Landelijke feed | Alle blogs | politie.nl https://rss.politie.nl/rss/algemeen/blogs/blogs.xml Alle meest recente blogs nl Sat, 17 Nov 2018 16:54:47 GMT 2018-11-17T16:54:47Z nl Blog: Vondeling https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-vondeling.html Het is een frisse droge vrijdagmiddag, ergens begin november in de jaren ’80, als mijn collega en ik de melding krijgen dat er bij het oude zwembad... blog Wed, 14 Nov 2018 19:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-vondeling.html 2018-11-14T19:00:00Z Het is een frisse droge vrijdagmiddag, ergens begin november in de jaren ’80, als mijn collega en ik de melding krijgen dat er bij het oude zwembad een baby’tje is gevonden. Een wandelaar, die op dat moment zijn hond uitliet, had het kindje opgemerkt en de politie gebeld.

]]>
Als we op de plek zijn gekomen zie ik in het gras en onkruid een meisje liggen. Het baby’tje maakt zacht geluid dus het leeft gelukkig nog. Het is een heel raar gezicht; er ligt een naakt kindje in het gras met de navelstreng en nageboorte er nog aan.

Het eerst wat ik doe is het baby’tje oppakken en in mijn dienstjack stoppen om het te verwarmen. Daarna ga ik met het kindje onder mijn jas in de politiebus zitten. Via de meldkamer krijgen we door dat er een ambulance onderweg is. Het meisje is stil en ik krijg het behoorlijk benauwd. Stel je voor dat er iets gebeurt met dat kind? Zit ik daar met dat kleine weerloze meisje in mijn armen. In die tijd bestond de uitrusting in de surveillanceauto’s slechts uit een mobilofoon, een bezem, een schep, gele wasco, een meetlint en wat pionnen. En als je geluk had een oude paardendeken.

De ambulance arriveert en het kindje wordt aan de zorg van de ambulancebroeders toevertrouwd. Ze gaat in een couveuse mee naar het ziekenhuis. De wandelaar legt een verklaring af en dan gaan we naar het bureau op zoek naar enig aanknopingspunt dat naar de moeder van het meisje kan leiden.

Er is geen enkel aanknopingspunt, ook collega’s weten niets te bedenken. Dan gaat opeens de telefoon: een wat onzekere jonge vrouwenstem vraagt of er bij het oude zwembad een baby is gevonden. Sociale media waren er in die tijd nog niet, dus dit incident was nog niet tot de lokale gemeenschap doorgedrongen.
 
De plaatselijke postcommandant neemt het telefoongesprek over en gaat met de jonge vrouw in gesprek. Met veel tact weet hij haar aan de lijn te houden en meer informatie uit haar boven te krijgen. Ze vertelt zelfs wie zij is. Dan sluit de cirkel zich en hebben we contact met de jonge moeder. Het is een meisje van nog geen twintig die na vermoedelijk een carnavalspleziertje onbedoeld zwanger is geraakt en zich geen raad wist.

Ze komt uit een gezin met een behoorlijke maatschappelijke status. Al die tijd heeft zij met haar geheim rondgelopen en stond zij er alleen voor. Zij is, toen ze ging bevallen, in paniek naar de plek bij het oude zwembad gegaan en heeft daar helemaal alleen haar kindje gekregen. Wij worden dan ook verzocht om niet meer over het vondelingetje te spreken en er gepast mee om te gaan. Mond houden dus.

Jaren later hoor ik, bij toeval, dat de moeder van die jonge vrouw en de oma van het baby’tje bij ons in het dorp woont, zelfs vlakbij. De oma is weduwe, de tijden zijn veranderd. Ik denk er lang over na en besluit om naar haar toe te gaan. Ik word bijzonder hartelijk ontvangen en vertel haar dat ik als politieman de eerste was die haar kleindochtertje in zijn armen heeft genomen. Op haar beurt vertelt ze mij dat alles helemaal goed is gekomen. Dat de moeder en de biologische vader elkaar toch weer hebben gevonden, al weer jaren gelukkig getrouwd zijn en het meisje inmiddels een leuke tiener is geworden.

