Landelijke feed | Alle blogs | politie.nl https://rss.politie.nl/rss/algemeen/blogs/blogs.xml Alle meest recente blogs nl Mon, 16 Jul 2018 13:06:26 GMT 2018-07-16T13:06:26Z nl Blog: 'Lieve baby ik vergeet je niet' https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-lieve-baby-ik-vergeet-je-niet.html ‘Vandaag is het zover, mijn allereerste noodhulpdienst. Ik heb middagdienst en start om 14 uur. Ik loop pas anderhalve week stage  bij de politie en... blog Mon, 09 Jul 2018 12:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-lieve-baby-ik-vergeet-je-niet.html 2018-07-09T12:00:00Z ‘Vandaag is het zover, mijn allereerste noodhulpdienst. Ik heb middagdienst en start om 14 uur. Ik loop pas anderhalve week stage  bij de politie en het voelt al als een echte familie. We krijgen een spoedmelding; een reanimatie. Reanimatie? Dit heb ik nog nooit meegemaakt. Er gaat van alles door me heen, wat moet ik doen, hoe ga ik reageren, wat ga ik aantreffen?

]]>
Als we aankomen, zie ik dat er al een ambulance is. Voor mijn gevoel moet ik toch zo snel mogelijk naar binnen om te helpen. Buiten staan twee mensen er verslagen bij. Ik stel me voor en loop het huis in. In de gang zie ik een vrouw staan met de handen in het haar. Ze staart recht voor zich uit. Waarschijnlijk naar de persoon die gereanimeerd wordt. Ik loop de huiskamer in, kijk naar rechts en schrik; er ligt een baby op de tafel.
Vijf volwassenen staan eromheen om het kleine kindje te reanimeren. Even weet ik niet wat ik moet doen. De moeder van het kind staat nog steeds in de gang. Ze staat daar maar en ik loop naar haar toe, pak haar vast en veeg over haar rug. Wat moet ik zeggen? Moet ik wel iets zeggen?

De vader is helemaal van slag, ijsbeert door de kamer en loopt naar buiten. Mijn collega gaat bij hem staan om hem te ondersteunen. De moeder vraagt aan mij waarom de reanimatie zo lang duurt en waarom ze haar kind niet naar het ziekenhuis brengen. Ik antwoord dat ze er alles aan doen om haar zoontje te helpen en dat hij in goede handen is bij het ambulancepersoneel.

]]>
Het zoontje heeft vanaf zijn geboorte een reflux (afwijking maagklepje) en vanaf zondag een buikgriep, vertelt de moeder. Ze hoorde vreemde geluiden toen hij in zijn bedje lag, ging kijken en zag dat er bloedachtig slijm uit zijn neus kwam. Hij zag blauw en had geen ademhaling. De vader van het kind heeft meteen 112 gebeld, terwijl de moeder haar zoontje reanimeerde totdat de hulpverleners er waren. Ik kan de pijn en onmacht navoelen. Vreselijk om dit als kersverse ouders mee te moeten maken.
Het enige wat ik denk is, kom op kleintje kom terug, kom terug! Jij verdient dit niet, 10 weekjes oud, je hebt nog een heel leven voor je.  Ik zie dat een vrouw van het ambulancepersoneel belt met het ziekenhuis. Ze pakt het jongetje op en legt hem op de brancard. Wij volgen de ambulance met de dienstauto op weg naar het ziekenhuis en nemen de vader en de oma mee. Het is doodstil in de auto, niemand zegt iets.

]]>
Eenmaal terug op het bureau worden we meteen opgevangen. We zitten met alle betrokken collega’s bij elkaar, zeer geëmotioneerd en spreken er uitvoerig over. Een aantal uren later horen we dat het er niet goed uitziet voor de baby. Het is niet zeker of hij het gaat redden. Oneerlijk dat is het enige woord wat ik hiervoor heb, tien weken jong en nog een heel leven voor zich. De volgende dag hoor ik dat het jongetje is overleden. Op 10 januari tijdens mijn allereerste noodhulpdienst en mijn allereerste melding. Lieve baby, ik ga jou nooit meer vergeten.'

