Landelijke feed | Alle blogs | politie.nl https://rss.politie.nl/rss/algemeen/blogs/blogs.xml Alle meest recente blogs nl Mon, 21 Jan 2019 13:17:21 GMT 2019-01-21T13:17:21Z nl Blog: Trieste Eerste Kerstdag https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-trieste-eerste-kerstdag.html Werken tijdens de Kerst bij de politie heeft altijd iets aparts. Het was Eerste Kerstdag, onze groep had de ochtenddienst. We hebben allemaal wat... blog Tue, 25 Dec 2018 09:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-trieste-eerste-kerstdag.html 2018-12-25T09:00:00Z Werken tijdens de Kerst bij de politie heeft altijd iets aparts. Het was Eerste Kerstdag, onze groep had de ochtenddienst. We hebben allemaal wat meegebracht en een van onze stagiaires biedt zich aan om hier een brunch van te maken. Niet veel later zien we pasteibakjes staan en ruiken we lekkere ragout.

]]>
We spreken per uur een uitrukkoppel af. René en ik pakken het eerste uur. Onze stagiaire dient net de pasteibakjes met ragout op als de omroepinstallatie gaat. Ding dong: ‘Graag twee man voor een reanimatie!’

Ja hoor, natuurlijk, dat zal je net zien. De portofoon grijpend, rennen we naar beneden. De zwaailampen gaan aan, de sirene loeit en we snellen door de nagenoeg verlaten straten van Amsterdam-West. Aangekomen op het genoemde adres, is er nog geen ambulance.

Het is op de eerste etage. Een oude dame van dik in de tachtig wacht ons al op. Ze is heel netjes gekleed, maar is in paniek en komt nauwelijks uit haar woorden. Ik ren als eerste de woning in en tref op de keukenvloer een oude man aan. Ook hij is tiptop gekleed, alleen geeft hij geen enkel teken van leven. René vangt de vrouw op, terwijl ik de eerste testjes doe. Het is overduidelijk een reanimatie en ik trek mijn handschoenen aan. Vervolgens inspecteer ik de mond van de man en haal er twee kunstgebitten uit, want die zitten straks alleen maar in de weg.

Inmiddels staat René bij me en samen leggen we de man op zijn rug. We beginnen met de reanimatie. De man ziet lijkbleek. Ineens staat er een jonge vrouw in de keuken. 'Ik ben de bovenbuurvrouw, ik ben arts. Ik kom jullie helpen.’ Zonder verdere discussie pakt ze een stethoscoop en zoekt ze naar een hartslag. Het wordt nu wel erg druk in het keukentje. We slepen de man naar de hal en gaan verder met wat we doen. De man reageert nog steeds nergens op.

Ondertussen arriveren er twee ambulances. René en ik dragen de man aan de broeders en arts over.  René voegt zich ondertussen weer bij de angstige echtgenote. Er worden twee metalen platen tegen de borst van de man gedrukt. 'Iedereen los!’ roept de broeder. De apparatuur zoemt en het lichaam klapt omhoog. Geen reactie. Nog een keer. 'Iedereen los! Boem!’ Weer klapt het lichaam omhoog.

De man wordt geïntubeerd, krijgt een infuus en wordt op een brancard gelegd. Ik hoor René zacht op de vrouw inpraten. Ik beperk me even tot het hoog houden van een infuuszakje. Nadat het slachtoffer goed ligt, wordt hij naar de ambulance gebracht om hem verder te stabiliseren voor transport. Oogcontact met de broeders en de arts zegt me genoeg. Dit lijkt een verloren zaak. Dan arriveert de zoon en zijn moeder vliegt hem huilend in de armen.

Opa en oma zouden vandaag de kinderen en kleinkinderen op visite krijgen. Daar hadden ze zich erg op verheugd. Opa was bij het zetten van een kop koffie in elkaar gezakt. René en ik beseffen dat deze Kerst voor de familie heel anders gaat uitpakken. Moeder en zoon maken zich op om achter de ambulance aan te rijden, zoeken de nodige papieren bij elkaar. De vrouw pakt, waarschijnlijk tegen beter weten in, een pyjama en een paar pantoffels voor haar man in. Haar zorgzaamheid ontroert me.