Door mijn bezoek aan de oma kon ik deze ervaring na al die jaren mooi afronden. Soms ben je als politieagent nieuwsgierig naar de afloop van een gebeurtenis, hoe alles voor betrokkenen verder is gegaan. Je bent op een heftig moment in hun leven in contact met ze gekomen en hebt gedaan wat je op dat moment kon doen. Ik heb in mijn politieloopbaan veel meegemaakt, maar deze ervaring behoort tot de mooiste.

]]>
Fer van Haren is  64 jaar en sinds 1 oktober met pensioen, na 38 jaar bij de politie te hebben gewerkt. Na zijn politie-opleiding in 1981 begon hij als wachtmeester bij de rijkspolitie in Den Bosch. In 1996  stapte Fer over naar de meldkamer en werd brigadier. Hij maakte de hele ontwikkeling mee van meldkamer naar het huidige Operationeel Centrum (OC). 'Zowel in de surveillance als op het OC heb ik prachtige jaren mogen beleven. Mijn politiehart was vooral erg sociaal en ik heb ondanks veel ellende ook veel mensen een goed gevoel van de politie kunnen geven. Zowel op straat als op de meldkamer. ' 

]]>
Fer van Haren
Blog: Een rood autootje https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-een-rood-autootje.html Ik heb horecadienst en sta samen met mijn maat te schuilen onder een afdakje. Het regent en het is stil op straat. De meeste uitgaansmensen zitten al... blog Mon, 29 Oct 2018 19:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-een-rood-autootje.html 2018-10-29T19:00:00Z Ik heb horecadienst en sta samen met mijn maat te schuilen onder een afdakje. Het regent en het is stil op straat. De meeste uitgaansmensen zitten al in de kroegen en de clubs en een enkeling staat buiten voor de deur te roken. Het valt me op dat er tot vier keer toe een klein rood autootje langs komt rijden.

]]>
Als het autootje voor de vijfde keer voorbij komt stopt het. Het raampje gaat naar beneden en een vijftigjarige vrouw kijkt me aan. Ze heeft een vriendelijk gezicht, maar haar haar zit in de war. Het lijkt net alsof ze zo uit haar bed gekomen is. Ze vraagt: ‘Meneer, waar kan ik mijn auto parkeren? Ik rijd al heel de tijd rondjes door de buurt, maar ik kan nergens staan. Ik moet alleen even mijn man ophalen. Mag ik mijn auto heel even op de laad- en losplaats parkeren? Het is maar voor vijf minuten.’ Het is hondenweer buiten, de regen komt met bakken naar beneden, dus ik geef de vrouw toestemming. ‘Ja, sorry hoor’, zegt ze. ‘ Ik ben zo weer weg. Ik ben er ook helemaal niet op gekleed, dus ik schaam me kapot.’ Ik begrijp de vrouw niet helemaal, maar voordat ik er verder op in kan gaan rijdt ze weg en parkeert ze haar auto een paar meter verderop op de laad- en losplaats.

]]>
Als de vrouw uit haar auto stapt, begrijp ik wat ze bedoelt. Onder haar jas, die ze hoog heeft dichtgeknoopt, zie ik dat ze een pyjamabroek draagt met daaronder roze pantoffels. Snel rent ze de kroeg in. Mijn maat en ik kijken elkaar aan. ‘Zag jij dat ook?’ zeggen we lachend tegen elkaar.  Een paar minuten later komt de vrouw de kroeg uitgestapt. Direct achter haar aan loopt een man met grijs haar en een gebogen hoofd. We horen de vrouw schelden: ‘Ben je helemaal gek geworden! Even een borrel na het werk zei je! Het is nu al na drieën! Dat flik je me niet nog eens!’ De man gaat zonder een woord te zeggen in de auto zitten.