]]>
Janou Berckmans is 24 jaar oud en volgt de opleiding allround politiemedewerker niveau 4 op de Politie Academie te Eindhoven. ‘ Tijdens mijn stage werk ik op een politiebureau in Limburg. Ik heb deze blog geschreven, omdat ik In de loop der tijd merkte ik dat dit incident ontzettend veel indruk op me heeft gemaakt. Ik besefte dat ik het een plaats moest geven, de vraag was echter hoe? Ik heb mijn gevoelens besproken met coach Jack tijdens mijn stage op het bureau. Samen met hem heb ik dit heftige incident een plaats kunnen geven... een bijzondere plaats. Het baby'tje heeft mij namelijk doen realiseren dat je moet genieten van alle kleine dingen in het leven.’

]]>
Janou Berckmans
Echte politieverhalen: na de storm https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/echte-politieverhalen--na-de-storm.html Glenn Kerkhofs vertelt over welke verschrikkingen hij aantreft op Sint Maarten na de verwoestingen van de orkaan Irma. Glenn verbleef op het eiland... blog Mon, 02 Jul 2018 12:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/echte-politieverhalen--na-de-storm.html 2018-07-02T12:00:00Z Glenn Kerkhofs vertelt over welke verschrikkingen hij aantreft op Sint Maarten na de verwoestingen van de orkaan Irma. Glenn verbleef op het eiland tijdens een politie uitzending om de veiligheid van de bewoners  te garanderen.

]]>
Glenn is 31 jaar en werkzaam als inspecteur binnen basisteam Peelland van eenheid Oost-Brabant. In 2008 werd hij aangenomen bij de politie en volgde de opleiding tot politiekundige In 2012 ging hij aan de slag op het basisteam Gemert-Laarbeek. Op dit moment is Glenn werkzaam als Officier van Dienst, hulpofficier van Justitie en ME commandant. Ook neemt hij deel aan de missiepoule van de Nationale Politie.

Meer weten over Glenn? Volg hem dan op Instagram: Politie_Glenn

]]>
Glenn Kerkhofs
‘Het was mijn eigen stomme fout' https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/ik-neem-de-balletjespistolen-gewoon-mee.html Het leek zo’n goed idee: twee balletjespistolen mee van huis nemen en er samen met een klasgenoot in een park een leuk filmpje van maken voor een... blog Fri, 22 Jun 2018 14:26:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/ik-neem-de-balletjespistolen-gewoon-mee.html 2018-06-22T14:26:00Z Het leek zo’n goed idee: twee balletjespistolen mee van huis nemen en er samen met een klasgenoot in een park een leuk filmpje van maken voor een schoolopdracht. Daarmee zou hij vast een goed cijfer scoren voor het vak Duits. Adam weet niet dat het verboden is om nepvuurwapens bij je te hebben op straat. Gelukkig treft hij de wijkagent.

‘Het leek me beter om het filmpje in het bos te maken, op een afgelegen plek, want het zou best verkeerd over kunnen komen als iemand ons met die pistolen zag’, vertelt de 15-jarige Adam. De afgelegen plek ligt in Almere-Buiten en staat bij wijkagent Wim Knol bekend als hangplek. De plaatselijke jeugd drinkt er regelmatig alcohol en laat dan een enorme rotzooi achter. Daarom neemt hij er die avond in april een kijkje. ‘Ik trof Adam aan, samen met zijn maatje. Ze konden zich niet legitimeren. Dan mag je een identiteitsfouillering toepassen.’ Hij vraagt Adam om zijn tas open te maken. Adam: ‘Toen dacht ik, o shit. Dit is dom. Ik schrok best wel.’

Net echt
De wijkagent treft in de rugzak de twee balletjespistolen aan. Ze lijken griezelig op echte vuurwapens. Hij neemt de pistolen in beslag. Even later zit Adam in een politieauto. Niet op weg naar het politiebureau maar op weg naar zijn ouders. Die rit in de politieauto zijn voor Adam de meest lange minuten van zijn leven. ‘Ik zat behoorlijk in de stress, mijn ouders zouden boos zijn!’ De wijkagent: ‘Dat maakt de meeste indruk, dat ik met hem naar zijn ouders ga en hij vervolgens moet opbiechten wat er is gebeurd. Dat is al een hele straf.’ De ouders van Adam zijn inderdaad niet blij als Adam met de wijkagent op de stoep staat. De laatste vertelt het hele verhaal.

