Landelijke feed | Alle blogs | politie.nl https://rss.politie.nl/rss/algemeen/blogs/blogs.xml Alle meest recente blogs nl Tue, 26 Mar 2019 07:50:35 GMT 2019-03-26T07:50:35Z nl Blog: Troostbeertje ja of nee? https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-troostbeertje-ja-of-nee.html Mijn maat en ik krijgen een melding voor een reanimatie; een 13-jarig meisje heeft haar moeder op de grond gevonden, naast het bed. Ze merkt dat haar... blog Thu, 07 Mar 2019 19:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-troostbeertje-ja-of-nee.html 2019-03-07T19:00:00Z Mijn maat en ik krijgen een melding voor een reanimatie; een 13-jarig meisje heeft haar moeder op de grond gevonden, naast het bed. Ze merkt dat haar moeder geen adem meer haalt. Ze vertelt het nog aan de buurvrouw en belt dan 112.

Ondanks dat we in Rotterdam een redelijk strak protocol hebben over het aantal politievoertuigen dat naar een dergelijke melding gestuurd mag worden – GGD en brandweer rijden immers ook – wordt dat niet altijd nageleefd. In dit geval gaan we met nog twee politieauto’s naar de melding van het meisje.

Mijn maat en ik zijn als eerste ter plaatse en worden opgewacht door het meisje van de melding. Zij brengt ons naar de slaapkamer waar haar moeder ligt. Direct daarna ontfermt één politiekoppel zich over het meisje en de buurvrouw en gaat met hen naar de woning van de buurvrouw. Twee andere politiemensen tillen de vrouw naar de woonkamer, om haar daar te reanimeren. In de slaapkamer is daar te weinig ruimte voor. De vrouw wordt op de grond gelegd en mijn collega’s beginnen te reanimeren. Mijn maat creëert nog meer werkruimte en ondertussen maak ik de AED operationeel. Aansluiten hoeft niet meer, want inmiddels zijn de GGD en de brandweer al gearriveerd.

We verlaten de (kleine) woning en gaan dingen regelen voor de opvang van het meisje. Het blijkt dat zij buiten haar moeder helemaal geen familie in Nederland heeft. Alleen in België woont iemand die zij oom noemt, omdat ze de man al lang kent.

Na minimaal drie kwartier blijkt dat alle inzet van politie, brandweer en GGD tevergeefs is geweest… de moeder is overleden en het meisje staat alleen op de wereld. Er is niet veel voorstellingsvermogen nodig om te beseffen dat zoiets bij een meisje van dertien behoorlijk binnenkomt. Uiteraard troost je haar en regel je dat jeugdzorg wordt ingeschakeld om een opvangadres voor haar te regelen.

Ondertussen zit je wel met een huilend dertienjarig kind in de auto. Opeens denk ik: Zal ik haar een troostbeertje geven? Of zal ze die leeftijd al ontgroeid zijn? Maar al snel denk ik: What the @#*$!” Ik geef hem toch.

Ik geef haar die knuffel. Ze pakt het troostbeertje en drukt het met beide armen tegen zich aan. Door omstandigheden heb ik haar die avond nog een paar keer gezien en het viel me op dat ze steeds het beertje tegen haar borst geklemd hield. Dus ja, op een gegeven moment ben je misschien te oud zijn voor zo’n beertje, maar dat kan best nog wel even duren.

]]>
Politiemensen delen sinds oktober 2013 hun dagelijkse belevenissen met u in blogs. Zij schrijven hun verhalen in eigen tijd. Sinds juni 2015 vertellen enkelen hun ervaringen ook in korte video’s onder de noemer: ‘Politieverhalen in beeld’. De blogs en video’s zijn te vinden op politie.nlTwitter (@Politie) en Facebook (Politie Nederland). U kunt daar ook reageren op een verhaal. Lees en bekijk meer blogs en politieverhalen in beeld op de overzichtspagina Politieverhalen.

]]>
Rob Ellermeijer werkt al 41 jaar als senior GGP bij de eenheid Rotterdam. Inmiddels heeft hij al het nodige meegemaakt. 'Doorgaans praat je een keer met iemand van je team of het tco als je een heftige melding hebt gehad, maar soms, zoals in onderhavig geval, blijft het wat langer hangen.'

 

  

]]>
Rob Ellermeijer
Blog: Noors gesprek https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-noors-gesprek.html ‘Hallo madam, do you speak English? This is the police from Norway.’ De melding komt rond middernacht. Het gebeurt vrijwel nooit dat je de Noorse... blog Mon, 18 Feb 2019 19:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-noors-gesprek.html 2019-02-18T19:00:00Z ‘Hallo madam, do you speak English? This is the police from Norway.’ De melding komt rond middernacht. Het gebeurt vrijwel nooit dat je de Noorse politie aan de lijn krijgt. We hebben natuurlijk wel vaker contact met de politie uit omringende landen zoals Duitsland en België, maar uit Noorwegen? Nooit meegemaakt. Gelukkig spreek ik een redelijk woordje Engels en we vervolgen dit gesprek dan ook in het Engels.

