Landelijke feed | Alle blogs | politie.nl https://rss.politie.nl/rss/algemeen/blogs/blogs.xml Alle meest recente blogs nl Thu, 01 Dec 2022 02:38:29 GMT 2022-12-01T02:38:29Z nl Blog: De man in de vlammenzee https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-de-man-in-de-vlammenzee.html ‘Samen met een collega spring ik in de auto op weg naar een ongeluk op de provinciale weg waarbij brand is uitgebroken. Het is nog een kilometer of... blog Wed, 30 Nov 2022 15:30:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-de-man-in-de-vlammenzee.html 2022-11-30T15:30:00Z ‘Samen met een collega spring ik in de auto op weg naar een ongeluk op de provinciale weg waarbij brand is uitgebroken. Het is nog een kilometer of vijf maar in het pikkedonker kunnen we de brand al van ver zien. Tijd genoeg om ons voor te bereiden op wat we zullen aantreffen.

Als we bij het ongeluk aankomen is het vuur zo fel dat ik de brandende auto helemaal niet kan zien. Door de enorme hitte kan ik niet in de buurt komen en geef ik meteen de hoop op dat er overlevenden zijn. Ik concentreer me op het zoeken naar inzittenden van het voertuig. De auto is precies tegen een dikke eikenboom gereden. Aan de takken die overal op de weg liggen concludeer ik al dat dit een harde klap is geweest. Tot in de wijde omgeving vinden we onderdelen van de auto. Maar behalve losse onderdelen vinden we geen slachtoffers. Niets.

Even later sta ik op de weg, een meter of tien van de voorkant van de auto. Ik ben in gesprek met de meldkamer: ‘We hebben geen slachtoffers gevonden’. Ondertussen kijk ik naar de vuurbal die uit de auto komt. Overal vlammen. Ineens wordt het vuur minder intens en kan ik erin kijken. Ik zie plotseling de omtrek van een persoon en stop met praten… Ik val helemaal stil en voel een soort ‘contact’ met deze persoon. Ik haal een paar keer adem. Dan vertel ik dat de bestuurder nog in de brandende auto zit.

De hele nacht proberen we de identiteit van het slachtoffer te achterhalen. De hele auto is verbrand en gesmolten, inclusief de velgen en de kentekenplaten. Uiteindelijk vinden mijn collega’s een ingeslagen chassisnummer. Dat is het nummer van een Chevrolet Camaro, maar niemand kent deze auto of de mannelijke eigenaar. In het mortuarium onderzoeken we, samen met de patholoog, het verkoolde lichaam van de man. Daar is niets meer uit af te leiden. Alleen de rechterschoen is voor een deel in tact gebleven. Dat is een opvallende zwarte schoen, met grote hoge zolen en kettingen.

Op het adres waar de man staat ingeschreven treffen we niemand thuis. We gaan naar het adres van zijn moeder. De vrouw herkent de schoen van het slachtoffer. Die is van haar zoon. Hij reed in een Chevrolet Camaro. Later bleek dat de man zelf een einde aan zijn leven had gemaakt. Hij had zijn auto nog vol getankt en was met hoge snelheid bewust tegen de dikke boom gereden.

Een tijdje later ga ik nog eens bij zijn moeder langs. Tijdens het bezoek blader ik terug in mijn boekje en lees voor wat ik in die vreselijke nacht met een rode fineliner heb opgeschreven. Het valt me op dat de moeder het boekje bijna uit mijn handen kijkt. Ik scheur daarom de pagina’s met tijdstippen en gegevens rondom het incident uit mijn boekje en geef het aan haar. De blik in haar ogen zegt me al genoeg. Het gemis en de vragen die zij heeft zijn zo groot, dat ze veel waarde hecht aan dat kleine papiertje.

Zoals vaker voorkomt bij politiewerk, was deze jongeman er eentje die ik pas heb leren kennen nadat hij was overleden. Deze dag staat in mijn geheugen gegrift.

