Landelijke feed | Alle blogs | politie.nl https://rss.politie.nl/rss/algemeen/blogs/blogs.xml Alle meest recente blogs nl Tue, 07 Apr 2020 12:54:42 GMT 2020-04-07T12:54:42Z nl Blog: Afstand houden https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-afstand-houden.html Moet ik dit allemaal wel serieus nemen, was mijn eerste gedachte. De voorjaarsvakantie genoot ik nog van een heerlijke midweek in Ommen, samen met... blog Wed, 01 Apr 2020 15:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-afstand-houden.html 2020-04-01T15:00:00Z Moet ik dit allemaal wel serieus nemen, was mijn eerste gedachte. De voorjaarsvakantie genoot ik nog van een heerlijke midweek in Ommen, samen met mijn vrouw, zoontje en trouwe viervoeter Chase. Toch bleek het coronavirus serieuzer dan gedacht.

]]>
Elke dag als ik de televisie aan deed of naar de radio luisterde, zag en hoorde ik dat er steeds meer mensen besmet waren geraakt door het coronavirus en dat het dodenaantal hierdoor steeg. Wat gaat dit voor ons betekenen? Voor mijn gezin, voor mijn familie, vrienden, voor mijn werk? Het waren vragen waar ik nog geen antwoord op had.

Op maandag 9 maart wordt het serieus. Iedereen krijgt een flesje met desinfectievloeistof om zoveel mogelijk de handen te desinfecteren. Op de noodhulpvoertuigen liggen extra mondkapjes. De media besteden alleen nog maar aandacht aan het coronavirus. De besmettingen blijven maar stijgen en de aantallen mensen die overlijden aan het virus ook. Niet alleen Nederland, maar de hele wereld staat in het teken van het coronavirus. Ook bij ons op de werkvloer is de spanning voelbaar. 

Vanaf maandag 16 maart gaat het opeens heel snel. Scholen dicht, horeca dicht, pretparken dicht, hotels, restaurants en sportscholen sluiten. Wow, wat gebeurt er allemaal? En: hoe lang gaat dit duren? Ook de werkwijze van ons als politie verandert razendsnel. Protocol na protocol verschijnt in mijn mailbox. Iedereen is zoekende naar de beste werkwijze om op een veilige en gezonde manier te blijven werken.

Ik probeer zoveel mogelijk zichtbaar op straat aanwezig te zijn. Op straat vinden mensen het nog moeilijk om zich aan de ingestelde coronamaatregelen te houden: anderhalve meter afstand houden, zoveel mogelijk thuis blijven, niet meer dan drie mensen bij elkaar, niet op pad gaan in grote groepen en ga zo maar door.

Toch kom ik op straat ook situaties tegen waar ik stiekem wel om moet lachen. Mensen die op straat lopen met 1,5 meter constructies, zodat je niet te dichtbij kan komen. Ik zie in het Haagse Bos een oma die met haar kleindochter aan het eten is.  Tussen hen in ligt een rolmaat die is afgesteld op de 1,5 meter. Tijdens mijn surveillance kan ik een klap met een wandelstok maar net ontwijken. Een oudere man vond dat ik en mijn collega te dicht naast elkaar reden op de dienstscooter. ‘Afstand houden!’ riep hij. En hij had helemaal gelijk.

Let de komende tijd goed op elkaar. Doe voorzichtig, neem de maatregelen serieus. Samen staan en zijn we sterk. En probeer te genieten van die kleine dingen die elke dag toch weer bijzonder maken. 

]]>
Robin is wijkagent Jeugd en Web op het basisteam Overbosch in Den Haag.

]]>
Blog: Corona acteurs https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-corona-acteurs.html Het coronavirus heeft bijna de hele stad platgelegd en het Centraal Station is uitgestorven. Het waren drukke dagen met veel aanhoudingen, maar... blog Wed, 25 Mar 2020 16:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-corona-acteurs.html 2020-03-25T16:00:00Z Het coronavirus heeft bijna de hele stad platgelegd en het Centraal Station is uitgestorven. Het waren drukke dagen met veel aanhoudingen, maar vandaag is het rustig. We besluiten eerder naar huis te gaan. Een vrijdagavond met mijn vrouw op de bank, die momenten zijn sporadisch. Rond 19.30 uur stap ik in de trein richting Veenendaal de Klomp. Ik plof neer en zet mijn rugzak op de stoel naast me. De coupe is leeg, helemaal voor mezelf. Heerlijk. Terwijl ik wat berichten op mijn telefoon lees, worden mijn ogen zwaarder. Ik besluit lekker onderuit te zakken en een schoonheidsslaapje te doen.

