Landelijke feed | Alle blogs | politie.nl https://rss.politie.nl/rss/algemeen/blogs/blogs.xml Alle meest recente blogs nl Wed, 21 Feb 2018 15:25:57 GMT 2018-02-21T15:25:57Z nl Echte politieverhalen: Door het oog van de naald https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/door-het-oog-van-de-naald.html ‘Onbewust heb ik mijn handschoen uitgetrokken, trek ik mijn vuurwapen en schiet ik negen keer op de auto.  Ik was bijna dood, ik ben bijna... blog Mon, 19 Feb 2018 13:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/door-het-oog-van-de-naald.html 2018-02-19T13:00:00Z ‘Onbewust heb ik mijn handschoen uitgetrokken, trek ik mijn vuurwapen en schiet ik negen keer op de auto.  Ik was bijna dood, ik ben bijna aangereden. Heb ik hem geraakt?' Emiel Nota ziet de verdachte vluchten in een auto en zet de achtervolging in op zijn motor. Hij komt ten val en wordt gedwongen om zichzelf te redden en te schieten.

]]>
Elke dag weer komen politieagenten in gevaarlijke situaties terecht. Waar anderen een stap terug doen, stappen politiemensen naar voren. Desnoods met gevaar voor eigen leven. Voor de veiligheid van anderen. Soms staan ze daarbij voor grote dilemma’s. En moeten ze in luttele seconden beslissen.

]]>
Emiel Nota ( 41) is  23 jaar werkzaam bij de politie. Vanaf 2012 werkt hij als Senior Intelligence bij het RTIC Noord-Holland. Daarvoor was hij jarenlang motorrijder in het team Velsen en vanuit die hoedanigheid ook betrokken bij het incident in het filmpje. Emiel: ‘Het politiewerk is veelzijdig, maar soms ook heftig en confronterend. De steun van je collega’s, de leiding en het thuisfront bij zulke heftige en confronterende incidenten is zeer belangrijk. Je hebt mensen nodig die begrijpen wat je doormaakt en je ook kunnen voorzien van adviezen hierin. Dat maakt je sterker. Bij dit incident heb ik gemerkt dat het zeer belangrijk is dat je blijft praten en ook durft aan te geven dat je jezelf even rot voelt.’

]]>
Emiel Nota
Blog: Onbetaalbaar tientje https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/onbetaalbaar-tientje.html ' Als ik de slaapkamer inloop, zie ik dat de laden van de nachtkastjes zijn omgekiept op het bed. Sieradendoosjes liggen er geopend en leeg bij. “Ze... blog Mon, 12 Feb 2018 13:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/onbetaalbaar-tientje.html 2018-02-12T13:00:00Z ' Als ik de slaapkamer inloop, zie ik dat de laden van de nachtkastjes zijn omgekiept op het bed. Sieradendoosjes liggen er geopend en leeg bij. “Ze hebben de gouden manchetknopen meegenomen”, zegt de vrouw.' Henrieke Schoonekamp vertelt over hoe ze betrokken raakte bij een woninginbraak met een ontroerend einde.

‘Zondagmorgen op een politiebureau in Oost-Nederland. Ik heb weekenddienst en mag als forensisch onderzoeker aan de slag. Mij is gevraagd naar een woning te gaan waar ingebroken is. Ik rijd naar de woning waar de bewoonster mij opwacht, een hele vriendelijke vrouw in de leeftijd van mijn moeder. Ik stel me voor en leg uit wat ik kom doen: sporen zoeken van de dader.'

]]>
Ik onderzoek eerst het opengebroken raam waar de inbreker door naar binnen is gegaan. Daarna loop ik samen met de vrouw door haar woning. Ze laat me de opengetrokken laden van de kasten in de woonkamer zien. De vrouw is zichtbaar aangedaan, maar houdt zich groot. De laden staan nog open, televisie en iPad zijn echter niet aangeraakt. In de woonkamer staan veel ingelijste foto’s van een man. Haar overleden man vermoed ik, maar ik vraag er niet naar. Het gaat me ook niks aan.

In een kamer die is ingericht als kantoor zie ik dat de computer er nog staat. Hier ligt de inhoud van kasten en laden op de vloer, voornamelijk documenten. De inbreker heeft overduidelijk gezocht naar sieraden en geld, apparatuur was niet interessant.