]]>
Blog: Het dappere meisje https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-het-dappere-meisje.html Ik heb nachtdienst als ik word gebeld door de meldkamer. Of ik naar een woning kan gaan waar ik toevallig net in de buurt ben. In dat huis zit een... blog Wed, 23 Nov 2022 15:30:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-het-dappere-meisje.html 2022-11-23T15:30:00Z Ik heb nachtdienst als ik word gebeld door de meldkamer. Of ik naar een woning kan gaan waar ik toevallig net in de buurt ben. In dat huis zit een jong meisje verstopt in de kast, bang voor haar agressieve vader. Stiekem heeft ze heeft zojuist de meldkamer gebeld. Ze zegt dat haar vader haar moeder slaat. De telefoniste van de meldkamer hoort de man door de telefoon vloeken en tieren. Het meisje is doodsbenauwd dat haar vader ontdekt dat zij de politie aan de lijn heeft. Hij heeft al zo vaak gedreigd om haar weg te sturen naar zijn eigen geboorteland.

De telefoniste komt erachter dat het meisje de politiemensen van het wijkteam kent. De politie is namelijk een tijdje geleden bij haar op school in de klas geweest. De agenten hadden de kinderen toen uitgelegd dat ze bij spoed 112 moeten bellen. En dat ze zich bij een onveilige situatie thuis moesten verstoppen, met de voordeur misschien alvast op een kier voor de politie.

Dat heeft dit doodsbenauwde meisje allemaal gedaan en nu zit ze in de kast af te wachten en te fluisteren tegen de centralist. Een paar keer benadrukt de centralist tegen me dat ik, als ik straks bij het huis ben, absoluut niet mag zeggen dat er iemand vanuit de woning heeft gebeld. In verband met de veiligheid van het meisje moet dit geheim blijven.

Ik sta er niet alleen voor. Meerdere politiemensen worden naar de woning gestuurd.  Als ik aankom laat ik de politieauto staan en loop naar het juiste adres. Ik hoef niet op het huisnummer te letten, want uit een van de woningen komt een enorm geschreeuw. Daar zal het wel zijn. Mijn collega’s zijn er ook al en we maken snel een plan.

We besluiten om snel en stil naar binnen te gaan en de agressieve man te overrompelen. Dit alles om een eventuele gijzeling of erger te voorkomen. Stap voor stap lopen wij de trap op. Ik hoop dat de trap door ons gewicht niet zal gaan kraken. Het intense geschreeuw komt nu steeds dichterbij. Zachtjes sluipen we naar binnen en we zien de man met zijn rug naar de deur staan.

Ik zie een klein kamertje met een bed waarop een huilende, bloedende vrouw zit die haar kleine kinderen vasthoudt in haar armen. De vrouw wordt op haar beurt weer beschermd door een ongeveer twaalf jaar oud meisje. Heel even zie ik angst in haar grote donkere ogen als ze ons ziet. Misschien is ze bang dat nu ontdekt wordt dat zij het is die de politie heeft gebeld. Ondertussen staat haar vader voor haar te brallen en schreeuwen en met zijn vuisten te zwaaien.

Meteen brengen wij de man onder controle. Hij schrikt en slaat wild om zich heen, maar het lukt om hem mee te nemen.

Uiteindelijk doet de vrouw aangifte en de man krijgt een huisverbod opgelegd. Het gezin is overgedragen aan Veilig Thuis. De wijkagent heeft het gezin daarna nog jaren gemonitord.

En die grote donkere ogen,  ben ik nooit vergeten… net als hoe belangrijk politielessen op de basisschool zijn, zodat kinderen ons durven te vertrouwen.


Deze blog is eerder gepubliceerd op 17 november 2021 en opnieuw geplaatst in het kader van Orange the World; de wereldwijde campagne tegen geweld tegen vrouwen en meisjes. De campagne vindt ieder jaar plaats van 25 november, de Internationale Dag tegen Geweld tegen Vrouwen, tot 10 december, de Internationale Mensenrechtendag.

]]>
Blog: De kleine jongen https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-de-kleine-jongen.html Er komt een melding binnen van een vrouw. Ze vertelt dat zij zojuist is bedreigd door haar ex-man met een vuurwapen. Ik ben meteen alert. Snel neem... blog Wed, 16 Nov 2022 15:30:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-de-kleine-jongen.html 2022-11-16T15:30:00Z Er komt een melding binnen van een vrouw. Ze vertelt dat zij zojuist is bedreigd door haar ex-man met een vuurwapen. Ik ben meteen alert. Snel neem ik contact op met de vrouw. Ze klinkt angstig, maar ik hoor ook twijfel in haar stem. Direct vraag ik waar zij is en of zij veilig is. De vrouw vertelt dat ze al een week niet meer thuiskomt, maar dat haar ex-man weet waar ze nu zit.