Eenmaal in Utrecht hoor ik in de verte een stem. ‘Beste reizigers, welkom in de intercity naar Driebergen-Zeist, Veenendaal de Klomp..’ De stem ebt weg, ik kan nog even verder slapen. Althans, dat denk ik. Omdat ik even wakker ben, zijn mijn oren gespitst. En niet alleen op de intercom, maar ook op het geritsel naast mij. Als ik met een half geopend oog opzij kijk, zie ik tot mijn verbazing een uitgestoken hand.  Deze hand komt van de stoel voor mij en zit vast aan mijn rugzak! Wat krijgen we nu?

Mijn hart klopt in mijn keel. Ik weet meteen: een bagagedief probeert mijn rugzak te stelen. Instinctief besluit ik niet gelijk in te grijpen. Nee, laat het maar gebeuren. Ik wil bewijs verzamelen. Pak die tas maar, dan pak ik jou straks. Hoewel dit natuurlijk heel stoer klinkt, kan ik me er niet helemaal aan overgeven. Stiekem wil ik meekijken. Dus ik probeer met een hele natuurlijke slaaphouding, maar wel met kleine spleetoogjes, mee te gluren. Dat ziet er minder echt uit dan ik zou willen. Als ik later thuis in de spiegel kijk hoe dat oogt, zie ik een krampachtige blik van iemand met darmklachten.

De boef ziet duidelijk dat ik niet meer slaap, hij is trouwens niet alleen. Als ik met die krampachtige blik rondkijk, zie ik nog een andere man naar mij staren. Twee stoelen verderop komt af en toe een hoofd boven de stoelleuning uit die mij observeert en zijn handlanger instructies geeft. Ze fluisteren in een voor mij onverstaanbare taal. Alle bewegingen gaan in slow motion, ze zijn heel voorzichtig. Geen slapende honden wakker maken. Na vijf minuten staren naar een nepslaper, kiezen ze eieren voor hun geld en lopen de coupe uit. Ik ontwaak spontaan en ga hen stilletjes achterna, met mijn rugzak natuurlijk.

Ze vinden een nieuw slachtoffer, in een andere coupe en proberen hetzelfde trucje uit te halen. Tijd om een hulplijn in te schakelen. Ik bel 112 en de meldkamer regelt politiecollega’s uit Veenendaal, die netjes op het perron wachten. De twee mannen worden aangehouden en overgebracht naar het politiebureau. De blik in hun ogen is natuurlijk onbeschrijfelijk. Ik veranderde van prooi, naar jager. Dat zagen ze niet aankomen. Hoewel de mannen in de trein muisstil waren, blijken ze na de aanhouding spontaan last te krijgen van een verkoudheid. Ze beginnen te hoesten en te proesten en vertellen dat ze onlangs in Italië zijn geweest. Corona moet hun vrijheid virus worden. Helaas. Ik kan misschien slecht acteren, maar zij zijn belabberd.

]]>
Blog: De aanslag https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-de-aanslag.html Zoals altijd hebben we op maandagochtend overleg met alle teamleiders. Zo ook op maandag 18 maart 2019. Opeens gaan overal telefoons af. Een... blog Wed, 18 Mar 2020 16:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-de-aanslag.html 2020-03-18T16:00:00Z Zoals altijd hebben we op maandagochtend overleg met alle teamleiders. Zo ook op maandag 18 maart 2019. Opeens gaan overal telefoons af. Een schietincident met meerdere slachtoffers. Het eerste wat ik me afvraag: is het een uit de hand gelopen liquidatie of een aanslag? Op dat moment weten we nog niets zeker. 

Snel hierna krijgen we meerdere signalen dat hier sprake is van een aanslag. We schalen op en stellen vier teams samen voor het opsporingsonderzoek. Het eerste team houdt zich bezig met de omgeving waar het incident heeft plaatsgevonden. Team twee focust op de slachtoffers: hoeveel, wat is hun toestand, wie zijn het? Een derde team gaat ‘vooruit rechercheren’ zoals we dat noemen, op zoek naar de dader of daders. Team vier gaat ‘terug rechercheren’ en onderzoekt de sporen. 