Stom
De vader van Adam neemt het zichzelf ook kwalijk. ‘Ik heb de balletjespistolen gekocht in Turkije, tijdens onze vakantie. Ik wist niet dat deze pistolen in Nederland niet zijn toegestaan. Anders had ik ze natuurlijk nooit gekocht of hier meteen in de prullenbak gegooid. Het was mijn eigen stomme fout dat ik die dingen thuis had liggen. Ik wist overigens niet dat Adam ze mee had genomen. Dan had ik er wel een stokje voor gestoken.’
Adam moet van de wijkagent een opstel schrijven over de gevaren van een nepvuurwapen. Als hij met zijn vader het opstel een week later op het politiebureau inlevert, neemt wijkagent Knol hen nog even apart.

Gevaarlijk
Knol legt Adam uit: ‘Normaliter is de gang van zaken dat je wordt aangehouden en op het politiebureau wordt gehoord in het bijzijn van een advocaat en je ouders. Vervolgens neemt de officier van justitie een beslissing wat voor straf je krijgt. En dat kan een forse boete zijn, een taakstraf of zelfs gevangenisstraf. Dan heb je ook nog eens een strafblad. Ik had het idee dat je er geen kwade bedoelingen mee had, daarom koos ik voor een andere aanpak. Ik hoop dat je ervan geleerd hebt!’
Adam knikt. Het was een domme actie van hem. ‘Mensen die het zien kunnen denken dat ze echt zijn. Ze schrikken zich rot.’ Net als politieagenten, constateert Knol, het gesprek daarmee afsluitend. ‘Wij kunnen niet altijd het verschil zien tussen een nepvuurwapen en een echt vuurwapen. Met zo’n pistool in je hand kan het echt gevaarlijk worden. Als je dan uit angst of paniek iets onverwachts doet, zijn wij genoodzaakt om te schieten.’

 

]]>
Deze keer geen verhaal van een politieblogger, maar een tweegesprek tussen een 15-jarige scholier en een wijkagent.

]]>
Blog: In de vuurlinie https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-in-de-vuurlinie.html Tijdens een surveillancedienst rijden mijn collega en ik op onze dienstmotoren door de polder. We rijden van het ene dorp naar het andere. In de... blog Thu, 14 Jun 2018 12:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-in-de-vuurlinie.html 2018-06-14T12:00:00Z Tijdens een surveillancedienst rijden mijn collega en ik op onze dienstmotoren door de polder. We rijden van het ene dorp naar het andere. In de dorpen splitsen we ons soms even op om later weer bij elkaar te komen. Hierdoor vergroten we het gebied van onze surveillance.

Het is inmiddels al donker. Al surveillerend door de straten in een van de dorpen, valt mijn oog op een auto die langs een trottoir voor een rij huizen geparkeerd staat. De dorpen in de buurt worden nogal geteisterd door inbraken, dus we zijn extra alert. Tijdens het passeren zie ik in de auto twee personen zitten, die wat schuchter om zich heen kijken. Ik rijd verder en keer aan het einde van de straat. Ik passeer de auto nogmaals en kijk nog eens goed naar binnen. Ik kan niet zien of het mannen of vrouwen zijn. Als bekende in het dorp, herken ik deze auto in ieder geval niet.

Ik keer opnieuw aan het het einde van de straat en parkeer mijn motor achter de auto. Ik zet het groot licht aan en ik vraag aan mijn collega of hij naar mij toe wil komen. Ik loop in de richting van de auto en pak de zaklamp van mijn koppel. Ik schijn naar binnen en zie dat de twee personen een man en een vrouw zijn. Snel scan ik ook de binnenkant van de auto. Direct valt mijn oog op een zwart voorwerp dat deels onder een jas op de achterbank ligt. Het is de kolf van een vuurwapen! Ik doe een stap opzij en trek mijn dienstwapen uit de holster. Ik richt het op de inzittenden van de auto en roep met een luide stem: ‘Politie, laat je handen zien! Bij iedere verdachte beweging zal worden geschoten!’ De man en de vrouw in de auto steken hun handen omhoog.