]]>
Er komen nog drie mannen uit de kroeg die het stel achterna gaan. Aan de passagierskant van de auto blijven ze voor het raampje staan. Eén van hen zegt: ‘Nou, we bellen je morgen wel even en dan…’. Voordat de mannen zijn uitgesproken zegt de vrouw: ‘Jullie bellen morgen helemaal niet! En hij ook niet!’ wijzend op haar man. Hierna geeft ze gas en rijdt het rode autootje snel weg. De drie mannen blijven beteuterd achter op straat en kijken het autootje na. Ze kijken vervolgens naar elkaar, halen alle drie hun schouders op en gaan de kroeg weer in. Proost mannen, denk ik. En sterkte voor de man die werd opgehaald.

]]>
George Vos is 38 jaar en werkt sinds 2000 bij de politie in de eenheid Rotterdam. Na werkzaam geweest te zijn in Rotterdam-Zuid en Rotterdam-Centrum werkt hij sinds twee en een half jaar in het landelijke gedeelte van deze eenheid in het basisteam Haringvliet. George: 'Het werk in het centrum van Rotterdam en nu in het buitengebied is een verschil van dag en nacht. Beide brengen hun eigen problematiek en de daarbij horende uitdagingen met zich mee.'

]]>
Blog: Foute boel https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-foute-boel.html ‘Soms krijg ik een telefoongesprek waarbij ik al meteen het gevoel heb dat er iets niet klopt. Dat was ook het geval toen een huishoudelijke hulp mij... blog Wed, 03 Oct 2018 18:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-foute-boel.html 2018-10-03T18:00:00Z ‘Soms krijg ik een telefoongesprek waarbij ik al meteen het gevoel heb dat er iets niet klopt. Dat was ook het geval toen een huishoudelijke hulp mij belde.’

]]>
De huishoudelijke hulp zei: “Mevrouw, ik kwam net bij de woning van een oude dame, waar ik schoonmaak. Ik heb al diverse keren aangebeld, maar ze doet niet open. Dat is niet normaal. Ze is altijd thuis en ze weet dat ik kom.”

Op dat moment schieten er al allerlei gedachten door mijn hoofd. Is die oude dame gevallen, ligt ze in de woning en kan ze niet meer opstaan? Misschien heeft ze een hartaanval gehad of een hersenbloeding?
 “Ik weet dat de buurvrouw een reservesleutel van haar woning heeft”, vertelt de huishoudelijke hulp verder. “Dus ben ik naar de buren gelopen en heb de buurvrouw gevraagd of zij met me mee wil gaan om de deur open te maken. Gelukkig was de buurvrouw thuis en ze liep meteen met me mee. Toen we binnenkwamen in de woning zagen we meteen dat er iets niet klopte. Beneden in de woning stonden overal de kastdeurtjes open en alles was overhoop gehaald. Mevrouw zagen we niet. Vervolgens gingen we voorzichtig naar boven. Op de slaapkamer van mevrouw zagen we een kastdeur openstaan met een kluisje erin. Voor de kastdeur lag een mes op de grond.”

Op dat moment dacht ik: dit is helemaal fout. Waar is die mevrouw? Ik vroeg aan de meldster of ze de oude dame ergens hadden gezien. “Nee”, zei meldster, “we hebben overal gekeken maar ze is er niet.” Op dat moment veranderde de woning van de oude dame voor mij in een plaats delict. Even schoot het door me heen dat de oude dame misschien was ontvoerd.

Ik heb de meldster gezegd dat ze meteen de woning moesten verlaten, de deur op slot moesten doen en bij de buurvouw thuis op de politie moesten wachten.Ik dacht: er moet zeker sporenonderzoek plaatsvinden, dus heb ik onmiddellijk om alle gegevens gevraagd van de meldster en de melding doorgezet naar de meldkamer. Vervolgens kun je op het GMS-scherm (het scherm waarop de actuele meldingen staan, red.) zien dat er een politiepatrouille naartoe gaat. Even later komt op datzelfde GMS-scherm de melding binnen dat de politie de oude dame heeft aangetroffen in de garage. Ze was al overleden, vermoord…

Zo’n verhaal doet wat met me, want ik krijg niet iedere dag zo’n melding binnen. Ook voor mij is dit een heftig gesprek. Op dit moment ligt deze zaak bij de rechter en heeft het OM 18 jaar gevangenisstraf geëist tegen de verdachte.