Ze zegt dat hij haar een vuurwapen liet zien via een videoverbinding en dat hij dreigde haar en haar familie te vermoorden. Ik vraag de vrouw of ze naar het politiebureau kan komen. Ik heb namelijk het idee dat wij telefonisch niet verder komen. Nog steeds hoor ik een lichtelijke aarzeling in haar stem maar ze belooft dat ze eraan komt.

Als ik haar adres in het politiesysteem opzoek, zie ik dat er ook een 1-jarig jongetje staat ingeschreven. Wat gek, denk ik, ik heb de vrouw net helemaal niet gehoord over een kind. Ik besluit haar opnieuw te bellen. De vrouw bevestigt min of meer dat haar kind bij haar ex-man verblijft. Dit verandert de situatie direct. We hebben nu dus een man die dreigt met een vuurwapen en een 1-jarig kind dat bij hem in de woning is.

Als de vrouw op het bureau verschijnt, merk ik dat zij verward is. Ik kan mijn vinger er niet helemaal op leggen. Natuurlijk begrijp ik haar angst en haar zorgen, maar haar gedrag klopt niet. Het lijkt net of ze onder invloed is van drugs. Terwijl ik met de vrouw in gesprek ben, hoor ik via de portofoon dat het arrestatieteam haar ex al heeft aangehouden.

Ondertussen is de wijkagent in de woning op zoek naar het kind. Later hoorde ik dat zij het jongetje aantroffen in een ledikantje met allemaal vlekken op het matrasje. De woning was vies, er lagen messen verspreid in het huis en her en der lagen pillen. Niet echt een veilige en stabiele omgeving voor een kind.

Dan hoor ik dat collega’s het jongetje meenemen naar het politiebureau om het kind te herenigen met zijn moeder. Ik haal opgelucht adem. Geen gekke situaties, het kindje is veilig, gelukkig. Direct loop ik naar de vrouw om te zeggen dat haar zoontje veilig is. Ik verwacht dat ze blij of opgelucht is. Het enige wat ik zie, zijn haar rollende ogen.

Als ze vraagt of zij een sigaret mag opsteken, is dat voor mij de druppel. Ik ben geen jeugdbeschermer of ervaringsdeskundige in opvoeding maar dit klopt niet. Ik vraag de vrouw of zij bekend is bij de hulpverlening. Daar had ik namelijk nog geen moment aan gedacht. De vrouw vertelt over de gezinsvoogd en dat haar drie andere kinderen uit huis zijn geplaatst.

De gezinsvoogd neemt niet op, dus besluit ik de crisisdienst van de zorginstelling te benaderen. In de tijd dat zij intern overleggen, laat ik de vrouw even met rust.

Ik loop naar mijn collega’s en zie de wijkagent met een klein mannetje in zijn armen. Het jongetje lijkt op zijn gemak en ligt inmiddels dicht tegen mijn collega aangekropen met twee beren in zijn armen. Normaal gesproken houden de wijkagent en ik elkaar continu voor de gek, maar nu is het serieus. Allebei willen we het beste voor dit kind. Ondertussen steelt de kleine man de show. Hij lacht, waggelt wat rond en valt iedereen in de armen voor een knuffel. Na een tijd krijgen wij eindelijk het verlossende woord. Het jongetje wordt ondergebracht in een pleeggezin waar zijn oudere zus al zit.  

Ik pak de kleine man op, leg een deken over hem en zet ik hem achter in het autostoeltje bij de collega’s van de nachtdienst. Eerlijk gezegd valt het me zwaar. Elk kind hoort een liefdevol thuis te hebben, een veilige en stabiele haven om zich te ontwikkelen. Ik vraag mij oprecht af of dit jongetje dat kent.

Na nog een aai over zijn hoofdje, wens ik hem al het goeds voor de rest van zijn leven. Het jongetje pakt zijn knuffel stevig vast, lacht en dan rijden mijn collega’s met hem weg. Hopelijk gaat hij een rustige en liefdevolle toekomst tegemoet.