Als ik de slaapkamer inloop, zie ik dat de laden van de nachtkastjes zijn omgekiept op het bed. Sieradendoosjes liggen er geopend en leeg bij. “Ze hebben de gouden manchetknopen van mijn overleden man meegenomen”, zegt de vrouw.

Ik weet even niet wat ik zeggen moet.

“Hij is twee jaar geleden veel te jong overleden, hij was ziek. Hij heeft ze ooit gekregen, maar hij droeg ze nooit. Eigenlijk waren ze heel lelijk. Maar ze waren wel van hem.”

De vrouw kijkt bedroefd. En ik begrijp heel goed waarom. Mooi of niet, er hangen dierbare herinneringen aan die manchetknopen. En ook aan het horloge wat de vrouw ooit van haar man kreeg en dat nu ook weg is. Ik onderzoek alle doosjes grondig op sporen van de dader.

Op een kastje ligt een bruin lederen portemonnee. De vrouw ziet me kijken. “Die heb ik al aangeraakt”, zegt ze. “Dat was zijn portemonnee. Alle pasjes zitten er nog in. Maar er is een briefje van tien euro uitgehaald.”

“Tien euro is niet zo erg”, denk ik. Maar dan zie ik ineens de tranen in de ogen van de vrouw, terwijl ze met de portemonnee in haar handen staat.

“Mijn man was heel ziek. We zijn nog een keer het centrum ingegaan en toen hebben we geld gepind. En daar zei hij mij dat dit de laatste keer was dat hij geld zou pinnen. Ik geloofde hem niet. Maar hij kreeg helaas gelijk. Kort daarna is hij overleden. Van dat geld was nog één briefje van tien euro over. Dat heb ik in zijn portemonnee laten zitten. Een mooie en dierbare herinnering aan die laatste keer samen in het centrum en aan zijn woorden. En dat is nu weg. Ik heb er wel duizend euro voor over om dat briefje terug te krijgen.” De vrouw barst in huilen uit.

Ik praat met haar terwijl ik alles op alles zet om zo veel mogelijk sporen te vinden van de dader. Maar ik weet dat als we de dader vinden, het briefje van tien euro nooit terugkomt. Misschien die lelijke manchetknopen wel. En misschien worden de daders gestraft. Maar voor die tien euro is al lang sigaretten of wat anders gekocht. Dat briefje is weg. Dat was niet zomaar tien euro. Dat was een onbetaalbaar tientje. Ik heb me nog nooit zo machteloos gevoeld.

Inbrekers houden geen rekening met wat ze mensen aandoen. Ze stelen niet alleen spullen, maar ook herinneringen. En daarom doe ik alles wat ik kan om inbrekers te vinden. Als de televisie weg is, is dat meestal niet zo erg. Een televisie is gewoon een bak met plastic, draden en metaal. Maar herinneringen zitten vaak in kleine dingen. In beeldjes of sieraden. En in dit geval in een briefje van tien euro.

Misschien lossen we de inbraak op, ik ga ervoor en ik hoop het. Maar deze herinnering zal nooit terugkomen. De herinnering aan een onbetaalbare tientje.’

]]>
Henrieke Schoonekamp (38) werkt sinds 2001 bij de politie. In 2007 begon ze bij het Team Forensische Opsporing in de Eenheid Oost Nederland.

Henrieke: ‘Als forensisch medewerker krijg ik te maken met allerlei delicten, van inbraak tot moord en doodslag. Goed sporenonderzoek draagt er aan bij dat een misdrijf wordt opgelost en de juiste dader gestraft wordt. Ik besloot mijn ervaringen op te schrijven, omdat ik vaak in heel bijzondere, heftige, leuke en ontroerende situaties terecht kom. En om mensen een inkijkje bij Forensische Opsporing te geven! Sinds kort mag ik mijn verhalen ook voor de camera vertellen.’

Naast haar werk bij de politie werkt Henrieke af en toe een paar weken als vrijwilliger bij een kindertehuis in het buitenland.

]]>
Henrieke Schoonekamp
Blog: Niet aanspreekbaar https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-niet-aanspreekbaar.html ‘Als we uitstappen zie ik een man langs de kant van de weg zitten. Hij heeft een kindje op zijn schoot en als we dichterbij komen zie ik dat het kind... blog Thu, 25 Jan 2018 13:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-niet-aanspreekbaar.html 2018-01-25T13:00:00Z ‘Als we uitstappen zie ik een man langs de kant van de weg zitten. Hij heeft een kindje op zijn schoot en als we dichterbij komen zie ik dat het kind onder het bloed zit. De man is niet aanspreekbaar en geheel over zijn toeren.’ Politieman Rien Diepeveen vertelt hoe hij zo’n 25 jaar geleden betrokken raakte bij een afschuwelijk ongeval.