Aangezien mensen in deze situaties vaak niet zo gestructureerd denken, blijven wij meestal nog even in de woning achter om ervoor te zorgen dat deuren en ramen worden afgesloten en er niets blijft branden. Ineens realiseer ik me dat er nog twee kunstgebitten in de keuken op de grond liggen. Ik loop snel naar de keuken en frommel ze in een servetje. De gebitten aan de vrouw en zoon meegeven, vind ik een tikkeltje gênant. Met de smoes dat ik de auto even verplaats, ren ik naar beneden. Ik duw de gebitten bij een van de broeders in zijn hand. 'Presentje van mij voor Kerst', zeg ik met een knipoog.
 
We nemen afscheid en wensen de mensen sterkte. Vervolgens rijden we terug naar het bureau. Onderweg vertel ik René van de kunstgebitten. Onwillekeurig schieten we in de lach.

De brunch kunnen we verder helemaal uitzitten. Toch smaakt het anders...

]]>
Politiemensen delen sinds oktober 2013 hun dagelijkse belevenissen met u in blogs. Zij schrijven hun verhalen in eigen tijd. Sinds juni 2015 vertellen enkelen hun ervaringen ook in korte video’s. De blogs en video’s zijn te vinden op politie.nlTwitter (@Politie) en Facebook (Politie Nederland). U kunt daar ook reageren op een verhaal. Lees en bekijk meer blogs en politieverhalen in beeld op de overzichtspagina Politieverhalen.

 

]]>
Cees Sjouwerman (55) is sinds 1978 bij de politie werkzaam, de laatste 16 jaar als docent aan de Politieacademie. Hij maakt af en toe een ‘uitstapje’ naar de Eenheid Amsterdam waar hij nog steeds als hulpofficier van justitie (hovj) in de systemen staat. In deze eenheid heeft hij in verschillende functies en rangen gewerkt, zoals rechercheur, wijkagent en praktijkcoach. Na een figurantenrol in 'Baantjer in het theater' begon hij wat van zijn belevenissen te delen op sociale media onder vrienden. Cees: ‘Ik merkte dat veel mensen zich absoluut geen voorstelling konden maken van ons echte werk. Ik hoop dat de lezers van mijn verhalen meer de mens achter de diender gaan zien. Want ook een politieagent is een mens met emoties.’

]]>
Cees Sjouwerman
Blog: Inbrekers https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-inbrekers.html Als de late dienst er om 01.45 uur bijna op zit roept de meldkamer ons nog een laatste keer op: "In de ..straat wordt er mogelijk ingebroken. De... blog Tue, 18 Dec 2018 19:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-inbrekers.html 2018-12-18T19:00:00Z Als de late dienst er om 01.45 uur bijna op zit roept de meldkamer ons nog een laatste keer op: "In de ..straat wordt er mogelijk ingebroken. De bewoners zijn met vakantie en de buren horen al 45 minuten breekgeluiden."
Ik vraag me af waarom de buren dan nu pas bellen, maar we gaan er met spoed heen. We horen over de portofoon dat er nog twee auto's meerijden, maar dat het even kan duren voordat die er zijn. Als we enkele minuten later op het adres aankomen, lopen we geruisloos naar de bedoelde woning. Aan de voorkant van het huis brandt licht, zowel in de gang als op de eerste verdieping.

]]>
De buurvrouw steekt haar hoofd uit het raam van de woning ernaast: "Het moeten dieven zijn, want die mensen zitten nog in Spanje", fluistert ze. Op dat moment horen we inderdaad breekgeluiden. Mijn maat blijft aan de voorkant van de woning en ik ga snel naar de achterkant, om te voorkomen dat er daar iemand zou kunnen wegvluchten. Als ik tussen de tuinkabouters en Griekse beelden en terracottapotten de achtertuin inloop, zie ik dat er ook aan de achterzijde van de woning licht brandt op de eerste verdieping. Beneden is het licht uit. Ik vraag of de collega's al in de buurt zijn, maar ik krijg te horen dat het nog even duurt. Dan nog maar even de zaak ‘bevriezen’. We weten immers niet hoeveel mensen er in de woning zijn.

Opeens hoor ik mijn maat over de portofoon: "Ik zie iemand! Ik zie een schaduw! Ja, bovenaan de trap! Er komt iemand naar beneden. Met een traplift!" Over het algemeen zijn inbrekers een bijzonder slag mensen, maar dat ze met een traplift naar beneden komen als de politie rond het huis staat toe te kijken is wel heel bijzonder. Ik slalom snel tussen kabouters, beelden, gietijzeren bankjes en terracottapotten door en ren naar de voorkant van de woning, naar mijn maat. Door het gele glas van de voordeur kan ik nog net zien dat de mogelijke inbreker beneden aankomt en van het zitje afstapt. Daarna wordt de deur geopend.