]]>
Politiemensen delen sinds oktober 2013 hun dagelijkse belevenissen met u in blogs. Zij schrijven hun verhalen in eigen tijd. Sinds juni 2015 vertellen enkelen hun ervaringen ook in korte video’s onder de noemer: ‘Echte politieverhalen’. De blogs en video’s zijn te vinden op politie.nl, Twitter (@Politie) en Facebook (Politie Nederland). U kunt daar ook reageren op een verhaal. Lees en bekijk meer blogs en politieverhalen in beeld op de overzichtspagina Politieverhalen.

]]>
Jacqueline is buitengewoon opsporingsambtenaar (BOA) en werkt sinds 2001 bij het Servicecentrum (het nummer 0900-8844). Ze begon in Limburg-Noord toen het Servicecentrum werd opgestart en werkt nu in Servicecentrum Limburg. Voorheen is ze enige tijd Arbo-vertegenwoordiger geweest. Jacqueline: ‘Ik schrijf verhalen over de gesprekken die ik voer wanneer mensen het servicecentrum bellen. Zo geef ik een inkijkje in het werk op de afdeling waar het grootste deel van  meldingen voor de politie binnenkomen.’

]]>
Jacqueline van Rijt
Blog: Het beloofde land https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-het-beloofde-land.html ‘Bijna dagelijks heb ik in mijn werk te maken met vreemdelingen; mensen van allerlei continenten, op zoek naar een beter leven.’ blog Wed, 26 Sep 2018 18:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/blog-het-beloofde-land.html 2018-09-26T18:00:00Z ‘Bijna dagelijks heb ik in mijn werk te maken met vreemdelingen; mensen van allerlei continenten, op zoek naar een beter leven.’

]]>
‘Op dit moment komen de meeste gelukszoekers uit Albanië. In hun land van herkomst is er weinig werk. De lonen zijn er laag en mensen moeten 12 à 13 uur per dag werken. Dit verhaal komt telkens terug tijdens mijn verhoren met aangehouden Albanese jonge mannen. Via de mond-tot-mondreclame horen ze over “het beloofde land” waar alles beter is.

Voor hen is dat Engeland. Ze zijn er zelf nog nooit geweest maar de berichtgeving in Albanië maakt dit land aantrekkelijk voor ze. Maar de reis die ze dan maken om daadwerkelijk naar hun droomland te reizen is onder erbarmelijke omstandigheden: Vaak kilometers lopen om de grens over te gaan. Slapen in bosjes of langs de weg. Hangend onder een vrachtwagen of in een trailer klimmen om van Nederland naar Engeland te reizen. Met alle risico’s die dat met zich meebrengt. Er zijn situaties bekend waarbij het maar net goed is gegaan.
Aan hun gedrag tijdens de verhoren merk je dat deze jongeren niets te verliezen hebben. Voor hen is alles beter dan teruggaan naar Albanië, dat ze zien als een land van verderf en corruptie.

Vaak betalen ze de reis met geleend geld van ouders, familie of vrienden. Wat gebeurt er als het niet lukt om in Engeland te komen? Allereerst zitten ze met een schuld die terugbetaald moet worden. Ook zijn ze vaak geld kwijt aan de mensen die hen geholpen hebben om naar het beloofde land af te kunnen reizen. Familieleden die achterblijven, zoals moeder of vader, broertjes en zusjes, rekenen op financiële steun. Dat is een van de redenen waarom ze deze riskante overstap wagen.Natuurlijk zijn er ook andere wegen naar een beter leven maar veel van hen kiezen toch voor een avontuur in het buitenland.