Deze week is het de week tegen kindermishandeling. Heb jij vermoedens van kindermishandeling of -verwaarlozing? Bel 112 bij direct gevaar. Neem in andere gevallen contact op met Veilig Thuis via 0800-2000 of veiligthuis.nl.

]]>
Blog: Jacht op het station https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-jacht-op-het-station.html Ik ben op het perron als er een man met rolkoffer langsloopt. Rond de 50 jaar oud, goed verzorgd uiterlijk, net gekleed in pak. Een doorsnee toerist... blog Wed, 09 Nov 2022 15:30:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-jacht-op-het-station.html 2022-11-09T15:30:00Z Ik ben op het perron als er een man met rolkoffer langsloopt. Rond de 50 jaar oud, goed verzorgd uiterlijk, net gekleed in pak. Een doorsnee toerist op weg naar de internationale trein. Althans, dat zou je denken. Ik weet beter. Binnen ons team hebben wij een neus voor mensen met afwijkend gedrag. Zakkenrollers en bagagedieven die er alles aan doen om niet op te vallen Ze proberen daarom zoveel mogelijk op een toerist te lijken. Toch heeft deze man iets over zich wat zijn ware bedoeling verraadt.

We besluiten de man te volgen. Al snel wordt duidelijk dat hij een handlanger heeft. Ook die is gekleed in pak en ziet er goed verzorgd uit, maar hij is beduidend jonger. Hij kijkt continu om zich heen en houdt alle wegen naar het perron nauwlettend in de gaten. Er gaat iets gebeuren, dat voel ik aan alles.

Er staat een trein klaar. De deuren zijn nog dicht omdat er nog wordt schoongemaakt, maar er staan al reizigers te wachten om in te stappen. Vanaf meerdere kanten houden mijn collega’s en ik de mannen in de gaten. Net voordat de deuren van de trein opengaan, zie ik dat de jongste man een knikje geeft aan de oudere en nog aan iemand anders. Vanaf mijn positie kan ik niet zien aan wie. Kennelijk is er een derde handlanger in het spel.

Zodra de treindeuren opengaan, stapt de jongste man in en loopt de oudste op het perron met hem mee. Een van mijn collega’s loopt de jongste man in de trein achterna. Hij ziet dat de man stuk voor stuk alle tassen bekijkt die in de bagagerekken liggen. Duidelijk op zoek naar buit. Dan opeens stapt de man uit en loopt naar de roltrap. Zo te zien heeft hij niets gestolen. Ook de oudere man neemt de benen. En nummer drie? Die hebben we nog steeds niet gezien. Hier klopt iets niet.

We blijven de twee mannen volgen. Met versnelde pas verlaten zij het station en lopen richting het centrum van de stad. Duidelijk geschrokken en ergens voor op de vlucht. We krijgen steeds meer het gevoel dat ze ons door hebben. Mogelijk heeft nummer drie ons verraden. De twee mannen besluiten ineens op te splitsen en ieder een eigen weg te gaan. Voor ons genoeg aanleiding om ze even aan de tand te voelen.

Eenmaal op het politiebureau zoek ik contact met het Europese zakkenrollerteam en vraag of zij de heren kennen. De mannen blijken deel uit te maken van een internationale bende die door heel Europa bagagediefstallen pleegt. We hadden het dus goed gezien, alleen blijft er jammer genoeg strafrechtelijk niets over. Beide heren krijgen een stationsverbod van een maand en worden vrijgelaten.

Nog geen 14 uur later krijg ik een mail van de marechaussee op Schiphol. Drie mannen hebben een bagagediefstal gepleegd en die is met een bewakingscamera gefilmd. Niet alleen man 1 en 2 staan op beeld, ook nummer 3 staat erop. Uit de camerabeelden blijkt dat de drie mannen op Schiphol in de trein zijn gestapt en bij het eerstvolgende station weer zijn uitgestapt. Kennelijk zijn ze nog ergens in de buurt. We besluiten bij dat station te gaan posten.