]]>
‘Het is in de tijd vóór de samenvoeging, rond 1993, van de Rijkspolitie en gemeentepolitie. De rijkspolitie Rhenen en de gemeentepolitie Veenendaal besluiten een kijkje bij elkaar in de keuken te nemen. Ik werk op dat moment bij de Rijkspolitie Rhenen en heb dienst met een collega uit Veenendaal. Samen doen wij de noodhulpdienst.

Wij krijgen een melding van een ongeval in Overberg. Op een achterafweggetje in het buitengebied is een ongeluk gebeurd waarbij een landbouwtrekker is betrokken. Er is mogelijk een gewonde gevallen, geeft de meldkamer aan. Omdat ik bekend ben met de omgeving weet ik precies waar het ongeval heeft plaatsgevonden. 

Als wij na een paar minuten aankomen, zie ik een landbouwtrekker staan met een grote oplegger die eraan vastgekoppeld is. Het is een aanhanger met een groot, dik voorwiel. Er is op dat moment niemand aanwezig en er staan geen huizen in deze afgelegen omgeving.
 
Als ik de auto uitstap, zie ik een man langs de kant van de weg zitten, tussen de landbouwtrekker en de aanhanger in. Hij heeft een kinderlichaampje op zijn schoot liggen en is helemaal over zijn toeren en niet aanspreekbaar. Het hoofdje van het kind is zwaar beschadigd, er is eigenlijk alleen maar bloed te zien.

Een bestuurder van een andere landbouwtrekker komt aanrijden en weet te vertellen wat er is gebeurd. Hij reed achter de trekker met aanhanger toen het ongeval plaatsvond. Een vader met zijn dochtertje van drie jaar zaten volgens hem op de landbouwtrekker, vader reed en het dochtertje zat achterin. De achterruit van de landbouwtrekker was kapot en de opening bleek groot genoeg voor het kind om doorheen te vallen.

Het meisje kwam met haar hoofdje onder het grote voorwiel van de oplegger. De vader probeerde nog te remmen om zijn dochter te redden, maar daardoor kreeg het kind zeer ernstige verwondingen aan haar hoofdje. De bestuurder van de trekker die achter de combinatie reed, had geen gsm bij zich, net zo min als de vader van het meisje. Zo snel als hij kon reed hij naar de dichtstbijzijnde woning om de politie en ambulance te bellen. 

Als de ambulance arriveert, halen we het overleden kind bij de vader weg. Dat gaat heel moeizaam. De vader is niet aanspreekbaar, maar gelukkig helpt de andere boer, de twee kennen elkaar. Vader is een zeer gelovig man. We zorgen dat hij wordt opgevangen door een dominee en van de PD naar huis wordt gebracht. Daarna kunnen wij de zaak ter plaatse afhandelen.

Deze gebeurtenis heeft mij destijds zeer geraakt. Nog heel vaak speelt het verhaal van dit meisje en haar vader door mijn hoofd. Ook al is het 25 geleden.'

]]>
Rien Diepeveen begon in 1980 bij de Rijkspolitie in Dronten. In 1987 stapte hij over naar de Rijkspolitie Rhenen. Tot 1995 werkte Rien in de noodhulp daarna ging hij aan de slag bij de groepsrecherche in Rhenen. Na de samenvoeging van de gemeentepolitie Veenendaal en de rijkspolitie Rhenen werkte hij eerst als casescreener en later bij de Infodesk. Daarna werd hij rechercheur onderzoeken TGO’s in Utrecht. Op dit moment is Rien werkzaam bij Intelligence voor de AVIM. 

 

]]>
Rien Diepeveen
Blog: De lege blik https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-de-lege-blik.html ‘De verpleegkundige zegt: “Let op dit meisje”. Ik neem het kind van haar over, het meisje kijkt dwars door me heen. Geen contact.’ David Neumann... blog Mon, 15 Jan 2018 13:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-de-lege-blik.html 2018-01-15T13:00:00Z ‘De verpleegkundige zegt: “Let op dit meisje”. Ik neem het kind van haar over, het meisje kijkt dwars door me heen. Geen contact.’ David Neumann werkte net bij de politie toen hij betrokken raakte bij een zware woningoverval.