Bij de politie hebben we voor dit soort situaties vaste procedures, in dit geval de Benaderingstechniek Gevaarlijke Verdachte (BTGV). Deze procedures trainen we regelmatig met elkaar. Een BTGV proberen we op een locatie te doen, waarbij er geen of minder gevaar is voor de omgeving. Dat is nu niet mogelijk. Ik stap voorzichtig achteruit, terwijl ik gefocust blijf op de inzittenden van de auto. Inmiddels is mijn collega ook gearriveerd en ik hoef maar drie woorden tegen hem te zeggen: ‘Vuurwapen in auto!’ Voor hem is dat voldoende. Ook hij trekt zijn vuurwapen en we beginnen geheel volgens de procedure met het veilig uit de auto krijgen van de man en de vrouw.

Terwijl we bezig zijn, zie ik in mijn ooghoeken dat buurtbewoners zich beginnen te verzamelen op de stoep. Blijkbaar willen ze op de eerste rang staan, maar een aantal van hen staat precies in mijn vuurlijn. Ik roep met luide stem dat ze daar weg moeten, dat het niet veilig is daar te blijven staan. De meesten begrijpen de ernst gelukkig en vertrekken. Ondertussen halen we de man en de vrouw een voor een uit de auto.

Vanuit een donker steegje zie ik opnieuw een buurtbewoner naar voren schuiven. Even steekt hij zijn hoofd om de hoek van een muurtje. Hij doet nog een stapje naar voren en gaat met zijn handen in zijn zakken op zijn gemak staan kijken. Maar ook hij staat precies in de vuurlinie. Zonder mijn ogen van de twee verdachten af te halen, roep ik niet al te vriendelijk naar de man dat hij daar echt moet vertrekken voor zijn eigen veiligheid. Vanuit het donker hoor ik hem antwoorden: ‘Zeg, ik sta op mijn eigen erf hoor!’

Nadat beide verdachten uit de auto geboeid zijn afgevoerd, wordt door een collega van de hondenbrigade een onderzoek ingesteld naar het vuurwapen in de auto. De hond speurt door de auto en vervolgens haalt een collega het vuurwapen van de achterbank. Het wapen blijkt nep te zijn, maar is niet van echt te onderscheiden.

Dergelijke nepwapens komen we vaker tegen, Onbegrijpelijk waarom mensen zo’n wapen aanschaffen. Door de politie wordt hetzelfde gehandeld als bij een echt wapen, er is dus altijd het risico dat er op je geschoten wordt. Niets is dat risico toch waard?!

Naderhand loop ik naar de man die met zijn handen in zijn zakken had staan kijken en vraag hem nogmaals, waarom hij niet naar binnen ging. Verbouwereerd hoor ik zijn reactie: ‘Ik sta op mijn eigen erf en als ik daar wil staan dan doe ik dat!’ Ik kijk hem verbaasd aan en zeg dat hij in zichzelf zo in gevaar heeft gebracht. En ondertussen denk ik: ‘Doet neergeschoten worden op je eigen erf minder pijn?’

Mijn tip: Als u politiemensen met getrokken vuurwapens ziet, blijf dan niet staan kijken. En volg de aanwijzingen op die u krijgt van de agenten. Ze geven ze niet voor niets! De man die op zijn eigen erf in de vuurlinie bleef staan, heeft het niet begrepen en ik heb hem niet begrepen. Ik kan alleen maar blij zijn dat het goed is afgelopen…

]]>
Arthur van der Vlies is voormalig politieman met 21 jaar ervaring. Hij werkte bij de surveillancedienst, bereden brigade en was buurtagent en lid van het bedrijfsopvangteam. Nu geeft hij lezingen en advies over de impact van het politiewerk en schrijft voor www.reflectieinblauw.nl. Verder geeft hij advies aan leidinggevenden binnen de politie en is hij gesprekspartner voor diverse politie-eenheden.

Arthur: ‘Ik schrijf blogs en verhalen omdat ik aan burgers en collega’s wil laten zien dat politiemensen in hun werk veel dingen meemaken. Veel leuke dingen maar ze komen ook regelmatig voor dilemma’s te staan. Dilemma’s waar velen niet of nooit over na hoeven te denken. Mijn motto is: politiewerk blijft mensenwerk'.