Na drie uur is er nog geen spoor van de mannen te bekennen. Wel hebben we in de tussentijd twee andere bagagedieven in de boeien geslagen. Het is al avond en de hoop dat onze drie mannen nog komen is enigszins weg. Ik besluit nog even op het treinperron te gaan kijken. Na ongeveer een half uur houd ik het ook daar voor gezien en loop de roltrap af. Eenmaal beneden wil ik uitchecken en kijk naar de uitgang. Tot mijn grote verbazing zie ik ineens de jongste, man 2, bij de kaartautomaat staan. Mijn hartslag gaat meteen omhoog. Ik kijk snel om mij heen in de hoop de andere twee ook te zien. Nog geen 30 meter verderop zie ik ook man 1 én 3 staan. Nee! Het is niet waar! Ik word bijna gek. Snel roep ik mijn collega’s via de portofoon erbij en maak hen duidelijk dat ze als de sodemieter het station in moeten komen. Dat laten ze zich geen twee keer zeggen. Terwijl de drie mannen nietsvermoedend in het station staan te wachten, lopen wij vol adrenaline op hen af. Alle frustraties van de dag ervoor en de vermoeidheid van het uren posten komen uit onze poriën gestoomd. Met grote ogen kijken ze ons aan, wetende dat ze nu de Sjaak zijn. Wat een heerlijk gevoel!

De drie mannen worden veroordeeld tot 6 weken celstraf.

]]>
Blog: Te laat of precies op tijd? https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-te-laat-of-precies-op-tijd.html Als ik uit de politieauto stap, zie ik de mensen al zwaaien. Met mijn collega loop ik met twee treden tegelijk de trap af om daarna met twee treden... blog Wed, 02 Nov 2022 15:30:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-te-laat-of-precies-op-tijd.html 2022-11-02T15:30:00Z Als ik uit de politieauto stap, zie ik de mensen al zwaaien. Met mijn collega loop ik met twee treden tegelijk de trap af om daarna met twee treden tegelijk de trap weer op te lopen naar het volgende perron. Eenmaal boven aangekomen schrikken we en staan we even stil. Wat is hier gebeurd?

Er ligt een man op de grond. We zien ook bloed, een pistool en hulzen op de grond liggen. Verderop ligt nog een man die door iemand anders in bedwang wordt gehouden. Ik kijk mijn collega aan. Dit is geen vuurwerkoverlast, zoals de meldkamer zei. Er heeft zojuist een schietpartij plaatsgevonden. We zijn zonder kogelwerend vest naar de plaats des onheils gelopen.

Inmiddels krijgen we van de meldkamer door dat het om een schietpartij gaat. Ik scheld in gedachten. ‘Te laat’, zeg ik tegen de centralist. ‘We zijn er al. Ik heb meer collega’s nodig. Alles onder controle.’

Mijn collega begint met de reanimatie en ik bekommer me om de andere man. Al snel komen er meer collega’s aan en wordt het pistool veiliggesteld. De reizigers worden op afstand gehouden en getuigen melden zich. Voor slachtofferhulp wordt gezorgd.

Ik spreek degene die de man vasthield. Hij vertelt dat hij op de trein stond te wachten toen hij twee mannen in een heftige discussie zag. Plotseling pakte een van hen een pistool en schoot hij die leeg op de andere man. Toen de getuige zag dat het pistool weigerde, realiseerde hij dat hij niet meer kon schieten. De man haalde de houder uit het pistool en deed er een nieuwe in. De getuige vertelt dat hij aan de grond genageld stond en dacht dat de man weer zou gaan schieten. Hij wist dat hij een risico nam, maar rende toch naar hem toe en sloeg hem volop in zijn gezicht. De man viel op de grond en werd door de getuige vastgehouden tot wij aankwamen.

De man staat helemaal te trillen. Hij snapt niet wat hij gedaan heeft, maar geeft aan dat wij er enorm snel waren, we waren in de buurt. De schutter is aangehouden en voor onderzoek naar het ziekenhuis gegaan.

Later bleek dat de schietpartij om een groot zakelijk conflict ging. De schutter verklaarde het pistool te willen herladen om andere mensen op afstand te houden en desnoods te gebruiken. We noemen dit een ‘heterdaadje’. Het komt zelden voor dat een schutter op deze manier kan worden aangehouden. We waren te laat met het omdoen van een kogelwerend vest, snel op de plaats van bestemming en gelukkig was iemand anders precies op tijd om erger te voorkomen.

]]>