>
Elke dag weer komen politieagenten in gevaarlijke situaties terecht. Waar anderen een stap terug doen, stappen politiemensen naar voren. Desnoods met gevaar voor eigen leven. Voor de veiligheid van anderen. Soms staan ze daarbij voor grote dilemma’s. En moeten ze in luttele seconden beslissen.

]]>
Chris Ockeloen (41) is agent in de noodhulp. Op zijn achttiende kwam hij in dienst. ‘Ik wilde altijd al bij de politie. In dit werk kun je iets voor de samenleving betekenen. Ik leg gemakkelijk contact met mensen en het is spannend werk. Geen dag is hetzelfde.’

]]>