]]>
‘De meldkamer: kunt u rijden naar het Karel Willemplein? Er is iets met de oma van twee buurmeisjes, maar het verhaal is niet helemaal duidelijk. De ambulance is al onderweg. U heeft toestemming….

Ik rijd. Mijn collega naast me werkt amper een jaar bij de politie, ikzelf een maand of drie. We kennen de omgeving goed en zijn er snel Aanrijdend knalt de adrenaline door mijn kop. Wat komen we tegen? Wie komen we tegen? Wat moeten we doen? Mijn hele lijf is aan het resetten van een rustige surveillance naar opperste alertheid. 

Als we aankomen zien we de ambulance al in de straat staan, een woningdeur staat open. De deur daarnaast wordt met een ruk geopend. Met een verwilderd gezicht wijst een buurman druk naar de openstaande deur. “Daar moet je zijn! Eén van die meisjes heeft hier aangebeld. Ik heb niet durven kijken. Het gaat niet goed met oma.” 

We lopen omzichtig het pand binnen. Bloed. Veel bloed. Op deuren, vloer, muren. Een halfduistere woonkamer. We proberen geen sporen te vernietigen. Dat lukt maar ten dele. Voor het raam staat een driezitsbank. Door het tegenlicht zien we twee silhouetten van druk werkende mannen. Ambulancemedewerkers. Op de bank zit een vrouw.

Ik begin aan het licht te wennen en ik zie in de hoek van de kamer een klein meisje staan. Ik schat haar een jaar of vijf, het ravenzwarte haar in een staartje. Wezenloos kijkt ze naar de vrouw op de bank. Waarschijnlijk haar oma. Ik kijk naar de vrouw en ik zie dat ze haar armen onder haar buik gevouwen houdt. Ze houdt een deel van haar ingewanden vast. Mijn collega en ik vragen wat we in vredesnaam kunnen doen, maar de twee mannen zeggen dat ze bijna klaar zijn voor vertrek. We willen de PD bevriezen. 

Via de meldkamer vragen we extra hulp; werkelijk alles wat er dat moment in ons opkomt; een chef van dienst, districtsrecherche, forensische opsporing, extra eenheden voor de bewaking van de PD. De meldkamer belooft alles ter plaatse te roepen en wij wachten af. We nemen post voor de voordeur. Niemand mag de woning in of uit. Vrij snel arriveren de nodige collega’s en maken de ambulancemedewerkers de oma klaar voor vervoer naar het ziekenhuis. 

Terwijl oma op de brancard naar buiten wordt gereden, arriveren de ouders van het meisje. Ze hebben een restaurant in de buurt. Op hetzelfde moment krijg ik nog een ander meisje in mijn armen gedrukt van de verpleegkundige. Zij was me binnen in de halfdonkere woning niet eens opgevallen.

“Let op dit meisje,” zegt de verpleegkundige, “ze hebben haar gekneveld bij haar oma achtergelaten. Oma en de meisjes zijn overvallen en de oudste heeft zich kunnen verstoppen onder de trap.” Ik pak het meisje over. Ze kijkt dwars door me heen. Geen contact. Alleen een lege blik. De ouders nemen de meisjes mee naar het restaurant. De PD wordt onderzocht.

Drie mannen worden later aangehouden en krijgen 10 jaar voor deze gewelddadige overval. Ze tekenen hoger beroep aan en krijgen vervolgens 12 jaar. Inmiddels zijn we bijna 16 jaar verder en gelukkig lig ik nooit wakker van mijn werk. Maar als je me vraagt wat me van al die jaren het meest bij is gebleven, dan is de volkomen lege blik van dat kleine meisje een van de dingen waarvan ik nog wel eens koude rillingen krijg.

]]>
David Neumann werkt sinds 2001 bij de politie. Hij begon bij de toenmalige regio Midden-West Brabant (tegenwoordig Zeeland-West Brabant) als agent op het team Roosendaal Centrum. Als biker / motorrijder heeft hij zich daar bijna 10 jaar met veel plezier ingezet als jeugdagent. Daarna heeft hij als jeugdbrigadier op het team Oosterhout (tegenwoordig Dongemond) zijn steentje bijgedragen aan de aanpak van jeugd in het algemeen en aan de bestrijding van een criminele jeugdbende in het bijzonder.  Eind 2016 is hij als Operationeel Expert begonnen bij het Team Politie Vrijwilligers binnen de eenheid Zeeland-West Brabant. Vanaf 1 januari 2018 is hij als projectleider van een nieuw op te zetten afdeling binnen de DROS ZWB aan de slag. 