]]>
Arthur van der Vlies
Blog: Een spelletje https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-een-spelletje.html ‘We kregen een melding binnen: “Een getuige op een fiets heeft op straat een man gezien met een wit skeletmasker op. In zijn handen heeft hij een... blog Mon, 11 Jun 2018 12:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-een-spelletje.html 2018-06-11T12:00:00Z ‘We kregen een melding binnen: “Een getuige op een fiets heeft op straat een man gezien met een wit skeletmasker op. In zijn handen heeft hij een pistool. De getuige is bang en is gauw doorgefietst. Graag een onderzoek instellen.” Mijn collega en ik gaan er meteen op af.

]]>
Als we op de plaats van de melding aankomen, zien wij twee mannen lopen. Zodra ze ons in de gaten krijgen, rennen ze weg. “Handen omhoog, laat je handen zien!,” schreeuwen we. De twee mannen duiken nu de bosjes in om te ontkomen. Dan, na enkele meters, staan we oog in oog met hen. Het holster staat open, onze handen liggen op de dienstvuurwapens.

Het schemert. De twee mannen staan half in de bosjes, half op een grasveld. Eén van de gemaskerde mannen heeft zijn handen in de lucht, de ander twijfelt. Nogmaals geven we luid en dringend bevel: “Steek je handen in de lucht!”. De man steekt één hand in de lucht, de andere hand blijft bij zijn broeksriem.

Wanneer ze uit de bosjes komen, krijg ik het vermoeden dat we te maken hebben met twee kinderen. Eén van de silhouetten lijkt van een minderjarige te zijn. De andere man is langer, maar zijn leeftijd is niet in te schatten. “De lange” werkt nog steeds niet mee, en mijn dienstwapen glijdt verder uit het holster.

Vragen komen in mij op. Moet ik mijn pistool trekken, want stel dat het een kind is? Of dat er echt een vuurwapen in het spel is? Waag ik mijn leven door niet te richten? Moet ik straks vertellen dat ik iemands kind heb neergeschoten?

Dan, na een laatste, ferme schreeuw, besluit ook “de lange” zijn andere hand in de lucht te steken. Terwijl hij beide handen omhoog heeft, hoor ik achter hem iets met een plof op de grond komen. Ik denk dat dit het pistool is en dat het nu vlak achter hem moet liggen. Ik beveel beide mannen naar ons toe te kruipen, omdat ik bang ben dat één van hen het pistool weer zal pakken. We slaan ze in de handboeien en laten ze afvoeren met het politiebusje. Mijn gevoel blijkt juist: we hebben niet met echte boeven te maken, maar met twee kinderen die aan het spelen zijn.

Het is inmiddels aardig donker. Mijn collega richt zijn zaklamp op de plek waar het tweetal stond. In het gras ligt een pistool; een groot zwart vuurwapen, niet van echt te onderscheiden. Een paar meter verderop ligt nog een pistool; hetzelfde liedje.
Beide daders blijken flink minderjarig. Wat op het eerste gezicht een serieuze zaak voor de agenten leek, blijkt achteraf kinderspel. Beide pistolen zijn replica’s en bedoeld voor het afschieten van plastic balletjes. Na een kort onderzoek op het politiebureau, mogen beide jongens weer naar huis.
Eén van hen heeft het er achteraf erg moeilijk mee. Ik schrijf hem een brief, waarin ik uitleg waarom de politie zo heeft opgetreden. Ik eindig met: “Ik moet er niet aan denken dat mijn kleine zoontje later met neppistolen speelt. Ik zou niet willen dat hij hetzelfde meemaakt als jij. Maar wat er is gebeurd, kunnen we niet terugdraaien. De politie is achteraf niet boos op jou. Het was een spelletje en dat weten wij ook. Maar het is ook ons werk om geen risico’s te nemen”.
Laat je nepwapen dus thuis, het is geen speelgoed en kan voor levensgevaarlijke situaties zorgen..’

]]>
Remco (36) begon in 1999 zijn politiecarrière als surveillant bij de toenmalige regio Rotterdam-Rijnmond. Na jarenlang in het publiek domein gewerkt te hebben in het district Oost en district Noord, begon hij in 2012 aan de opleiding tot agent. Inmiddels werkt hij als Generalist GGP op het basisteam Midden-Schieland van Rijnmond Noord. Remco: ‘Misschien erg cliché maar dit vak blijft uitdagend. Geen dag is hetzelfde en met je professionele vrijheid kan je het zo interessant maken als je wil. Puttend uit de jarenlange praktijkervaring heb ik meerdere verhalen geschreven. ’

]]>
Remco Blom