"O hallo, jongens. Waarom staan jullie hier voor de deur? Kan ik jullie helpen?" Voor ons staat een mevrouw van ruim 60 jaar. Uit de woning komen nog steeds breekgeluiden. We leggen uit waarom we ter plaatse zijn en ze moet verschrikkelijk lachen. "We zijn vannacht teruggekomen van vakantie. Om het inbrekers moeilijk te maken, sluiten we ook altijd de deuren in de woning af. Alleen ben ik nu de sleutel van de slaapkamer kwijt. Mijn man probeert boven de deur open te maken, want we willen slapen", legt de vrouw uit. Ondanks het feit dat de vrouw heel aardig en geloofwaardig overkomt, willen we dit natuurlijk zelf ook wel even zien. Als we de trap oplopen zien we op de overloop een meneer staan met een rood hoofd. Om hem heen ligt allerlei gereedschap en de slaapkamerdeur is flink aan gort geslagen. De deur is echter nog steeds op slot. "Welkom heren. Zouden jullie mij een handje kunnen helpen? Die deur is toch al beschadigd, dus het maakt mij niet uit hoe je hem openmaakt. Morgen regel ik wel een nieuwe deur."

Terwijl mijn maat zijn volle gewicht tegen de deur aangooit, loop ik naar de politiebus om een breekijzer en de ram te pakken. Als ik terugloop bedenk ik me dat het wel vreemd is dat we, in plaats van inbrekers te vangen, zelf nu de inbrekers zijn geworden. Na wat voorwerk met de koevoet, geven we het laatste zetje met de ram. De deur is open. We wensen de man en vrouw een prettige nachtrust en rijden weer terug naar het bureau.
Persoonlijk heb ik nog nooit iemand zo blij gezien terwijl ik zijn deur inschopte. Ach, voor alles is een eerste keer.

]]>
George Vos is 38 jaar en werkt sinds 2000 bij de politie in de eenheid Rotterdam. Na werkzaam geweest te zijn in Rotterdam-Zuid en Rotterdam-Centrum werkt hij sinds twee en een half jaar in het landelijke gedeelte van deze eenheid in het basisteam Haringvliet. George: 'Het werk in het centrum van Rotterdam en nu in het buitengebied is een verschil van dag en nacht. Beide brengen hun eigen problematiek en de daarbij horende uitdagingen met zich mee.'

]]>
George Vos
Blog: ‘Ik hielp een online criminele bende’ https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-%E2%80%98ik-hielp-een-online-criminele-bende.%E2%80%99.html De bel gaat. Het is zes uur in de ochtend. Mijn huisgenoot en ik kijken elkaar vragend aan: Wie belt er nou zo vroeg aan? Als ik de deur open, zie ik... blog Tue, 18 Dec 2018 05:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-%E2%80%98ik-hielp-een-online-criminele-bende.%E2%80%99.html 2018-12-18T05:00:00Z De bel gaat. Het is zes uur in de ochtend. Mijn huisgenoot en ik kijken elkaar vragend aan: Wie belt er nou zo vroeg aan? Als ik de deur open, zie ik zes agenten op de stoep staan. Achter hen is een politiebusje geparkeerd. De voorste agent steekt zijn hand uit, vraagt naar mijn naam en zegt: ‘We zoeken jou.’ Dit is het meest stressvolle moment uit mijn leven. Ik kan wel door de grond zakken. En ik voel paniek, pure paniek. Ik weet meteen waar het over gaat. Hoe heb ik zo dom kunnen zijn?

]]>
Ik game graag en zit vaak op gamefora. Om te chatten, voor tips, of om te ruilen. Maar niet alles wat daar gebeurt is legaal. Ik kwam op een soort sub-gedeelte van een forum terecht, waar ik in gesprek raakte met iemand die zei dat ie voor geld dingen voor me kon regelen. Of ik iets online wilde kopen, bijvoorbeeld bij Zalando of Wehkamp, en mijn gegevens aan hem wilde geven? Hij zou de rest doen. Wat er daarna gebeurt, is dat ze doorgeven aan het bedrijf waar ik iets besteld heb, dat mijn spullen niet zijn aangekomen. Dan krijg je meestal je geld teruggestort. Zij houden een gedeelte van het geld en ik de spullen. Langzaam maar zeker rolde ik verder in deze vorm van online oplichting. Want dat is het; je pleegt fraude. Hartstikke strafbaar natuurlijk.