]]>
David Neumann
“Niemand verwacht een vliegende agent” https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-%E2%80%9Cniemand-verwacht-een-vliegende-agent%E2%80%9D.html Ik ga wel alvast, het is maar een aanrijding’, zeg ik tegen m’n collega op 13 november 2007, om 19:30 uur bij de Kruislaan te Amsterdam.  De... blog Tue, 26 Dec 2017 13:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-%E2%80%9Cniemand-verwacht-een-vliegende-agent%E2%80%9D.html 2017-12-26T13:00:00Z Ik ga wel alvast, het is maar een aanrijding’, zeg ik tegen m’n collega op 13 november 2007, om 19:30 uur bij de Kruislaan te Amsterdam.  De dienstscooter van mijn collega start niet meer, ik spring op de mijne en rij het park uit, in de richting van de harde knal die we zojuist hoorden. Dit betrof een N-weg waar je 80 km mag rijden. Tweehonderd meter verderop zie ik in de bocht inderdaad een rood autootje tegen de vangrail staan. Ineens rijdt de auto achteruit, keert, en komt op me afrijden. Ik wil er zeker van zijn dat de bestuurder in orde is en wil ook wel even weten wat er precies gebeurd is. Ik zet mijn scooter stil op de rijbaan, draai me in zijn richting zodat hij me goed kan zien en geef de bestuurder een stopteken. 

]]>
Op dat moment hoor ik dat hij accelereert. Ik heb mijn hand nog in de lucht als hij met snelheid blijft maken, Shit, dit gaat niet goed’, realiseer ik me. Op het moment dat ik m´n stuur naar rechts omgooi om weg te wezen, rijdt hij op mij in. Ik vlieg door de lucht en beland met een enorme smak op de andere drukke rijbaan ernaast voor de tegemoetkomende verkeer. Niemand verwacht een vliegende agent, maar wonder boven wonder word ik niet overreden. Dan zie ik mijn dienstscooter half onder het rode autootje liggen, er stappen twee hele boze mannen uit. Ik zie meteen dat er een gat in het cilinder van de portier van het rode auto zitten. Ik besefte dat het om een gestolen auto ging. De mannen lopen schreeuwend en kwaad op mij af. ‘we gaan je vermoorden klootzak, we maken je dood’. Als surveillant ben ik ongewapend. Daar lig ik op straat, overal pijn. Ik kan geen kant op. 

]]>
Dan zijn ze daar ineens, mijn drie engelen. Drie stereotype Antilianen met lang rastahaar, hun broek half op de kont, boxershorts die er ver bovenuit stak. Ik zie hun gezichten niet, alleen hun rug. Ze vormen een muur tussen mij en de twee briesende mannen uit de rode auto. “Raak ´m aan! Dan ga je zien wat er gaat gebeuren SWA” zeggen ze heel agressief en met een zwaar Antilliaans accent. Ze gebieden de andere twee mannen om te blijven staan, en dat doen ze. 

]]>
Wat een bizarre situatie, denk ik terwijl ik daar gewond op straat lig. Dit zijn wel de jongens die we normaal vaak oppakken, maar ze nemen het nu voor mij op. Ze blijven daar net zolang staan tot er collega’s bijna gearriveerd waren en stappen dan in de auto en rijden weg. De twee mannen werden aangehouden en blijken de auto net gestolen te hebben en een inbraak te hebben gepleegd waarbij er ook een tv was gestolen. De bestuurder was tevens onder invloed van drugs. Tijdens de aanhouding riep de bestuurder nog steeds dat hij mij wilde vermoorden en doodrijden. De bestuurder kreeg 18 maanden gevangenisstraf.

]]>
Gelukkig ben ik veilig en heb ik geluk gehad. Van mijn leidinggevende kreeg ik vervolgens een speldje op mijn epaulet gespeld, “een gouden engeltje”. Zo, vanaf nu ben je beschermd´, zei ze tegen me. Ik draag ´m nog elke dag. Mijn vader is overleden door een vrachtwagen-ongeluk. Ik geloof dat hij mijn beschermengel is.´ 

]]>