Bijna dagelijks krijgen we bij de politie een melding binnen van verstekelingen aan boord van een vrachtauto. Vaak zijn dat Albanezen. Als we de jongens aanhouden hebben ze vaak al dagen niet gedronken of gegeten en dagen niet geslapen. Na de aanhouding volgt de ontgoocheling. Ze zien opeens dat hun vluchtpoging is gestrand en hebben spijt van hun actie. Nu blijkt pas dat het hier allemaal niet zo rooskleurig is, zoals hen in Albanië is verteld. Ze bieden dan oprecht en met tranen in hun ogen aan ons hun excuses aan.

Als we gebeld worden dat er weer een groep ‘inklimmers’ is aangehouden zijn we daar erg druk mee. Het vergt veel van onze afdeling AVIM; we komen haast niet toe aan andere zaken die we graag zouden oppakken. Ondanks dat ik weet dat het niet goed is wat ze doen, snap ik ze wel. Het enige wat die jongens willen is een beter leven, niet alleen voor zichzelf maar ook voor hun naasten.'

]]>
Politiemensen delen sinds oktober 2013 hun dagelijkse belevenissen met u in blogs. Zij schrijven hun verhalen in eigen tijd. Sinds juni 2015 vertellen enkelen hun ervaringen ook in korte video’s onder de noemer: ‘Echte politieverhalen’. De blogs en video’s zijn te vinden op politie.nlTwitter (@Politie) en Facebook (Politie Nederland). U kunt daar ook reageren op een verhaal. Lees en bekijk meer blogs en politieverhalen op de overzichtspagina Politieverhalen

]]>
Hennie van Gerven (54 jaar) werkt sinds 1994 bij de politie in Rotterdam. Ze begon als surveillant op het Sandelingenplein en ging vervolgens naar de Vreemdelingendienst en in 2002 de Parketpolitie Rotterdam. Na haar opleiding als agent in 2006, ging zij aan het werk in Capelle aan den IJssel. Wijkteam, VVC, ZSM, Noodhulp en de opsporing. Nu is Hennie werkzaam bij de Afdeling Vreemdeling Immigratie en Mensenhandel (AVIM) op de Afdeling Handhaving en Toezicht.

Hennie: ‘Ik heb veel mooie, maar ook minder mooie momenten meegemaakt in mijn jaren bij de politie. Het schrijven van blogs is een mooie manier om mijn ervaringen te delen. Toen ik de eerste politieblog zag verschijnen, dacht ik: ‘Dat kan ik ook!’ En in al die jaren bij de politie heb ik genoeg verhalen te vertellen. Sommige heel aangrijpend, sommige grappig en sommige spannend. Want dat is het politiewerk. Ik ga nog steeds met plezier naar mijn werk. Mijn motto is: een dag niet gelachen is een dag niet geleefd.’

]]>
Hennie van Gerven
Echte politieverhalen: Lef om te bellen https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/echte-politieverhalen---lef-om-te-bellen.html Jelle van Heerikhuize gaat naar een melding van vermoedelijk huiselijk geweld. Hij wordt binnengelaten en als hij even met de kinderen apart in de... blog Mon, 17 Sep 2018 18:00:00 GMT https://www.politie.nl/blogs/00-korpsmedia/echte-politieverhalen---lef-om-te-bellen.html 2018-09-17T18:00:00Z Jelle van Heerikhuize gaat naar een melding van vermoedelijk huiselijk geweld. Hij wordt binnengelaten en als hij even met de kinderen apart in de keuken zit, merkt hij dat er meer aan de hand is.

]]>
Politiemensen delen sinds oktober 2013 hun dagelijkse belevenissen met u in blogs. Zij schrijven hun verhalen in eigen tijd. Sinds juni 2015 vertellen enkelen hun ervaringen ook in korte video’s onder de noemer: ‘Echte politieverhalen’. De blogs en video’s zijn te vinden op politie.nlTwitter (@Politie) en Facebook (Politie Nederland). U kunt daar ook reageren op een verhaal. Lees en bekijk meer blogs en politieverhalen in beeld op de overzichtspagina Politieverhalen.

]]>