De Noorse collega vertelt dat iemand in een verlaten berggebied een Nederlands paspoort heeft gevonden en dat hij dat heeft afgegeven bij de Noorse politie. Hij weet niet of de man op het paspoort een ongeluk heeft gehad en ergens gewond in de bergen ligt. Of misschien heeft iemand bij een wandeltocht zijn paspoort verloren.
De eigenaar van het paspoort komt uit volgens de gegevens uit Limburg en de Noorse politie vraagt ons om te kijken of wij familie van hem kunnen traceren. Op dat moment schiet er van alles door me heen; ligt er ergens een zwaargewonde Nederlandse man in de Noorse bergen die snel hulp nodig heeft?

Ik ga meteen zoeken in de systemen op de persoonsgegevens die de Noorse collega heeft doorgegeven. Uiteindelijk vinden we het adres en telefoonnummer van de ouders van de man.

Ondertussen is het bijna 00:30 uur, maar ondanks het late tijdstip besluit ik toch de ouders van de man op het paspoort te bellen. Ik kan me de reactie van zijn ouders al voorstellen. Ze zullen zeker schrikken dat ze zo laat nog worden gebeld.

Vrij snel krijg ik de ouders van de man aan de lijn en vertel hun wat er aan de hand is en of zij de mogelijkheid hebben hun zoon te bellen en te vragen of alles goed is met hem. Ze beloven hem meteen te hem bellen en ons te laten weten wanneer ze meer informatie hebben.

Even later belt een van zijn ouders terug dat hun zoon gewoon in zijn hotel is en dat hij nog niet heeft gemerkt dat hij zijn paspoort had verloren.
Pfff…  eind goed, al goed.

]]>
Politiemensen delen sinds oktober 2013 hun dagelijkse belevenissen met u in blogs. Zij schrijven hun verhalen in eigen tijd. Sinds juni 2015 vertellen enkelen hun ervaringen ook in korte video’s onder de noemer: ‘Politieverhalen in beeld’. De blogs en video’s zijn te vinden op politie.nlTwitter (@Politie) en Facebook (Politie Nederland). U kunt daar ook reageren op een verhaal. Lees en bekijk meer blogs en politieverhalen in beeld op de overzichtspagina Politieverhalen.

]]>
Jacqueline is buitengewoon opsporingsambtenaar (BOA) en werkt sinds 2001 bij het Servicecentrum (het nummer 0900-8844). Ze begon in Limburg-Noord toen het Servicecentrum werd opgestart en werkt nu in Servicecentrum Limburg. Voorheen is ze enige tijd Arbo-vertegenwoordiger geweest.

Jacqueline: ‘Ik schrijf verhalen over de gesprekken die ik voer wanneer mensen het servicecentrum bellen. Zo geef ik een inkijkje in het werk op de afdeling waar het grootste deel van  meldingen voor de politie binnenkomen.’

]]>
Jacqueline van Rijt
Echte politieverhalen: Lef om te bellen https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/echte-politieverhalen---lef-om-te-bellen.html Jelle van Heerikhuize gaat naar een melding van vermoedelijk huiselijk geweld. Hij wordt binnengelaten en als hij even met de kinderen apart in de... blog Wed, 06 Feb 2019 15:19:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/echte-politieverhalen---lef-om-te-bellen.html 2019-02-06T15:19:00Z Jelle van Heerikhuize gaat naar een melding van vermoedelijk huiselijk geweld. Hij wordt binnengelaten en als hij even met de kinderen apart in de keuken zit, merkt hij dat er meer aan de hand is.

]]>
Politiemensen delen sinds oktober 2013 hun dagelijkse belevenissen met u in blogs. Zij schrijven hun verhalen in eigen tijd. Sinds juni 2015 vertellen enkelen hun ervaringen ook in korte video’s onder de noemer: ‘Echte politieverhalen’. De blogs en video’s zijn te vinden op politie.nlTwitter (@Politie) en Facebook (Politie Nederland). U kunt daar ook reageren op een verhaal. Lees en bekijk meer blogs en politieverhalen in beeld op de overzichtspagina Politieverhalen.