]]>
Best schokkend, vind ik het, dat het zo eenvoudig is om illegaal geld te verdienen. Ergens wist ik wel dat het niet klopte wat ik deed. Het is net zoals bij het illegaal downloaden van films. Je weet dat het niet mag, maar denkt: ach, dat doet toch iedereen? Het voelde niet heel verkeerd. Het is niet zo dat ik daadwerkelijk een kledingzaak binnenstapte om daar spullen te jatten. Dat zou ik echt nooit doen. Maar het is online, ver van je bed. Bij grote internetbedrijven, die missen dat toch niet. Daarmee praatte ik het goed voor mezelf. Maar ja, het is gewoon stelen.
Ik verkocht de spullen door en gaf dingen weg. Aan vrienden en zo. Zij wisten wel dat het niet helemaal zuiver was, maar stelden weinig vragen. Het hoogtepunt was in de zomer. Bijna elke week plaatste ik een bestelling, waarbij ik steeds wisselde van webshop. Dat leggen ze ook zo aan je uit, zodat het niet opvalt. Tot het moment dat de politie aan je deur staat.

]]>
Al mijn apparatuur is in beslaggenomen: computer, laptop, telefoon. Tien maanden lang ben ik alles kwijt geweest. De dag erna werd ik verhoord, zes uur lang in een klein kamertje om uitleg te geven. Ik heb alles eerlijk verteld. Het duurde daarna bijna een half jaar voor ik weer iets hoorde. Dat is een raar, beklemmend gevoel; als verdachte van een onderzoek je leven weer oppakken. Wat een ongelooflijke stress geeft dat.

]]>
Ik vond het heel moeilijk om mijn ouders onder ogen te komen. Ze waren niet zozeer boos, maar vooral heel erg teleurgesteld. In mij, maar ook in zichzelf. Dat vind ik wel lastig, dat ik hen het gevoel gaf dat zij iets fout hebben gedaan. Mijn beste vrienden heb ik het ook verteld. Zij schrokken erg dat het zo serieus was. Achteraf vind ik het zo ontzettend dom van mezelf. Ik hielp een online criminele bende. Dat kan echt niet. Daarom vertel ik hier mijn verhaal. Laat je niet verleiden en als iets niet goed aanvoelt of te mooi klinkt om waar te zijn, dan is dat meestal ook zo. Gewoon niet doen dus. Want voor je het weet, zit je midden in een nachtmerrie met de politie aan de deur.

Vincent kreeg een taakstraf opgelegd van 40 uur en een boete, gelijk aan het geld dat hij illegaal had verdiend. Daarnaast nam hij deel aan Hack_right; een alternatief straftraject voor jongeren van 12 tot 23 jaar die zich schuldig maken aan cybercrime.

]]>
Blog: Een gevaarlijke overstap https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-een-gevaarlijke-overstap.html Meldkamer: ‘Politie 5 kunt u gaan naar ankerplaats 5A aan boord van zeeschip X in verband met een zelfdoding?’ Mijn bloed begint sneller te stromen.... blog Mon, 03 Dec 2018 19:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-een-gevaarlijke-overstap.html 2018-12-03T19:00:00Z Meldkamer: ‘Politie 5 kunt u gaan naar ankerplaats 5A aan boord van zeeschip X in verband met een zelfdoding?’ Mijn bloed begint sneller te stromen. Niet alleen vanwege de ernst van de melding. Deze melding is anders. Ankerplaats 5a is een plek 18 zeemijlen uit de kust van Hoek van Holland. Op open zee! Ook voor de Zeehavenpolitie is dit geen alledaagse melding.

]]>
De politieboot P5 wordt zeeklaar gemaakt, de koers wordt uitgezet en aan boord komt een heel gezelschap. Op de valreep meldt zich een licht verontrust kijkende politiearts.