Van de trammaatschappij krijgen we de beelden van de bewakingscamera’s in de tram. Die bekijken we meteen. Op zo’n moment sluit je je af van je menselijke emoties. Ik zit in een soort cocon, zodat ik me kan concentreren op de feiten. Toch schrik ik van de beelden. Een man staat op het perron, als een gewone passagier. Als de tram gaat rijden, begint het. Dit is menens. We hebben een aanslag in Nederland. 

Het team stuurt de foto van de mogelijke verdachte door naar de wijkagenten. Kent iemand de schutter? Vrijwel gelijk krijg ik reacties terug: dat is Gökmen, die woont daar en daar. Kort daarop vinden collega’s de vluchtauto. Met daarin een jihadistische boodschap.

Op basis van informatie uit de politiesystemen die collega’s uit blauw over de verdachte hadden vastgelegd, de locatie van de auto, zijn telefoongegevens en financiële transacties komen we tot negen locaties waar hij mogelijk verblijft. Bij alle adressen willen we gelijktijdig binnenvallen. Naar iedere plek sturen we observatieteams, de Dienst Speciale Interventies, maar ook zoekploegen en rechter-commissarissen. Rond vijf uur geven we hen het groene licht voor de inval. Via de portofoon luisteren we mee. Om 18.10 uur klinken de verlossende woorden: “Hij is aangehouden.” 

We geven elkaar een high five: yes, we hebben hem. Maar die euforie maakt al snel weer plaats voor de realiteit. Wij moeten daarna nog zien uit te vinden waarom hij tot deze daad is gekomen. En definitief uitsluiten dat er geen tweede dader is.

Die hele dag heb ik me afgesloten van de emotionele achtbaan buiten onze werkruimte. Ik moet alleen naar de feiten kijken. Emoties en de reacties van anderen kunnen je besluitvorming beïnvloeden. Het eerste emotionele moment komt als ik rond half twee ’s nachts voor het eerst naar het nieuws kijk. Dan pas zie ik wat voor een enorm impact het heeft op het hele land. Onze naïviteit is weg.

Na de tramaanslag ben ik één keer op het 24 Oktoberplein geweest. Nee, ik hoef daar niet meer naar terug. Ook niet voor een herdenking. Ik kan in mijn hoofd de hele film van wat op die plek is gebeurd zo afspelen. 

Ik ben niet bang, wel realistisch: we hebben geen zekerheid dat dit niet nog een keer gebeurt. Maar als het gebeurt, zijn we er met z’n allen klaar voor. Dat motiveert me om scherp te blijven.

]]>
Hoofdinspecteur Toaufik is teamchef opsporing. Tijdens de tramaanslag in Utrecht leidde hij het opsporingsonderzoek.

]]>
Blog: Het spookbos https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-het-spookbos.html Een avond in mei. De dag loopt op het eind en het begint donker te worden. Ik ben samen met mijn collega op surveillance als de meldkamer ons... blog Tue, 10 Mar 2020 23:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-het-spookbos.html 2020-03-10T23:00:00Z Een avond in mei. De dag loopt op het eind en het begint donker te worden. Ik ben samen met mijn collega op surveillance als de meldkamer ons oproept. Ze hebben een best aparte melding en vragen of we even met de melder willen bellen. Aan de telefoon hoor ik een jongeman die zo enorm geschrokken is dat hij niet meer uit zijn woorden komt. Dit kon weleens iets heel serieus zijn. We spreken af dat we naar hem toekomen.

Gruwelijk
We treffen een jong stel. Ze zijn erg overstuur. Met horten en stoten komt het verhaal er uit; ze zagen zojuist een gruwelijk misdrijf. Ze hadden hun auto geparkeerd op een zandpad aan de bosrand om wat tijd met elkaar door te brengen. Maar zover kwam het niet. Ze stonden er nog maar net toen er een busje voorbij kwam rijden. De bus stopte vijftig meter verderop in het bos. Een paar mannen met zaklampen stapten uit, openden de achterdeur en tilden een grote ondoorzichtige plastic zak uit de auto. De contouren van een lichaam waren zichtbaar en er zat zelfs wat bloed aan de binnenzijde van de zak. Een van de mannen scheen plots met het zaklicht op de auto van het stel en liep hun richting op. Het jonge stel dacht dat zij de volgende waren en maakte zich vliegensvlug uit de voeten. Pas enkele kilometers verder, richting de bewoonde wereld, stopten ze de auto en belden met de politie.