]]>
Blog: Kleine boevenvanger https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-kleine-boevenvanger.html Er is ingebroken in een appartementencomplex. De woning bevindt zich op de begane grond en heeft een eigen voordeur. Als ik met mijn sporenkoffertje... blog Thu, 31 Jan 2019 19:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-kleine-boevenvanger.html 2019-01-31T19:00:00Z Er is ingebroken in een appartementencomplex. De woning bevindt zich op de begane grond en heeft een eigen voordeur. Als ik met mijn sporenkoffertje in de hand aanbel, deins ik meteen achteruit. Twee grote honden springen luid blaffend tegen de voordeur aan.

Het is wel duidelijk dat de bewoners niet thuis waren op het moment van de inbraak. Als de deur wordt opengedaan en de honden door eigenaar des huizes worden tegengehouden, kan ik blijkbaar mijn angstige blik niet verbloemen, want de man zegt: ‘Kom maar binnen hoor! Ze doen niets en en blaffen alleen maar.’ Ik kijk naar de twee grote beesten die ik classificeer als type vechthond en die hun tanden breeduit laten zien. Ik doe net alsof ik heel stoer ben en alle vertrouwen heb in de man als ik naar binnen loop.

In de woonkamer zie ik de vrouw van de man staan met een jongetje van anderhalf jaar op de armen. Ik stel mij voor en vraag de bewoners mij te laten zien waar de inbreker de woning binnen is gegaan. Ik loop met hen mee naar een kamer aan de voorzijde van de woning, rechts van de voordeur. De peuter loopt ook mee, ondertussen druk bezig van alles te pakken te krijgen, wat zijn ouders proberen te voorkomen.
In de voorkamer zie ik dat het raam is opengebroken. De man vertelt dat, binnen onder het raam een wasrekje stond. Dit rekje staat er nog, maar nu een stuk verderop in de kamer, zodat iemand gemakkelijk door het raam naar binnen kan klimmen. Het jongetje heeft door dat zijn ouders even zijn afgeleid en trekt de was van het rekje.

Ik open mijn koffer om de poeders te pakken, maar de peuter heeft ze bijna eerder in handen dan ik. Een heel vrolijk, ondernemend ventje. Ik onderzoek het raam aan de binnen- en buitenkant met poeders om te zien waar de inbreker zich heeft vastgehouden toen hij naar binnenklom en waar hij op de vensterbank heeft gestaan. Ik vind echter niks. Geen sporen van vastpakken, inklimmen of ergens opstaan.
‘Ik snap niet dat die inbreker niks weggehaald heeft. Als hij toch binnen was, kon hij hier toch van alles pakken?’ zegt de man. ‘Er is geen inbreker binnen geweest, zeg ik hem. ‘Het raam is opengebroken en van buitenaf heeft hij het wasrekje kunnen wegduwen, maar hij is niet binnen geweest. Daar had ik dan afdrukken van moeten vinden.’
‘Maar waarom is hij niet naar binnengeklommen?’, vraagt de man opnieuw.’ Wij waren thuis, maar lagen te slapen aan de achterkant, dus hij had de kans.’

‘Waren jullie thuis?’, roep ik verbaasd. ‘En de honden dus ook? Nou, dat lijkt me dan een logische verklaring waarom die inbreker niet verder is gegaan. Als ik aanbel laten ze zich al flink horen, laat staan als er iemand ongewenst via een raam naar binnen wil.’ ‘Maar de honden hebben niet geblaft’,  zegt de man verbouwereerd, ‘echt, dat hadden we wel gehoord!’

Dat geloof ik meteen. Ik sta voor een raadsel. Zo stoer zijn die honden dus niet. Maar waarom heeft deze inbreker niet doorgezet als hij al zover was? Intussen is het de peuter gelukt mijn rolmaatje uit mijn sporenkoffer te pakken. Terwijl hij ermee rondrent, zeg ik lachend dat blijkbaar iedereen in huis goed geslapen heeft.

‘Nee hoor’ zegt de vrouw, wijzend op het jongetje. ‘Hij is wel zes keer wakker geweest vannacht. Zoveel huilen, we konden er niet achter komen waarom. En nu is hij de vrolijkheid zelve en weer net zo druk en ondernemend als anders.’
Ik kijk naar de peuter die inmiddels bezig is de inhoud van mijn sporenkoffer uit te stallen. En kan maar tot één conclusie komen. Bij de ouders valt ook het kwartje en we kijken elkaar lachend aan. Wonend in een huis met twee grote, luide honden en twee volwassenen is er maar eentje die echt boeven verjaagt. Eentje die nu breeduit lachend in mijn sporenkoffer zit…

 

]]>
Henrieke Schoonekamp werkt sinds 2001 bij de politie. In 2007 begon ze bij het Team Forensische Opsporing in de Eenheid Oost Nederland.Henrieke: ‘Als forensisch medewerker krijg ik te maken met allerlei delicten, van inbraak tot moord en doodslag. Goed sporenonderzoek draagt er aan bij dat een misdrijf wordt opgelost en de juiste dader gestraft wordt. Ik besloot mijn ervaringen op te schrijven, omdat ik vaak in heel bijzondere, heftige, leuke en ontroerende situaties terecht kom. En om mensen een inkijkje bij Forensische Opsporing te geven! Sinds kort mag ik mijn verhalen ook voor de camera vertellen.’ Naast haar werk bij de politie werkt Henrieke af en toe een paar weken als vrijwilliger bij een kindertehuis in het buitenland.