Twee uur later varen we bij Hoek van Holland de Maasmonding uit naar open zee. Het is een prachtige zomerdag. Het heeft de voorgaande dagen echter wel flink gewaaid waardoor er nog steeds een flink hoge deining staat. Na nog anderhalf uur varen komen we aan bij het voor anker liggende zeeschip. Een fel oranje olietanker van minstens 250 meter lang. Het slachtoffer heeft zichzelf verhangen aan de buitenzijde van de reling rechtsachter.

Nu komt het echte waagstuk: het overzetten van de collega’s op het zeeschip. De sterke vloedstroom maakt het extra lastig om de P5 in positie te houden. Via de marifoon wordt er contact gelegd met de kapitein van het zeeschip. Die laat vanaf zijn schip de ‘gangway’ (loopbrug) een meter of zes zakken tot de boeghoogte van de politieboot. De bedoeling is dat wij via deze loopbrug van de politieboot het zeeschip op klimmen. De collega’s moeten overstappen op het moment dat onze boeg op gelijke hoogte is met de gangway van het zeeschip. Een gevaarlijke overstap. Als we misstappen, vallen we in zee tussen de P5 en het zeeschip. Dat zou een wisse dood betekenen.

Een voor een stappen de collega’s over. De enige die nog over is is de politiearts. Ik zie dat de man “bevroren” is van de schrik. Hij staart voor zich uit, terwijl zijn handen zich om de reling klemmen. Ik loop naar hem toe, ga naast hem staan en leg een hand op zijn schouder. Geconcentreerd wachten we samen op het juiste moment. Dan, als de boeg bijna op gelijke hoogte is, geef ik hem een klopje op zijn schouder en een kalme duidelijke instructie: ‘Overstappen, nu!’ Met een flinke stap naar voren springt hij op de gangway. Enkele seconden later is hij veilig boven op het zeeschip.

De P5 neemt positie in nabij het zeeschip in afwachting van het onderzoek op de plaats delict. Enkele uren later wordt het onderzoek aan boord afgesloten. Ditmaal is tot ieders opluchting de zeegang een stuk minder. Veilig komt iedereen weer aan boord van de P5. Het onderzoek heeft uitgesloten dat er sprake is van strafbare feiten. Terug op het bureau volgt de debriefing. Er zijn niet veel bijzonderheden.

Zeker vijf jaar na het incident aan boord van het zeeschip sta ik na een melding omstreeks drie uur s ’nachts aan een balie in een ziekenhuis, samen met een politiearts de nodige formulieren in te vullen voor het afnemen van bloed bij een verdachte. Ik merk dat de politiearts mij observeert. Ik kijk hem aan en vraag hem of er iets is. Plotseling begint hij te lachen… ‘Ik ken jou’, zegt hij, terwijl hij met zijn wijsvinger het ankertje op mijn veiligheidsvest aanwijst. ‘Ik ben met jou toen op zee geweest.’ Dan valt het kwartje. Wat een toeval. ‘Zeg, toen die dag op zee hè… als jij niet naast me was gaan staan was ik nooit overgestapt.’

]]>
Denk jij aan zelfmoord? Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie via www.113.nl.

]]>
Michiel Visser  begon als surveillant in Breda bij het voormalig Korps Midden West Brabant. Na 10 jaar stapte hij over naar Rotterdam, district Zeehavenpolitie. Michiel: ‘Voor mij als zeiler en watersporter een logische stap in mijn loopbaan. Bij de Zeehavenpolitie kreeg ik de gelegenheid om de nodige nautische papieren te behalen. Naast het werk op de surveillanceauto kon ik zo vrij snel schipper worden op de grote patrouillevaartuigen. Via mijn blog geef ik een inkijkje in de bijzondere wereld van de Zeehavenpolitie. ‘

]]>
Michiel Visser
Blog: ‘Ik heb nog steeds een wond op mijn ziel’ https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-%E2%80%98ik-heb-nog-steeds-een-wond-op-mijn-ziel%E2%80%99.html ‘Een auto komt met hoge snelheid aanrijden. Tussen de surveillanceauto en de wegafzetting door, recht op mij af. In een reflex trek ik mijn vuurwapen... blog Mon, 26 Nov 2018 19:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-%E2%80%98ik-heb-nog-steeds-een-wond-op-mijn-ziel%E2%80%99.html 2018-11-26T19:00:00Z ‘Een auto komt met hoge snelheid aanrijden. Tussen de surveillanceauto en de wegafzetting door, recht op mij af. In een reflex trek ik mijn vuurwapen en druk af op het moment dat de auto vlak langs mij schiet.’