Mijn collega en ik besluiten die kant op te rijden. We komen bij het zandpad en het laatste stuk leggen we lopend af. Ieder aan een kant van de weg om zo min mogelijk sporen te vernietigen. Op het pad is nog duidelijk te zien dat de auto van het stel met veel wielspin is weggereden. Met de hand op het wapen lopen we verder. Het is al behoorlijk donker, maar we zien in de verte de bus staan. Rondom zijn een aantal mannen druk in beweging. Ik kijk mijn collega aan. Wat is hier aan de hand? Uiterst voorzichtig naderen we het voertuig. Op de zijkant van de bus zie ik een logo staan, ik ken dat bedrijf!

Lijksjouwers
Op dat moment wordt me duidelijk wat er aan de hand is, het logo is namelijk van een evenementenbureau dat ook griezeltochten organiseert. Toch lopen we nog voorzichtig door tot aan de bus, maar ik zie dat het de werknemers van het mij bekende bedrijf zijn. We spreken de lijksjouwers aan en die vertellen dat ze een spooktocht voorbereiden. Een van hen legt uit dat hij pas bij het uitladen van het lijk, de auto van het stel zag staan. Hij is meteen op ze afgelopen om te vertellen wat ze aan het doen zijn, maar daar kreeg hij dus de kans niet meer voor. We wensen ze succes en rijden terug naar het bureau. Het jonge paar zit bibberend aan een kopje thee bij te komen van alle commotie. Wij stellen ze gerust en ze vertrekken. Het was inderdaad een aparte melding. een horrorscenario: Romeo en Juliette en de lijkdumping in het spookbos.

]]>
Blog: Dansen voor dope https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-dansen-voor-dope.html In mei 2015 hoor ik van mijn collega over een mogelijke mensenhandelzaak. Een vrouw, die ik voor het gemak Anneke noem, heeft verklaard dat ze... blog Wed, 04 Mar 2020 16:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-dansen-voor-dope.html 2020-03-04T16:00:00Z In mei 2015 hoor ik van mijn collega over een mogelijke mensenhandelzaak. Een vrouw, die ik voor het gemak Anneke noem, heeft verklaard dat ze seksueel uitgebuit wordt.  Anneke zou verslaafd zijn aan verdovende middelen en tegen haar wil in de thuisprostitutie werken.

]]>
Om het ijs te breken en omdat mensen met een verslaving vaak van zoet houden, neem ik een pak stroopwafels mee naar het verhoor. Anneke ziet er moe en onverzorgd uit. Ze is duidelijk verward, maar ook een slimme dame. De stroopwafels doen hun werk, want ze staat ons al vrij snel te woord. Als 17-jarige VWO-leerling die goed kan hockeyen gaat ze met een studiebeurs naar Amerika. De wereld ligt aan haar voeten totdat ze psychische problemen krijgt. Een studiegenoot adviseert: “Als je een beetje coke neemt, voel je je zo weer wat beter.”  Zo komt Anneke op het verkeerde pad. 

Terug in Nederland ontmoet ze Jack. Hij dwingt haar de prostitutie in en houdt haar verslaving in stand. Anneke staat intussen bloot aan onveilige seks en vreemde wensen van klanten en heeft geen zeggenschap meer over haar eigen woning en geld.

Ik merk dat haar verhaal me raakt. Hoe heeft haar leven zo’n wending kunnen nemen? We regelen een veilige woonomgeving voor Anneke. Op basis van haar aangifte, gaan we aan de slag met het onderzoek. Er komen steeds meer mogelijke slachtoffers in beeld: iedere vrouw die we spreken weet weer andere namen van vrouwen die óók slachtoffer zijn geworden van Jack.

Jack blijkt een neus te hebben voor kwetsbare vrouwen zonder vrienden of familie en doet zich voor als vriend. Een van de slachtoffers zegt: “We waren een soort dansende  aapjes; we kregen de dope en voor de dope ging je dansen; ofwel betaalde seks”.

Voor mij was het een ontluisterende zaak. Vaak denk je toch dat deze slachtoffers ver weg staan van je eigen realiteit, maar niets was minder waar. Jacks slachtoffers waren stuk voor stuk intelligente, leuke meiden, dienstbaar en sensitief. Meiden zoals ik. Maar zij namen op een kwetsbaar moment een andere afslag en kregen vervolgens hun leven niet meer op de rit. 

Het gaat nu goed met Anneke. Ze heeft weer een eigen woning en huishoudelijke hulp. Ze doet vrijwilligerswerk. Jack is uiteindelijk aangehouden op verdenking van mensenhandel, drugs- en wapen-en kinderporno bezit. Hij is recent veroordeeld voor een gevangenisstraf van 13 jaar.

]]>