]]>
Henrieke Schoonekamp
Blog: Dronken https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-dronken.html De zondagochtenddienst op het politiebureau is meestal niet heel spannend. Het meeste uitgaanspubliek, de stappers van de nacht ervoor, zijn al naar... blog Tue, 22 Jan 2019 19:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-dronken.html 2019-01-22T19:00:00Z De zondagochtenddienst op het politiebureau is meestal niet heel spannend. Het meeste uitgaanspubliek, de stappers van de nacht ervoor, zijn al naar huis en de dagjesmensen, de shoppers, komen pas in de middag. Soms moeten we op zondagochtend nog ergens in een hoekje een gesneuvelde stapper oprapen, maar meestal strompelen ze zelf naar huis of worden ze door vrienden in een taxi gehesen.
 
Ook deze ochtenddienst begint rustig. Dan roept de meldkamer ons op. We horen aan de stem van de centralist dat het een ernstige melding is. "Er ligt een man in de ******straat. Hij vertoont geen teken van leven. De melder durft niet naar de man toe te gaan. Misschien moet hij gereanimeerd worden." Met verhoogde hartslag rijden we snel naar de door de meldkamer genoemde locatie.

Ter plaatse zien we inderdaad een man op de grond liggen. We pakken de AED en rennen naar de man toe. Al snel blijkt dat hij nog leeft. Hij ligt luid snurkend naast een half leeggegeten bak shoarma. Het lijkt alsof de andere helft van het portie deels op zijn kleding en deels op zijn gezicht zit geplakt.

Ik geef de man een pijnprikkel om te kijken of hij nog ergens op reageert. Direct gaan de ogen van de man open en kijkt ons een beetje verbaasd aan. "Waarom staan jullie in mijn slaapkamer?" vraagt hij. Al snel heeft hij door dat hij niet in bed maar op straat ligt. "Ach, laat me. Ik ben bijna thuis. Ik was gewoon moe en wilde een tukkie doen. Ik ga zo weg." We vragen de man waar hij woont en hij wijst naar een portiek nog geen tien meter verder.
 
"Okay,  okay, ik ga wel naar huis”, zucht de man en gaat op zijn wiebelige benen staan. Met behulp van een hekje, een regenpijp en een fiets bereikt hij het portiek en met enige moeite lukt het hem om de sleutel in het slot te steken. Wat hem echter niet lukt, is om de sleutel om te draaien.
 
Ik vraag de man of hij zeker weet dat dit het goede adres is. De man kijkt even om zich heen, van links naar rechts en zegt: "Ah, ik snap het al! Ik sta aan de verkeerde kant van de straat!" Zonder te kijken steekt hij de straat over, wordt bijna geschept door een auto en poogt scheldend het tweede portiek te openen. Wederom zonder succes, waarna hij in huilen uitbarst.

Hij is dusdanig dronken dat we hem niet aan zijn lot kunnen overlaten. We besluiten om hem aan te houden voor openbare dronkenschap, zodat hij zijn roes op het bureau kan uitslapen. Op het moment dat we hem willen meenemen, horen we een vrouwenstem die roept: "Hé! Ben je daar eindelijk?" We zien een stuk verderop in de straat een vrouw in badjas op het balkon staan. "Zie je wel!" zegt de man. "Ik zei toch dat ik hier woonde. Iedereen vergist zich wel eens een paar portieken."

Hij grijnst en het ziet er allemaal wat komisch uit met de opgedroogde brokken shoarma op zijn voorhoofd. Hij verdwijnt snel het in portiek en waggelt naar boven. Welterusten beste man. Volgende keer lekker aan de appelsap!

]]>
George Vos is 38 jaar en werkt sinds 2000 bij de politie in de eenheid Rotterdam. Na werkzaam geweest te zijn in Rotterdam-Zuid en Rotterdam-Centrum werkt hij sinds twee en een half jaar in het landelijke gedeelte van deze eenheid in het basisteam Haringvliet. George: ‘Het werk in het centrum van Rotterdam en nu in het buitengebied is een verschil van dag en nacht. Beide brengen hun eigen problematiek en de daarbij horende uitdagingen met zich mee.’

]]>
George Vos