]]>
Ik heb die dag eenmanssurveillance in de noodhulp als de meldkamer waarschuwt dat er vanuit Duitsland een achtervolging onze regio binnenkomt. Op de porto hoor je de hectiek: sirenes, geschreeuw, paniek. Collega’s zitten achter een gestolen auto met twee mannen aan die een spoor van geweld hebben getrokken: ze hebben overvallen en berovingen gepleegd. Ik besluit de rotonde voor het centrum van Rosmalen af te zetten om het publiek te beschermen. Voor mijn veiligheid stap ik uit. Op het moment dat ik naar de rand van de rotonde loop, hoor ik motorgebrul. Een auto komt met hoge snelheid tussen de surveillanceauto en de wegafzetting door rijden, recht op mij af. In een reflex trek ik mijn vuurwapen en druk af op het moment dat de auto vlak langs mij schiet. De auto komt tot stilstand, de verdachte zit onder het bloed.

]]>
Ik ben volledig van de kaart, verdoofd door de adrenaline. Collega’s komen aangesneld en brengen me naar het bureau. Vanaf dat moment zit ik in een slechte film. Ik blijk de verdachte in zijn nek te hebben geraakt waardoor hij een dwarslaesie heeft. Geweldsrapportage, verhoor door de Rijksrecherche. Ik ben verdachte van een strafbaar feit, krijg het advies een advocaat te nemen en moet voor de rechter komen. De grond slaat onder me weg. Ik heb toch goed gehandeld? Ik kon toch niet anders dan mijn zwaarste geweldsmiddel inzetten tegen deze aanslag op mijn leven?

]]>
Elf maanden later is de rechtszaak. Ik dacht dat ik juist heb gehandeld maar ga nu twijfelen omdat ik word verdacht van een misdrijf. Als diender wil ik vertrouwen hebben in de rechtsgang. De zaal zit vol collega’s en pers. Emoties gieren door me heen en komen er ook uit tijdens de behandeling. De spanning is te hoog opgelopen. De twee weken tussen de inhoudelijke behandeling en de uitspraak van de rechter zijn de twee zwaarste van mijn leven. Als de rechter uitspraak doet slaat mijn hart over bij zijn eerste zinnen: ‘schuldig bevonden aan poging tot zware mishandeling’. Gelukkig zegt hij daarna dat ik me kan beroepen op noodweer. Na de rechtszaak hoor ik dat de verdachte na een lang ziekbed is overleden.

]]>
Het is alweer 22 jaar geleden dat dit incident is gebeurd maar het is nog steeds een wond op mijn ziel. De wond is wel genezen maar er zit maar een dun vel overheen. Als je erover wrijft, is het nog steeds gevoelig. Dat merk ik als er iets soortgelijks speelt in mijn eenheid of in het nieuws. Dan weet ik meteen wat die collega doormaakt. Het is verschrikkelijk dat ik iemand heb neergeschoten die daardoor is overleden. Maar ik heb misschien nog wel meer last gehad van het feit dat ik als verdachte van een strafbaar feit voor de rechter stond. Ik sta nog steeds volledig achter dat schot en weet dat ik niet anders kon handelen.

]]>
Ik ben blij dat er nu een wetsvoorstel ligt waarin een agent die geweld gebruikt heeft niet meer op dezelfde manier als een burger beoordeeld wordt in het strafrecht, maar waarin de inzet van geweld door een agent wordt getoetst aan de geweldsinstructie. Dat voorstel gaat er vanuit dat een agent geweld mag gebruiken maar justitie toetst of dat conform de geweldsinstructie is gebeurd. Dat zou in mijn geval beter hebben gevoeld.’

]]>
Elke dag weer komen politieagenten in gevaarlijke situaties terecht. Waar anderen een stap terug doen, stappen politiemensen naar voren. Desnoods met gevaar voor eigen leven. Voor de veiligheid van anderen. Soms staan ze daarbij voor grote dilemma’s. En moeten ze in luttele seconden beslissen.

]]>
Eric Passchier (56) werkt sinds 1982 bij de politie. Hij werkte jaren als hoofdagent en rechercheur op straat. Sinds 2006 is hij woordvoerder. ‘De combinatie van politiewerk en nieuws vind ik mooi.’

]]>
Eric Passchier